ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ

. Σε όλους τους γονείς παιδιών με αναπηρίες ,που έχετε ήδη ξεκινήσει με αγωνία έναν δρόμο δύσβατο κι ανηφορικό, θέλω να στείλω ένα μήνυμα: Δεν είμαστε τυχαίοι. Μας επέλεξε ο Θεός για τα δύσκολα. Η Αξιοπρέπεια, η Υπομονή, το Όραμα η Πίστη, η Ελπίδα, και η Αγωνιστικότητα είναι μοναδικές επιλογές.

Η η ζωή μας είναι μονόδρομος... Ας την δεχτούμε, ας την αγαπήσουμε και ας αγαπηθούμε... Ας αναγνωρίσουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα στο Όραμα και την Ελπίδα.

Λυγερή  Βασιλείου

μητέρα   ΑμεΝΥ

Από igeri @ Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2007 3:07 μμ
Permalink | Σχόλια (12) | Επεξεργασία
Tags: Αταξινόμητα

«Είμαι η  Μαρία  .

;Eνα Ειδικό Παιδί που μεγάλωσε και έγινε μια χαρά κοπέλα . Δίδυμη αδελφή  της  Βαρβάρας. Είμαι   Ελληνίδα πολίτης .

Ο πατέρας μου  << έφυγε>>  πριν 20 χρόνια. Η μητέρα μου  ,ζει ,μας αγαπάει, μας φροντίζει  και  τις δύο .νοιώθω   ωραία ,ασφαλής και αγαπημένα  μέσα στην  τριμελή οικογένειά μας, και έχω  το δικό μου σπίτι .  Προστατευόμενη Αυτόνομη διαβίωση  το λέμε αυτό.

 Πολλές φορές  όμως ,κλαίω  και φωνάζω όταν σκέπτομαι  τι θα  απογίνουμε , εγώ και η αδελφή μου, όταν η μάνα μας &..αυτό. ??? (Δεν το λέω με το όνομά του φοβάμαι.) Φωνάζω και με ακούει όλη η πολυκατοικία,

 Ποιος, Πρωθυπουργός, Υπουργός, Νομάρχης ,Δήμαρχος. Υπεύθυνος,  και πότε , θα  με  ενημερώσει  γιο το τι  θα γίνει  μετά???   . ΄

Έχω  γνωρίσει  πολλά παιδιά ΑΜΕΑ Είναι φίλοι μου και τα αγαπώ .Εσείς   δεν νοιάζεστε  για τίποτα   και για κανέναν μας?? Αν  ένα δικό σας παιδί βρεθεί στην ίδια  θέση με  μας τι θα κάνετε ??? Καιρός δεν είναι   να εφαρμόσετε πρώτοι εσείς  το Ελληνικό Σύνταγμα και τους Νόμους που  έχουν θεσπισθεί για την  προστασία  μας και την προσβασιμότητα  μας, σε μια αξιοπρεπή ζωή   τόσο στο σήμερα  όσο  και στο αύριο ?»

Περιμένω μιαν  απάντηση.

Μαρία  Βασιλείου

(Για την   μεταφορά.  η μητέρα της)

Λυγερή Βασιλείου.

ligeri@otenet.gr)

Από igeri @ Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2007 1:49 μμ
Permalink | Σχόλια (2) | Επεξεργασία
Tags: Αταξινόμητα

  Μια  αληθινή ιστορία με φανταστικά ονόματα και τόπους

Θέλει   κουράγιο , να  φτάσει μέχρι  το  τέλος ο αναγνώστης ,να πάρει μια βαθιά ανάσα  για  ν' αρχίσει να  συλλογάται&..

 Στα  δεκαεπτά  του ο Ορέστης απ'  την Κρήτη, μπήκε στο  πλοίο της  γραμμής  και  τα  ξημερώματα  έφτασε  Πειραιά. Στο  χωριό  του στα Χανιά,  άφησε  την  μάνα  του και  τα  δύο  αδέλφια  του  αποκαταστημένα.  Εκείνος  ήλθε  στην Αθήνα  να   κάνει  την  τύχη  του.  Τράβηξε για  τα Πατήσια, όπου έμενε η μεγάλη  του  αδελφή  Μαρίκα  παντρεμένη  μ' έναν  πατριώτη  τους.  Ζήτησε  κατάλυμα  και  το  βρήκε.

Σύντομα έπιασε  δουλειά  σ'  ένα  εργαστήριο αρτοποιίας .Δουλευταράς  και  φιλόδοξος  δεν  άργησε να μάθει  την  δουλειά. Σε  πέντε  χρόνια άνοιξε  δικό  του  μαγαζί.

Η  επαγγελματική του εξέλιξη  ήταν  ραγδαία  στα  επόμενα 10  χρόνια. Εργαστήριο  Ζαχαροπλαστικης έχτισε  σε  οικόπεδο  ιδιόκτητο, στην Άνω  Γλυφάδα. Το  αγόρασε  με  τις  οικονομίες  από  την σκληρή δουλειά  του.

