ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΖΩΗΣ.jpg

Δεν  προχωράς  ένα βήμα   προς τα κει  που βλέπεις  ξαφνικά  μες το σκοτάδι
ν' ανάβει μια φλογίτσα  ενός κεριού  που σιγοκαίει ;

Δεν  πλησιάζεις μια γρίλια ανοιχτή απ όπου μπάζει αέρας καθαρός
όταν πνίγεσαι από  καπνό;
Δεν νοιώθεις βάλσαμο από το δάκρυ  που κυλά
όταν  δαγκώνεις τα χείλη   από πόνο;

Δεν φέρνεις το χέρι στην καρδιά  όταν  χτυπάει δυνατά ;

Δεν  αγαπάς  με πάθος την ζωή όταν  την γυροφέρνει
μπροστά σου  ο θάνατος;

Δεν ζωγραφίζει χαμόγελο στο πρόσωπό σου η Ελπίδα
όταν  ο Θεός  σου δείχνει το πρόσωπό του;

Αυτά και άλλα  που   ίσως  κι  εσείς νοιώσετε
εισέπραξα εγώ από την ανάγνωση του  Reportaz  που ακολουθεί
αποσπάσματα του  οποίου  μεταφέρω  ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ .


Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΕΘΕΑ ΣΤΟΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟ

Η «όαση»

Ξαφνικά, ανοίγοντας μια πόρτα, βρεθήκαμε «αλλού». Από κει και πέρα δεν είχαμε «συνοδεία». Ενας γαλάζιος διάδρομος οδηγούσε σε δύο μικρά δωμάτια. Είναι ο χώρος της Συμβουλευτικής. Μια ομάδα περίπου 30 ανθρώπων είχε την προγραμματισμένη της συνεδρία. Ολα ήταν βαμμένα με πολλά χρώματα, πεντακάθαρα και φροντισμένα από τους κρατούμενους-μέλη. Παρ' όλα αυτά ο χώρος είναι πολύ μικρός και η ζήτηση πολύ μεγάλη.

Υπάρχουν, πληροφορηθήκαμε, χώροι άδειοι στον Κορυδαλλό, όπως αποθήκες, αλλά είναι όλα τόσο δυσκίνητα που δύσκολα θα γίνει το επόμενο βήμα. Οι φύλακες γκρινιάζουν, γιατί προφανώς θα έχουν κι άλλους «μπελάδες» για φύλαξη, οι υπηρεσίες καθυστερούν κ.λ.π. Γι' αυτούς όμως τους ανθρώπους είναι η μόνη ελπίδα να ξεφύγουν. Η Συμβουλευτική και η Προ-κοινότητα είναι το πρώτο βήμα στην απόφαση της απεξάρτησης.

Φτάσαμε στην πόρτα της Κοινότητας. Δεν είναι καθόλου υπερβολή να επαναλάβουμε το χαρακτηρισμό των κρατουμένων, ότι βρεθήκαμε σε μια «όαση». Ενας μεγάλος χώρος σαν καθιστικό, με τραπέζι φαγητού, καρέκλες, καναπέδες, βιβλιοθήκη με βιβλία και CD (τα βιβλία ήταν σχεδόν άθικτα κι ανάμεσά τους, δυστυχώς, όλα σχεδόν τα βιβλία του γκουρού των αρνητιστών του Ολοκαυτώματος Ντέιβιντ Ιρβινγκ), με μία πόρτα με τζάμι και παράθυρα που αφήνουν το φως να μπαίνει και δίπλα μια ευρύχωρη πλήρης κουζίνα, φτιαγμένη από τα παιδιά που δουλεύουν στο ξυλουργείο του ΚΕΘΕΑ (εκτός φυλακών). Εκείνη την ώρα τα μέλη της Κοινότητας μαγείρευαν, φορώντας σκούφους, γάντια και ποδιές. Σε τίποτα η εικόνα δεν θύμιζε φυλακή, τουλάχιστον σε μας τους επισκέπτες. Μια μικρή αίθουσα προβολών ήταν ο πρώτος σταθμός μας.

