Η άστεγη Πωλίνα
Το βράδυ της Κυριακής η ατμόσφαιρα στο κέντρο της Αθήνας αποπνικτική.
Εγκλωβισμένος σε ένα στενό, ανάμεσα στη Σταδίου και την Πανεπιστημίου, αναζητούσα μια διέξοδο να αναπνεύσω καθαρό αέρα.
Αδιέξοδο όμως... Και στους δύο δρόμους συνεχίζονταν με αμείωτη ένταση οι οδομαχίες μεταξύ κουκουλοφόρων και αστυνομικών. Οι καπνοί από τα χημικά και τις φωτιές στα πρόχειρα οδοφράγματα, σε εμπόδιζαν ακόμα και να δεις. Σε συνδυασμό με την έλλειψη αντιασφυξιογόνου μάσκας, μου προκάλεσαν αναπνευστικό πρόβλημα.
Συνάδελφος δημοσιογράφος με συγκράτησε και με οδήγησε σε μια γωνιά του πεζοδρομίου που προφυλάσσονταν από ένα νάιλον.
Εκεί ήταν τα σκεπάσματα και τα ρούχα μιας κοπέλας.
Αρχικά δεν μπορούσα να την κοιτάξω καθώς δεν μου το επέτρεπε το τσούξιμο στα μάτια. Την άκουγα απλά να μου προτείνει τρόπους να αντιμετωπίσω το πρόβλημα που είχα.
Με βοήθησε να «καθαρίσω» τα μάτια μου, μου έδωσε κάτι για να καταπολεμήσω την ενόχληση στο λαιμό και με παρότρυνε να καθήσω στη θέση της μέχρι να ηρεμήσω.
Τότε αντιλήφθηκα και την παρουσία μίας ακόμη συναδέλφου-φωτογράφου η οποία είχε τραυματιστεί. Είχε κτυπήσει στο πόδι και είχε δημιουργηθεί πληγή. Η κοπέλα τη βοηθούσε να σταματήσει το αίμα και να καλυφθεί η πληγή της μέχρι να πάει στο πλησιέστερο νοσοκομείο.
Μόλις συνήλθαμε μας συστήθηκε. Την έλεγαν Πωλίνα και εκεί ήταν το «σπίτι» της τους τελευταίους έξι μήνες.
Την ρωτήσαμε αν χρειάζεται κάτι και μας είπε πως δεν χρειάζονταν αντάλλαγμα για την βοήθεια που μας προσέφερε. Μάλιστα μας πρότεινε από εδώ και πέρα εάν εμείς ή κάποιος άλλος συνάδελφός μας αντιμετώπιζε, σε παρόμοιες καταστάσεις, προβλήματα να "συστήσουμε" τη γωνιά της για τις «πρώτες βοήθειες».
Φεύγοντας σηκώθηκε να μας αποχαιρετήσει ρωτώντας διαρκώς εάν είμαστε εντάξει.
Φτάνοντας στο τέλος του δρόμου γύρισα να την κοιτάξω. Τακτοποιούσε τα πράγματα της που είχαν ανακατευθεί μετά την ξαφνική «παραβίαση» του προσωπικού της ασύλου....
To πεζοδρόμιο γι' αυτή τη γυναίκα ήταν το σπίτι της. Αντί να φύγει το προστάτεψε. Και αντί να κοιτάξει μόνο το δικό της πρόβλημα, την ένοιαξε να φροντίσει δύο ξένους. Παρά το χάος υπάρχει ακόμα ελπίδα, σκέφτηκα.
Υπάρχει ακόμα ανθρωπιά, μόνο που είναι... άστεγη.
Διονύσης Βυθούλκας
Aπο τo BHMA
````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
Ίσως η Ζωή να είναι ωραία. .Πολύ ωραία ! .
Μόνο που πάει μ΄ άλλους
ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
RSS Feed για αυτό το θέμα 16
Σταύρος Χ: Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012 9:02 πμ
... καλημέρα Λυγερή και καλή σου εβδομάδα ...
... αυτά και άλλο τίποτα ...
... γιατί εγώ έχω ακόμη σπίτι και είμαι μακριά από τα ληγμένα χημικά ...
... έρρωσο ...
ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ: Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012 9:26 πμ
Σταύρος Χ:
Καλημέρα Σταύρο κι εύχομαι εκεί να μείνεις...Γιατί με την κατρακύλα που έχει πάρει η ιστορία δεν ξέρουμε κανείς που θα μας βγάλει. ...
Ας ελπίσουμε ότι δεν θα προλάβει....
Ελένη Κοτσιρούλα: Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012 9:49 πμ
ΒΡΕ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ...............................ΚΑΙ ΤΗ ΛΥΓΕΡΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΞΕΧΑΣΕ. ΧΙΧΙΧΙΧΙΧΙ ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑ ΛΥΓΕΡΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ ΜΟΥ, ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ...........
ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ: Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012 10:03 πμ
Ελένη Κοτσιρούλα
Εγώ σε ξέχασα, ή ,η Αγάπη σου λιγόστεψε ;;;;;
Αστειεύομαι όπως και Συ θαρρώ.
Είναι πάντως γεγονός ότι έχω "καθίσει" ελαφρώς πως Ελένη μου.
Περνώ μόνο στα πεταχτά από τους φίλους για να βλέπω ότι είναι καλά.
Νοιώθω τα φτερά μου κουρασμένα .Φαίνεται και από τα ..χαμηλοπετάγματά μου
ακόμη και στον ΠΗΓΑΙΜΟ της ψυχής μου. ..
Εν αντιθέσει με Σένα που σε βλέπω και σε χαίρομαι να κάνεις όπως πάντα αισθητή την παρουσία σου στην στράτα του Path.
Nάσαι κορίτσι μου καλά που λέει κι ο δικός σου....
Φιλιά.
giannis giannis: Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012 3:40 μμ
Απλά.... Υπέροχη εγγραφή...
ΓΙΑΝΝΗΣ JOHNPIT: Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012 7:20 μμ
Γειά σου Λυγερή μου και καλή σου βδομάδα.
Ευχαριστώ ειλικρινά το Θεό, που με ΑΞΙΩΝΕΙ (Κυριολεκτικά...) όλους τούτους τους μήνες να βρίσκομαι μέσα στη φωτιά της σύγκρουσης, αντάμα με χιλιάδες ανθρώπους (αδιαφορώ αν φοράνε η όχι ...κουκούλα στο πρόσωπο, αναγκάιο άλλωστε για να επιζήσεις στο θάλαμο αερίων της σύγχρονης Αθήνας και ΟΧΙ κουκούλα στην ψυχή), που εξακολουθούν να αψηφούν τον ολοένα αυξανόμενο φασισμό των δυνάμεων καταστολής που πλέον μετατρέπουν την Ελλάδα σε Λατινική Αμερική του 1970.
Στα μέρη αυτά, συνάντησα και συναντώ ανθρώπους κάθε ηλικίας, άποψης και στυλ. Όλοι έχουν κάτι να πουν και να πλουτίσουν τις εμπειρίες ζωής μου, συμφωνώντας η διαφωνώντας μαζί τους.
Στη φωτιά και στο δηλητήριο των φλεγόμενων δρόμων γράφεται η νέα ιστορία του Ελληνικού Λαού.
Ευχαριστώ Θεέ μου, που με αξιώνεις ακόμα να βρίσκομαι εκεί και να ανασαίνω τη δύναμη των ανθρώπων μέσα στον πνιγμό των χημικών.
Καλό σου βράδυ Λυγερή μου.
Idea Studio: Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012 11:46 μμ
Ευτυχώς που υπάρχει ανθρωπιά και αυτό όταν το έχεις δεν χάνεται, δεν κλέβεται δεν χρεοκοπεί, απλά στα δύσκολα εμφανίζεται για να απαλύνει πληγές!!
Πολύ καλό!
Ζείδωρον : Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012 3:02 πμ
Πεταλουδίτσα... η ζωή!!!!!
Μα όσο υπάρχουν άνθρωποι θα υπάρχει κι αυτή,είναι πολύ πιο γλυκιά από το χάος.
Καλημέρα Λυγερή μου,να είσαι γερή και δυνατή πάντα!
ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ: Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012 7:49 πμ
ΓΙΑΝΝΗΣ JOHNPIT:
Η ανάταση της Ψυχής σου αποδίδεται ανάγλυφα μέσα από το σχόλιό σου,κι αν μη τι άλλο τον κυρίαρχο λόγο τον έχει μια.... Νιότη που επιμένει &
Σε χαίρομαι για το πάθος με το οποίο υπερασπίζεσαι τις ιδέες σου και δεν έχει σημασία που διαφωνώ κάθετα μαζί σου ως προς τις& κουκούλες.