Η προσωπική  του  ζωή  ,σελίδα  άγραφη,. Κάτι  σημειώσεις από σχέσεις  εφήμερες περαστικές  ανυπόγραφες. Κατά  τα  άλλα  μαγγανοπήγαδο . Μέρα  νύχτα  δουλειά  ( στο εργαστήρι κοιμόταν)  είχε  και τρεις Αλβανούς  στην  δούλεψή  του.

Την ΄Άννα  την  γνώρισε  Μεγάλο Σάββατο  στην Ανάσταση.

Είχε  κατέβει στο χωριό του για  τα  βαφτίσια  της  μικρής  ανιψιάς  του. Στην   βάφτιση  και στη  συνέχεια  στο  γλέντι  δεν πήρε   τα  μάτια  του  από  πάνω  της .

Η ΄Άννα  ήταν κοντούλα μικροκαμωμένη ,μαζεμένη ,κλειστή, απόμακρη, σχεδόν  απούσα. Μόνο  σ' ένα  πεντοζάλη  συμμετείχε. Είχε  όμως  κάτι  μάτια, μα  κάτι πελώρια  μαύρα  μάτια  σωστοί μαγνήτες. Εκείνο  το  βράδυ  στο  γλέντι ,του  έριξε  αρκετές  κλεφτές  ματιές  κι  ο Ορέστης λαγοκοιμήθηκε   μαζί  τους  την  υπόλοιπη  νύχτα.

Το  πρωί  μίλησε  στην αδελφή  του.

« Ποια  είναι  αυτή  η  μικρή  που...» 

--Καλέ  το Αννιώ  του  Γιώργη  του καντηλανάφτη  είναι  δεν το  θυμάσαι?  ΄Όχι  δεν το θυμόταν  ,το  είχε  αφήσει  μικρό ,τώρα   μεγάλωσε  και  το  θέλει.

« Έλα  στα  συγκαλά  σου. Φρόνιμο κορίτσι  είναι  δε  λέω  και  δεν πειράζει  που  είναι πάμπτωχο. Αλλά  είναι μόνο  δεκάξι  χρονών και συ  τριάντα δύο, το  σκέφτηκες  καλά ?

Ο  Ορέστης  το  σκέφτηκε και  το αποφάσισε  και  την  ζήτησε  απευθείας  από  τον πατέρα  της  ο ίδιος.

Η Άννα, λες  και  να το  είχε  εκείνη  σχεδιάσει είπε  αμέσως  ΝΑΙ

Ωραίο  παλικάρι ήταν ο Ορέστης, είχε τον τρόπο  του.   Δική  του  δουλειά,  και   λιμουζίνα.   Ο  ίδιος την  ζήτησε ,που  σημαίνει  παίζει κι  έρωτας, και  το  σπουδαιότερα  θα  πάει  να  μείνει μαζί  του  στην Αθήνα.  Εκεί  την οδηγούσαν  πάντα  τα  όνειρά  της. Τι  άλλο ήθελε? Δεν περίμενε  κανέναν  καλλίτερο  πρίγκιπα!!

Παντρεμένοι  πια ,η  Άννα   και  ο   Ορέστη ,εγκαταστάθηκαν  στην  Άνω  γλυφάδα  ,πάνω από  το Εργαστήριο της  Ζαχαροπλαστικής ,όπου ο Ορέστης  είχε  σηκώσει  τον πρώτο όροφο (οι υπόλοιποι τρεις,  σιγά-σιγά .)   Σε  εννιά μήνες  σπάσανε  τα  νερά  της  Άννας.

Κανείς  δεν  ξέρει  λεπτομέρειες για την αιτία του  δράματος που ακολούθησε. Η μεγάλη  του η αδελφή η  Μαρίκα κυκλοφόρησε την  είδηση ότι η Άννα  ντρεπόταν  και  δεν  άνοιγε   τα πόδια της στην γέννα  ,και  το  παιδί-Αγόρι- πιέστηκε  στο  κεφάλι  ,και γεννήθηκε  με  βαριά αναπηρία.( να  μην τους  κολλήσουν   και την ρετσινιά   καμιάς κληρονομικότητας . Μεγαλώνουν κ' άλλα   παιδιά  στο  σόϊ&)

Η  πόρτα  του  σπιτιού  τους, μπουκαπόρτα  βαριά , έπεσε  και  φυλάκισε  την ζωή  τους.

Μέσα  από  την φυλακή της  η  παλιά απούσα  Άννα έδινε κάθε μέρα   ένα   ηχηρό παρών στην  ζωή .

Στα τριάντα δύο  της  χρόνια, μεγαλώνει  τέσσερα παιδιά, το  ένα  μετά το  άλλο και  υπηρετεί  έναν άντρα  που  έρχεται  σπίτι μόνο  για να κοιμηθεί( Πως τα  έκανα τα παιδιά και  γώ  δεν ξέρω  λέει  καμιά φορά,  σαρκάζοντας  την ζωή της.)