Παρακολουθήσαμε μια φωτογραφική παρουσίαση της Κοινότητας, πώς ήταν και πώς έγινε. Ολα χτίστηκαν με τη βοήθεια των συνεργείων της φυλακής, παράλληλα με τη σκληρή δουλειά και το μεράκι των κρατουμένων μελών του προγράμματος. Η δουλειά που έγινε επί μήνες είναι απίστευτη. Ο φωτογραφικός αυτός περίπατος είχε μουσική επένδυση και κείμενα με τις απόψεις των μελών για τη νέα τους ευκαιρία στη ζωή. Είδαμε και φωτογραφίες από τη συναυλία που είχαν δώσει μέσα στη φυλακή οι Active Member, με πρόσκληση της Κοινότητας.

Εξω από την άλλη πόρτα της αίθουσας υπάρχει ένας μεγάλος χώρος με πρασινάδα και ψηλούς τοίχους με συρματοπλέγματα. Ρωτήσαμε αν εκεί προαυλίζονται όταν τελειώνουν τη δουλειά τους στην Κοινότητα.

-Απαγορεύεται να βγαίνει εκεί οποιοσδήποτε.

-Γιατί;

-Γιατί από 'δώ απέδρασε την πρώτη φορά με το ελικόπτερο ο Παλαιοκώστας και από τότε το προαύλιο δεν χρησιμοποιείται!

-Και πού προαυλίζεστε;

-Μας αφήνουν μία φορά τη βδομάδα στο μπροστινό προαύλιο να παίζουμε μπάλα. Δυστυχώς το απόγευμα που τελειώνουμε και γυρνάμε στα κελιά μας δεν επιτρέπεται ο προαυλισμός.

«Ισως αν δεσμευόταν ο Παλαιοκώστας ότι θα αφήσει ήσυχο αυτό το προαύλιο να επιτραπεί η χρήση του», παρατήρησε κάποιος επισκέπτης.

Η γνωριμία

Αμέσως μετά την ξενάγηση, καθίσαμε στο καθιστικό, ενώ στο τραπέζι υπήρχε ζεστός καφές, χυμοί και κέικ για όλους. Θεραπευτές, κρατούμενοι και επισκέπτες αρχίσαμε να μιλάμε με τη σειρά καθισμένοι σε κύκλο. Πρώτα μίλησαν οι πρωταγωνιστές, δηλαδή οι ίδιοι οι κρατούμενοι. Αλλοι είναι από τους πρώτους που μπήκαν στην Κοινότητα κι άλλοι περιμένουν να γίνουν δεκτοί συμμετέχοντας στην «Προ-κοινότητα».

Πρώτος μας καλωσόρισε ο Τάσος: «Είμαι συγκινημένος και αγχωμένος. Είμαι δύο χρόνια στο πρόγραμμα και δεν πιστεύαμε όταν τον Ιούνιο του 2008 ξεκινήσαμε να χτίζουμε ένα νεκρό προαύλιο ότι αυτός ο χώρος θα γιόρταζε κιόλας τα πρώτα του γενέθλια. Είμαι περήφανος γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος στόχος που έχω καταφέρει στη ζωή μου. Μέσα στην κόλαση υπάρχει μια όαση! Μέχρι τις 5 που μένουμε εδώ όλα είναι διαφορετικά, μόνο που μετά δυστυχώς πρέπει να πάμε πάλι στο θάλαμο, όπου το σύστημα αξιών της φυλακής και όλα σχεδόν μας πάνε κόντρα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μας θέλουν εδώ σαν Κοινότητα. Ομως με τη στάση μας και την υπευθυνότητα πολεμάμε κάθε μέρα για το καλύτερο, ισορροπούμε κάθε μέρα σε περίεργες ισορροπίες, παντού υπάρχουν εμπόδια και καχυποψία. Λένε ότι μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις, για μένα η λέξη Κοινότητα είναι χίλιες εικόνες».

ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ
http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=115432