Είναι γιατί θεωρώ ότι αυτός που φορά κουκούλα είτε εγκληματίας είτε άγιος, δεν έχει το σθένος να υπερασπιστεί την πάλη του, τον αγώνα του. Κρύβεται κι από τον εαυτό του ακόμη γιατί δεν είναι ικανός να αναλάβει την ευθύνη των πράξεών του. Eκμεταλλεύεται ,καταχράται την δίκαιη αγανάκτηση του πλήθους, ενσωματώνεται με αυτό για να δώσει ηθική υπόσταση στις εγκληματικές προθέσεις αλλά και πράξεις του.
ΟΧΙ ο «κουκουλοφόρος» εν γένει και παντού, δεν αποτελεί πρότυπο ανθρώπου που μπορεί να με εμπνεύσει.
Πόσο μάλλον όταν είναι «εντεταλμένος, δοτός, εγκληματίας» που καταστρέφει περιουσίες και βάζει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.
Ο Θεός μαζί σου Γιάννη. Ειλικρινά στο εύχομαι.
ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ: Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012 7:58 πμ
Idea Studio
Αγαπητή μου.
Ευτυχώς δεν θα πει τίποτα. Ελπίδα ,παρηγοριά και καταξίωση του ανθρώπινου γένους .
Μπορεί να έχει περιοριστεί, να συναντάται σπανιότερα στους καιρούς μας, αλλά υπάρχει, ως προσάναμμα που κρατάει την φλόγα της ψυχής κόντρα στην παγωνιά και την αποξένωση.
Σε καλημερίζω και σε καλώς ορίζω και σ΄αυτην την γειτονίτσα του ΠΗΓΑΙΜΟΥ της Ψυχής μου .
Τα λέμε&
ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ: Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012 8:06 πμ
Ζείδωρον :
Διακινδύνεψα την εικόνα μήπως και δεν γίνει αντιληπτή η& σύνδεση με το θέμα. Και μάλιστα σκέφτηκα.:
Αν κι ο Δημήτρης δεν μπει στο νόημα αυτό σημαίνει ότι η φαντασία μου ξεμοναχιάστηκε&
Με διέψευσες και σ’ ευχαριστώ γιατί δεν μ’ αρέσει η μοναξιά, άλλο αν επιλέγω ενίοτε την μοναχικότητα.....
Καλημέρα καλέ μου φίλε
ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ: Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012 8:08 πμ
giannis giannis:
Καλημέρα giannis
Χαίρομαι που η στιγμή σου στον ΠΗΓΑΙΜΟ μας δεν πήγε χαμένη..
Μα στάλα ευχαρίστηση σούδωσε οπωσδήποτε.
Σε ευχαριστώ. Νάσαι καλά.
Τα λέμε....
gina koulouri: Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012 3:50 μμ
γεια και χαρα σου Λυγερη! και ναι η ζωη ειναι απιστη,αλλα θα την αλλαξουμε εμεις με τη πιστη μας!
Ηλίας: Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012 12:52 πμ
Αγαπητή Λυγερή,
Παρακολουθώ εσένα και την παρέα σας και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω, οτι σε κάθε θέση, σε κάθε σχόλιο, υπάρχουν αλήθειες, υπάρχουν κοινωνικά μηνύματα, καταγράφεται η σημερινή πραγματικότητα, ανεξαρτήτως της οπτικής γωνίας προσέγγισής τους από τον καθένα μας. Θα ήθελα λοιπόν και εγώ να καταθέσω κάποιες απόψεις/σκέψεις μου.
Κατ' αρχήν, θα πρέπει να διευκρινίσω, οτι είμαι από εκείνους, που πιστεύουν ακόμη στο όραμα της ομοσπονδίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης και που θέλω όλες μας οι ενέργειες σαν Χώρα να συγκλίνουν και να βοηθούν αυτόν τον τελικό στόχο.
Εμείς, σαν ανεξάρτητο Κράτος, απλώσαμε διαχρονικά και μονίμως το χέρι μας στους δανειστές και τοκογλύφους. Κανείς δεν ήλθε να μας δανείσει με το ζόρι.