΄Ένα  βράδυ ,μόλις πλάγιασαν μονολόγησε η Άννα. « Δεν  αντέχω  άλλο. Το  Μανωλιό μας  έγινε άντρας ,με ξεπέρασε,  δεν μπορώ  να  τον  σηκώνω, κουράστηκα. Καμιά ώρα  θα  πέσω  και  θα  γίνω κομμάτια. Η Μαρίκα   μου  είπε ,ότι υπάρχει ένα  ίδρυμα στην Αθήνα που  τα παίρνουν, τα  περιποιούνται  μέχρι  το τέλος. Ό Ορέστης  τινάχτηκε όρθιος και  την  κατακεραύνωσε  στην γλώσσα  τους.

« Διάολε  τσ'απολιμάρες  σου, Ίντα  λές? Το  πρώτο  μου  παιδί,  το  Μανωλιό μου, στο  ίδρυμα? Εδώ  γυναίκες  για  να  ζήσουν τα παιδιά  τους ξενιτεύονται και  ξεσκατίζουν αρρώστους  γέρους  και συ  το  δικό σου  ανάπηρο δεν  μπορείς  να χουλαντρίσεις  μέσα  στο σπίτι  σου? Κουζουλάθηκες μωρέ ? ( Ούτε  λόγος  για βοήθεια  στο σπίτι  ήταν πολύ σφικτός ο Ορέστης)

Χαλαζόπετρες  στην  καρδιά  της  Άννας  τα  λόγια  του άντρα της.  Πάγοι  που δεν  λιώνουν  και  καταψύχουν την ψυχή  της.

Λες κι η  ώρα  ήταν ανοιχτή. Πριν  περάσει μια  εβδομάδα, μ΄ ένα καλάθι  ρούχα  αγκαλιά  η Άννα  μέτρησε  από  την  ταράτσα  έναν όροφο  σκαλιά  και  πλατειάστηκε  στο  πλατύσκαλο  στην  πόρτα  της  μπροστά.

Ούρλιαζε  από  τους πόνους  δεν  μπόραγε  να  σηκωθεί.

Ούρλιαζε και  το  Μανωλιό  μέσα στο  διαμέρισμα.( αυτή  ήταν η μιλιά του)

Άνθρωπο  γύρευαν  κι  οι  δυο.  Δεν υπήρχε  κανείς.

Όταν ανέβηκε  το μεσημέρι ο Ορέστης,  βρήκε  την  Άννα ημιλιπόθυμη  στο  μάρμαρο  και  το Μανωλιό  πεσμένο  μπρούμυτα  στο πάτωμα,   ανάμεσα  στα περιττώματά  του. Φρίκη!! 

Πολλαπλά κατάγματα  στην λεκάνη  ,δύο  ενχειρήσεις  μέσα  σε  ένα χρόνο η  Άννα, καθηλωμένη  στο  κρεβάτι, ανήμπορη  να αυτοεξυπηρετηθεί  και να υπηρετήσει.

Δεν  πήγαινε  άλλο.

Το  Μανωλιό  μπήκε  στο Ίδρυμα και  για  το σπίτι  και  την οικογένεια ,ο Ορέστης  βρήκε μια  οικονομική Μολδαβή καμιά  σαρανταπενταριά χρονών. Αλλά τι  να πρωτοκάνει  κι  αυτή? Συχνά-πυκνά  ερχόταν και η  κόρη  της  η  Νατάσσα  να  βοηθήσει. Μια  δίμετρη  ,γαλανομάτα  καλλονή  22  Μαΐων , να  την  πιεις  στο  ποτήρι.

Οι  Μολδαβίνες πήραν την κατάσταση  στα χέρια  τους μέσα στο σπίτι . Η Νατάσσα βοήθαγε  και  στο  εργαστήριο  και όχι  μόνο. Το χαμόγελο  μπήκε δειλά-δειλά  στην  ζωή τους. Γέλια ,αστεία. παιχνίδια  η  Νατάσσα με  τα παιδιά, χαμόγελα  και φλύαρες  σιωπές  με  τον Ορέστη&

Η ΄Άννα  τα έβλεπε,  τα ένοιωθε  όλα αυτά  αλλά  μιλιά  δεν  έβγαζε , βυθισμένη  σε   καραμπινάτη κατάθλιψη.

 Ο Ορέστης  αποφάσισε να  πάει στο   ίδρυμα  να  δει  τον Μανωλιό. Από τότε  που  το  παιδί  μπήκε  μέσα ,από  το  τηλέφωνο μάθαινε ότι ζει. Δεν άντεχε  να  το  δει ,( ποιος  ξέρει πώς?) φοβότανε  τον  εαυτό του.  Εκείνο το πρωί  της Κυριακής,  τον  ξεπέρασε-έτσι  τουλάχιστον νόμιζε- και πήγε.

Μια ηλιόλουστη αλκυονίδα μέρα  του Γενάρη. Στάθηκε  έξω από την καγκελόπορτα του ιδρύματος. Μπροστά  μια μικρή  αυλή  με  δέντρα  λιγοστά και λουλούδια  γύρω-γύρω  στα παρτέρια. Κάποιοι ασθενείς ήταν εκεί  καθηλωμένοι  στα καρότσια  τους. 2-3 κοπέλες με λευκή ποδιά  περιφέρονταν.

Περιέφερε την  ματιά   του  πέρα  δώθε και κείνη  έπεσε πάνω σε ένα καρότσι αναπηρικό ,που  κρατούσε σφικτά  στην αγκαλιά  του , ένα  σώμα  δεμένο με  ιμάντες . Ήταν το Μανωλιό.. Μια  δυνατή κραυγή  βγήκε  από  τα  σπλάχνα του  Ορέστη  .Παιδί μου!!! . Ο  Μανωλιός σαν  από ένστικτο γύρισε  το  κεφαλάκι του(  ήταν το  μόνο  μέρος  του  σώματός  του που  όριζε) προς  τα  κει που  ερχόταν  η κραυγή.   Το ουρλιαχτό του έσχισε  την απανεμιά. Τα  λουλουδάκια  και τα φυλλώματα  των  δέντρων  ελαφρά  κουνήθηκαν σαν  να τα  χάιδεψε  ένα αγέρι.

Δεν άντεξε ο Ορέστης ,λιπόθυμο  τον πήρε  το 166.

Λιποθυμικό επεισόδιο γράψανε οι  γιατροί στο βιβλίο τους.

Στο  ίδρυμα  δεν  ξαναπήγε. Η Άννα πήγαινε πότε  πότε  με πατερίτσες  να  δει  το  παιδί  της&

΄Ένα  Σάββατο  πρωί ,κτύπησε  νωρίς  το τηλέφωνο στο εργαστήριο της «Ζαχαροπλαστικής ''ΤΟ  OSKAR» . Δεν  ήταν πελάτης. ΄Ηταν  ο  Δ/ΝΤΗΣ  του ιδρύματος. «Ο  Μανώλης  πέθανε. Τον  βρήκαν στο κρεβάτι  του νεκρό  το ξημέρωμα» .

Το πιστοποιητικό έγραφε ,,πνιγμός από  αναρρόφηση κατά  τον ύπνο. ΄Ήταν  18 χρονών,

Με  τον  Ορέστη σπάνια  συναντιόμαστε. Τα  νέα του τα μάθαινα από  στενά  συγγενικά  του πρόσωπα που τότε  ζούσαν  στο περιβάλλον  μου.  ΄Ήμουν σίγουρη ότι  και  κείνος  μάθαινε  τα  δικά μου, από το  ίδιο κανάλι  πληροφόρησης.

Υπήρχε μια  αμοιβαία εκτίμηση  έως  συμπάθεια μεταξύ  μας  πολύ πριν  ακόμη βρεθούμε στο  μετερίζι  απ' όπου ο καθένας  έδινε  τον δικό του  αγώνα.

Ένα κατακαλόκαιρο Κυριακάτικο πρωί ,πήγα με  τα  κορίτσια  μου  για  μπάνιο  στην πλάζ  της Βούλας. Εκεί  συνάντησα τον Ορέστη, ηλιοκαμένο, μια χαρά μέσα στο μαγιό  του ,ούτε  που  του  φαινότανε  ότι  είχε  περάσει  τα πενήντα.

Με  είδε  πρώτος. Με  φώναξε  με  ολοφάνερη  χαρά με  το όνομά μου. «  Τι  κάνεις, τι  κάνουν οι  κούκλες  σου?» 

« Καλά  είναι,  εδώ τις  έχω ,να  εκεί  κολυμπούν» Εσύ πώς πάς?

---Μια  χαρά είμαι( φαινότανε)  ξέρεις ξαναπαντρεύτηκα. Να  σου συστήσω  την γυναίκα  μου. « Νατάσσα  έλα  δω,  μην ντρέπεσαι μια  παλιά  καλή μου φίλη  είναι η κυρία. Της  έδωσα το χέρι  με ανυπόκριτο χαμόγελο.

Δεν  αιφνιδιάστηκα  με τα νέα  του. Τα  είχα  μάθει με όλες τις  λεπτομέρειες, αλατοπιπερωμένες.   Ο   Έρωτας τον  έβαλε  στο σημάδι, και  η Νατάσσα, νεώτερή του  κατά  27  χρόνια, τον πήρε από  το  χέρι και  τον οδήγησε  σε πελάγη ευτυχίας, μακριά  από  την γωνιά της  γης  που  είχε γράψει  και  θάψει  την δική  του αληθινή  ιστορία.

Από igeri @ Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2007 6:00 μμ
Permalink | Σχόλια (2) | Επεξεργασία
Tags: Αταξινόμητα

To παρακάτω κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Καθημερινή", της συνέντευξης την οποία έλαβε η δημοσιογράφος κυρία Λίνα Γιάνναρου από τον ψυχίατρο τ. Δ/ντή της Ιατρικής Υπηρεσίας στο " Δαφνί" κύριο Χαρίλαο Βαρουχάκη (ημερομηνία δημοσίευσης: 03/03/2007 ). Μεταξύ των άλλων κράτησα μία φράση και την αναδεικνύω σε ερώτημα επειδή την θεωρώ Ζωτικής Σημασίας.