Εμείς φανήκαμε διαχρονικά ανίκανοι και απρόθυμοι να στήσουμε την κρατική μας διοικητική μηχανή αλλά και τη Δημοκρατία μας στις σωστές βάσεις, έτσι ώστε σήμερα να βρισκόμαστε σε αυτήν την τραγική κατάσταση.
Κατηγορούμε τους Ευρωπαίους και κυρίως τους Γερμανούς γιατί μας πληγώνουνε. Συμφωνώ και πολύ μάλιστα, εξ' άλλου Γερμανός και τακτ δεν είναι έννοιες συμβατές. Δεν άκουσα όμως κανένα να λέει, αν αυτά που διαπιστώνουνε από την παρουσία τους εδώ είναι η σκληρή πραγματικότητα, την οποίαν εμείς μεν τη συζητούμε κάθε μέρα στις παρέες μας, γινόμαστε όμως..Τούρκοι, όταν τη χρησιμοποιούν οι άλλοι εις βάρος μας και δεν μας εμπιστεύονται. Εμείς, αλήθεια, εμπιστευόμαστε τους Πολιτικούς μας;
Προσωπικά, επειδή προέρχομαι από οικογένεια, που έζησε τη μετανάστευση στο πετσί της στις δεκαετίες '50 / '60, που θυμάμαι τους τοίχους του μικρού μας πατρικού σπιτιού γεμάτους από τις φωτογραφίες των ξενητεμένων μας, το κλάμα της μάνας, (εγώ λόγω συγκυριών ήμουν ο μόνος που έμεινα στην Ελλάδας και έκλεισα τα μάτια της μάνας μας), σκέπτομαι με πόνο και θλίψη τα χιλιάδες νέα παιδιά μας με τα τρανταχτά τους πτυχία και μη, που αναγκάζονται να πάρουν το δρόμο της ξενητιάς. Σε αυτά τα παιδιά εύχομαι ο Θεός να τα προστατεύει και να μη ξεχάσουν την Πατρίδα τους. Δεν τα πρόδωσε αυτή, αλλά οι κυβερνήσεις μας. Λίγοι στίχοι γι' αυτά τα παιδιά:
Πατρίδα μου
Στη ξενητιά που βρίσκομαι, θυμάμαι την πατρίδα
κι' όλα τριγύρω μου ξυπνούν κάποια γλυκειά ελπίδα.
Τα όμορφα ακρογιάλια της, στο φως που λαμπυρίζουν,
τις χρυσαφένιες της πλαγιές, τα μάτια μου δακρύζουν.
Και όταν βλέπω στ' ουρανού των αστεριών τους θόλους,
Ελλάδα λέω σ' αγαπώ, αγκάλιασέ μας όλους.
Ο Θεός να μας δώσει φρόνηση,
Ηλίας
ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ: Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012 9:49 μμ
gina koulouri:
Καλησπέρα Τζίνα .Χρόνια Πολλά και καλή Σαρακοστή.
Η τοποθέτησή σου φωτογραφίζει έναν άνθρωπο με πείσμα,αυτοπεποίθηση ,αποφασιστηκότητα , πίστη και ελπίδα...
Μπράβο κορίτσι μου
ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ: Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012 10:24 μμ
Ηλίας:
Hλία !!!! Η παρέμβασή σου ‘ηταν έκπληξη .Και επειδή είχα γενέθλια την εξέλαβα ως ένα ιδιαίτερο μεθεόρτιο δωράκι &
Σε ευχαριστώ. Κρίμα μόνο που πέρασε στα προηγούμενα θέματα
( την ίδια ημέρα ανέβασα καινούρια ανάρτηση ) κι ασφαλώς δεν πρόλαβαν να την διαβάσουν οι φίλοι της σελίδας.
Γι αυτό θα μου επιτρέψεις να το μεταφέρω στην αυριανή ανάρτηση που μπορεί να μην είναι σχετική αλλά επειδή το περιεχόμενό του είναι πάντα επίκαιρο και στην πρώτη γραμμή ενδιαφέροντος , αξίζει τον κόπο να τύχει της προσοχής των αναγνωστών του ΠΗΓΑΙΜΟΥ.
Σε ευχαριστώ .
Παρακαλώ αφήστε το σχόλιο σας εδώ