"Πώς δεν θα ασυλοποιηθούν άλλοι άνθρωποι";

Κύριοι διαχειριστές της εξουσίας ,που αποφασίζετε για την τύχη των ΑΜΕΑ στή χώρα μας, απαντήστε στον κύριο Βαρουχάκη αλλά και στους ανθρώπους που ατύχησαν διπλά μέσα στην ατυχία τους επειδή εξαρτάται από σας, η ανθρώπινη και αξιοπρεπή διαβίωσή τους.

Μην κωφεύετε άλλο, φτάνει πια. Σταματήστε να πατάτε πάνω στα ΑΜΕΑ για να κατασκευάζετε μέρος του πολιτικού σας προφίλ και τίποτα περισσότερο από λίγα ψίχουλα και μια χούφτα στάχτη στα μάτια μας .

«Βίαιη αποασυλοποίηση χωρίς πρόγραμμα»
Ο κ. Χαρίλαος Βαρουχάκης, ψυχίατρος και τ. διευθυντής της Ιατρικής Υπηρεσίας στο Δαφνί, μιλάει στην «Κ» για τον χώρο που υπηρέτησε 40 χρόνια

Της Λινας Γιανναρου

Γνωρίζει τον πολύπαθο χώρο της ψυχικής υγείας στην Ελλάδα όσο λίγοι. Σαράντα χρόνια στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής («στο Δαφνί μπήκα και από εκεί βγήκα»), αρχικά ως ψυχίατρος και αργότερα ως διευθυντής της Ιατρικής Υπηρεσίας, έχει ζήσει τα πάντα - από την εποχή των ασύλων τύπου Λέρου έως τις πρώτες απόπειρες ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και το πρόγραμμα αποασυλοποίησης.

Με αφορμή το τραγικό περιστατικό του θανάτου του 22χρονου Στέλιου Μαστορόπουλου σε οικοτροφείο αποκατάστασης πριν από λίγες ημέρες, η «Κ» μίλησε με τον κ. Χαρίλαο Βαρουχάκη για το σύστημα της ψυχιατρικής περίθαλψης στη χώρα μας.

- Κύριε Βαρουχάκη, πώς κρίνετε τη φροντίδα των ψυχικά πασχόντων στην Ελλάδα;

- Δυστυχώς, δεν είναι μόνο ο Στέλιος. Είναι πάρα πολλά τα φαινόμενα δυσπραγίας στην οργάνωση του συστήματος της ψυχιατρικής περίθαλψης. Τα πράγματα οδεύουν από το κακό στο χειρότερο. Κοινωνία και πολιτεία εξακολουθούν να συναγωνίζονται σε ανεπαρκή και απρόθυμη συμπαράσταση στους ψυχικά πάσχοντες. Η κοινωνία εύκολα δακρυρροεί, αλλά πολύ δύσκολα συμμετέχει στο υλικό και ηθικό κόστος που συνεπάγεται η πραγματική συμπαράσταση στην οδύνη του άλλου ανθρώπου. Το ίδιο και το κράτος. Οι προσπάθειες που ξεκίνησαν εδώ και 20 χρόνια για να βρουν στον ήλιο μοίρα αυτοί οι άνθρωποι, συνεχώς ματαιώνονται.

- Τι εννοείτε;

- Το πρόγραμμα ψυχιατρικής μεταρρύθμισης είναι σχέδιο επί χάρτου. Αγνοεί την πραγματικότητα. Ο βασικός στόχος είναι η κατάργηση των ψυχιατρείων, που συνεπάγεται την οργάνωση υπηρεσιών που θα τα αντικαταστήσουν. Αυτές οι υπηρεσίες ούτε καν σχεδιάστηκαν. Δεν είναι αυτοσκοπός η κατάργηση των ψυχιατρείων. Το θέμα είναι αυτοί οι ασθενείς να ζουν καλύτερα. Το μόνο όμως που έγινε είναι να καταργηθούν βίαια δύο-τρία ψυχιατρεία και να μεταφερθούν οι χρόνια άρρωστοι από τα γιγάντια άσυλα σε μικρότερες δομές. Υλοποιήθηκε δηλαδή ένα μέρος της αποασυλοποίησης και όχι το πιο δύσκολο. Το δύσκολο, δηλαδή το πώς δεν θα ασυλοποιηθούν άλλοι άνθρωποι, δεν έχει καν τύχει μελέτης.

- Λέτε ότι έχουν δημιουργηθεί νέα, μικρά άσυλα;

- Μα δεν έχουν καν οριστεί οι κτιριακές προδιαγραφές που αυτές οι δομές πρέπει να πληρούν! Ακόμα και ένα ξενοδοχείο έχει συγκεκριμένες προδιαγραφές. Είναι απαράδεκτο ένα οικοτροφείο να μην έχει αυλή. Δεν είναι σπίτι, πρέπει να οριστεί τι χώρους πρέπει να έχει, πώς να συνδέονται μεταξύ τους, πόσοι άνθρωποι να είναι σε κάθε θάλαμο. Δεν προβλέπεται επίσης η υποχρεωτική πρόσληψη ψυχιάτρου ούτε καν γιατρού. Και στους χρόνια αρρώστους τα προβλήματα σωματικής υγείας είναι μεγάλα.

- Οι ασθενείς δηλαδή δεν ζουν σήμερα καλύτερα απ' ό,τι 20 χρόνια πριν;

- Ασφαλώς, οι υλικές διαστάσεις του προβλήματος έχουν βελτιωθεί. Το σώμα των αρρώστων αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερο σεβασμό. Το πρόσωπό τους, όμως, αυτό που διακρίνει τον άνθρωπο από τα άλλα έμβια όντα, παραμελείται με ακόμα χειρότερο τρόπο. Σ' ένα οικοτροφείο, τη ζωή την προσδιορίζουν οι ανάγκες των ενοίκων. Αυτή τη στιγμή καλύπτονται οι βασικές ανάγκες των ασθενών - ζουν ευπρεπώς, παίρνουν τις 1.500 θερμίδες που χρειάζονται την ημέρα, δεν κρυώνουν. Αυτό έλειπε! Η μεγαλύτερη πρόκληση για ένα θεραπευτή είναι να προσπαθήσει να αυξήσει τις ανάγκες των ασθενών. Έχουν την ανάγκη να προσφέρουν, να έχουν υποχρεώσεις, την ανάγκη να κλάψουν, να λυπηθούν, να χαρούν. Η υλική ευμάρεια, μ' ένα ψιλοστίλβωμα καλύπτει την πραγματική κατάσταση, με αποτέλεσμα η κοινωνία, που ήδη δεν θέλει να δει το πρόβλημα, να μπορεί να το παρακάμπτει ευκολότερα. Αυτό δυστυχώς κάνει και η ίδια η πολιτεία.

- Πώς το εξηγείτε;

- Η πολιτεία ουδέποτε κατενόησε την ανάγκη να στηριχθεί στην εμπειρία των ανθρώπων που είχαν δουλέψει με το πρόβλημα. Επιτροπές επί επιτροπών αγνώστων εμπειρογνωμόνων, αυλοκόλακες, οσφυοκάμπτες της δοτής εξουσίας, κομματικά στελέχη, έχουν επιδράμει σε όλα τα κέντρα των αποφάσεων και λεηλατούν τους πόρους που διατίθενται γι' αυτούς τους ανθρώπους. Δεν μπορώ να κατηγορήσω κανέναν ότι εισήλθε στον χώρο της ψυχικής υγείας για να καρπωθεί επιδοτήσεις, διότι δεν έχω στοιχεία, αλλά μπορώ να κατηγορήσω τον αδιαφανή τρόπο με τον οποίο επιλέγονται, να πω ότι ξεφυτρώνουν από το πουθενά, ότι δεν είναι άνθρωποι του χώρου.

- Τι προτείνετε;

- Η πρότασή μου είναι η αναστολή της εφαρμογής του προγράμματος και ο σχεδιασμός ενός νέου σχεδίου δράσης, αφού προηγουμένως αποτυπωθεί η παρούσα κατάσταση με αξιόπιστο κι όχι με εξωραϊσμένο -και πολλές φορές ιδιοτελώς εξωραϊσμένο- τρόπο. Την πρόταση αυτή την έχω καταθέσει σε όλους τους υπουργούς Υγείας των τελευταίων χρόνων, αλλά ποτέ κανείς τους δεν με κάλεσε.

Σκληρές αναμνήσεις από μια αποθήκη ανθρώπων

Τα «πέτρινα χρόνια» στο Δαφνί θυμάται ο ψυχίατρος κ. Χαρίλαος Βαρουχάκης. «Από τότε έχουν αλλάξει μόνο οι υλικές συνθήκες», λέει στην «Κ».

«Μπήκα στο Δαφνί το 1961. Εκεί μπήκα και από εκεί... βγήκα όταν συνταξιοδοτήθηκα. Πολλές φορές αισθάνθηκα την ανάγκη να νοσηλευθώ. Να δω πώς ζουν αυτοί οι άνθρωποι. Τα πρώτα χρόνια είχα βέβαια αυτή την εμπειρία γιατί εφημερεύαμε και μέναμε μέσα. Τα πρώτα χρόνια στο Δαφνί τα πέρασα μέσα στα κόπρανα. Στα λύματα και στα κόπρανα. Ήμασταν ένας εφημερεύων και 2.500 άρρωστοι. Καμιά φορά, μου τηλεφωνούσαν ότι πέθανε ένας ασθενής. Για να πάω να δω τον νεκρό, έπρεπε να πατήσω πάνω ή σε κόπρανα ή σε ανθρώπους που κοιμόντουσαν κάτω. Για πολλά χρόνια οι συνθήκες στο Δαφνί ήταν σαν της Λέρου. Οι άνθρωποι πέθαιναν και βιολογικά και ηθικά. Τα πράγματα άρχισαν να βελτιώνονται γιατί βρέθηκαν άνθρωποι εκεί που δεν μπορούσαν να ανεχτούν άλλο αυτήν την κατάσταση. Σε άγγιζε άμεσα. Αυτή είναι η δουλειά σου - να αγωνιστείς να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Εγώ στο Δαφνί είχα δημιουργήσει μια θεραπευτική μονάδα αποκατάστασης με όλες αυτές τις υπηρεσίες που χρειάζονται οι άρρωστοι. Είχα την υπόσχεση ότι θα θεσμοθετηθεί η λειτουργία της, αλλά δυστυχώς όταν συνταξιοδοτήθηκα διαλύθηκε».

Από igeri @ Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2007 11:04 πμ
Permalink | Σχόλια (11) | Επεξεργασία
Tags: Αταξινόμητα

undefined

Περισσότερα

Από igeri @ Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2007 1:49 μμ
Permalink | Σχόλια (15) | Επεξεργασία
Tags: Αταξινόμητα

ΑΛΗΘΙΝΕΣ  ΙΣΤΟΡΙΕΣ  (εν συντομία)

Η ιστορία  είναι  αυθεντική. Τα  ονόματα,ο  τόπος,  τα  επαγγέλματα είναι  φανταστηκά  για  ευνοήτους  λόγους.

Ο Στάθης ,φαντάρος  και  η  Δέσποινα  18  χρονών ,συγχωριανοί σ'  'ένα  νησί  του  Ιουνίου, ζευγάρωσαν  στα  κρυφά  και  η  Δέσποινα  έμεινε  έγκυος.

Η  μάνα  της  την  ζωή της δεν  ήθελε. «  Αν  δε  το  ρίξεις θα  φαρμακωθώ»

Αλλά  και  ο  Στάθης, μοναχογιός  του  Ανέστη, δεν είχε  το  κουράγιο να  το  ανακοινώσει  στον  γέρο  του  που και  νοικοκύρης  ήταν ,και  ανύπαντρος  έμεινε για  χάρη του  μετά  τον  θάνατο  της μάνας  του  πριν   δέκα χρόνια και  ήταν  και αυστηρών αρχών.

Έτσι ο  κύβος  ερίφθη  μια Τρίτη  πρωί στην Αθήνα  σε  ένα  ιδιωτικό,  παράμερο,  γυναικολογικό  ιατρείο  και  ο  καρπός    του έρωτά  τους  δεν γεννήθηκε  ποτέ.

Το  αίσθημα  όμως  άντεξε  πέντε  χρόνια.

Ο  Στάθης  μπήκε  στην  ΔΕΗ,(  Είχε  ο  Ανέστης  τον βουλευτή  του  νησιού κουμπάρο) δώσανε  οι  γονείς  την  ευχή  τους και ο  γάμος  έγινε  στην  εκκλησιά  του  χωριού ένα  Μαγιάτικο Κυριακάτικο  απόβραδο  κι  ήταν  όλοι  οι χωριανοί  εκεί.

« Να  ζήσουν  τα  παιδιά  συμπεθέρα  και  καλούς  απογόνους νάχουνε,  να  δούμε  κι εμείς  εγγόνια, να  ακούσει και  η  συχωρεμένη  το  όνομά  της  εκεί  που  είναι!!!

Το  ζευγάρι  εγκαταστάθηκε  στην  χώρα, να  είναι  κοντά ο Στάθης  στην δουλειά  του.

Πέρασε  ένας  χρόνος, δεύτερος, τρίτος,  αλλά  το  πολυπόθητο εγγόνι  δεν  ερχόταν.

«Στείρα  η  κυρά  σου, πέταξε   μια  μέρα  κατάμουτρα στον γιο  του ο Ανέστης. Φταις  και  συ  έπρεπε  να  την  δοκιμάσεις  πριν  την πάρεις, τόσα  χρόνια  την  είχες . Όρθιος  κοιμόσουν»?

Αχνα ο  Στάθης  που είχε  καλά  θαμμένο  το  μυστικό    και  υποψιαζόταν την  ζημιά  που  είχε  γίνει  στην  κοπέλα.

Τα  πρώτα  νιάτα  πέρασαν  μαζί  με  τα  χρόνια  που  τους  έφυγαν  και  πήραν μαζί  τους  την  ελπίδα  για  παιδί

.

Μαζί το αποφάσισαν.  Θα  υιοθετήσουν  ένα  παιδί.

Μια  θεια, εξαδέλφη της  μάνας  του  Στάθη  της  συχωρεμένης ανέλαβε  την  υπόθεση.

Μια  εργάτρια  που  είχαν  στο κτήμα για  τις  ελιές ,ήταν  έγκυος, ανύπαντρη  και η θεια  την  έπεισε  να  το  κρατήσει με  το  αζημίωτο . (  Σημείωση :δεν  ήξερε ,  η θεια, ότι  γύφτος  βίασε την  μέλλουσα  μητέρα)  

Όλα  γίνανε  μυστικά, νόμιμα . Τα  συμφωνηθέντα   κατά  γράμμα& κι από  τις  δύο  πλευρές.

Μεγάλο Σάββατο  η  θεια  με  τον Στάθη   φέρανε το  νεογέννητο   στο  σπίτι.

Ανάσταση  έκανε  η  Δέσποινα  . Ήταν  και  μελαχρινούλι , τους έμοιαζε  το  πουλάκι  τους.

Μπορεί  να  ήταν  του  δημοτικού  η Δέσποινα, αλλά  και  άξια  και νοικοκυρά  ήταν, και  να  αγαπάει  ήξερε και  το  μοσχομεγάλωνε  το μελανούρι  τους  όπως συνήθιζε  να  λέει  ο Στάθης.

Νωρίς  περπάτησε ,έτρεχε ασταμάτητα η Μαρίνα( της  δώσανε  το  όνομα  της  Μάνας  του  Στάθη)  δεν  μπορούσε  να  σταθεί πουθενά,  και μόλις  άκουγε  μουσική  έριχνε  ένα  χορό ,μα  ένα  χορό ,το κορμάκι του  δεν στεκότανε.!!!

Έκλεισε  τα  τρία  χρόνια  και  τα  μόνα λογάκια που  έβγαιναν  απ'  τα  χείλη  του  ήταν  .μαμά.  μπαμπά. Τάθη  μου ( Στάθη  μου  ερμήνευε  η  Δέσποινα)

Η  νονά  του  η Κική, -βρεφοκόμος  το επάγγελμα ,-τους  έβαλε  ψύλλους  στ' αυτιά. « Να  πάτε  το κορίτσι στην  Αθήνα  να  το  εξετάσουν οι  ειδικοί.»

Το  πήγαν στο Παίδων . Το  παιδί  δεν ήταν    φυσιολογικό . Διάχυτη  αναπτυξιακή  διαταραχή  με  διανοητική  έκπτωση. Κάπως  έτσι  τους  τα  είπαν  οι  Ειδικοί.  Χρειάζεται, ειδική  Αγωγή,.Ειδική  εκπαίδευση  σε  Ειδικό  σχολείο   και διαρκή  παρακολούθηση  από  Ειδικούς.

Εύκολο  ήταν??? Συμφώνησαν όμως  από κοινού:

----Θα  κάνουμε  τα πάντα  για το παιδί  μας. Δεν  μπορεί  η  επιστήμη έχει προχωρήσει . Ο  άνθρωπος έφτασε  στο  φεγγάρι  και  ένα μικρό  παιδάκι  δεν μπορούν  οι γιατροί να  φέρουν στα  ίσα  του?  θα  το  γειάνομε   το  παιδί  μας.

Σύντομα  ο Στάθης  πήρε  μετάθεση  στην Αθήνα ,αφήσανε  το  νοικοκυριό  τους  στο  νησί   και  μείνανε  στο  ενοίκιο στα  Λιπάσματα,  μιαν συνοικία  του  Πειραιά .Μόνοι, ξένοι, ξεκομμένοι  από  συγγενείς  και  φίλους αλλά  αποφασισμένοι  να  κάνουν ότι  τους  πουν  οι  ειδικοί της  Αθήνας. .

Δεν  άφησαν Ειδικό  για  Ειδικό,  Κέντρο  για  Κέντρο, ο  Στάθης με  το σαραβαλάκι  του τρέχει  όπου  του  πει  η γυναίκα του.

Σήμερα η  Μαρίνα  είναι 23  ετών, με  βαριά  νοητική  υστέρηση  και  πάει καθημερινά  σε'  ένα  Κέντρο  για  άτομα  με  Ειδικές   Ανάγκες. Μες  την καλή  χαρά  είναι ,πετάει  την  σκούφια  της  για  χορό  μετά  μουσικής , για  βόλτες με  το  αυτοκίνητο  και για  φιλιά  και χάδια.  Λατρεύει  τους  γονείς  της και  το  δείχνει.  Τα  καλοκαίρια   τους  είναι  πολύ  ωραία ,τα  περνάνε στο νησί,  στο εξοχικό τους , κοντά  στους  συγγενείς και  φίλους.

Η  κυρά  Δέσποινα  κάνει  κάθε  βράδυ  πριν  κοιμηθεί  το σταυρό της  και  λέει  φωναχτά  την  προσευχή  της

Δώξα  νάχεις  θέε μου. ΄Εχε με  γερή  να  προστατεύω  το  κορίτσι  μου. 

Ο Στάθης ,κάνει  πως  δεν  ακούει.

«Γυναίκα  έλα  ,κλείσε  το φως  να  κοιμηθούμε»

Λυγερή

.

Από igeri @ Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2007 2:41 μμ
Permalink | Σχόλια (5) | Επεξεργασία
Tags: Αταξινόμητα

Αληθινές   Ιστορίες  (  εν  συντομία)

 Μεγαλογιατρός  Λάμπρος  Λάμπρου, με  έδρα  το  Κολωνάκι ,παντρεύτηκε  την κατά  12  χρόνια  νεώτερη  του Ευτέρπη, κόρη  μεγαλοεπιχειρηματία  Λαρισαίου ,με  προίκα ,με  καλό  όνομα,  με  τα  Γαλλικά  της,  το  πιάνο  της  και με αριστοκρατική  εμφάνιση .  ¨Όλα  καλά  τα  είχε. Αλλά παιδιά  δεν έκανε. 

Έζησαν έτσι  12  χρόνια ,με  προσπάθειες αποτυχημένες. Μέχρι  και  στην   Αγγλία  πήγανε. Τότε  δεν είχε  ανακαλυφθεί η εξωσωματική  γονιμοποίηση. 

Ύστερα  από  μια  αποτυχημένη  θεραπεία τελευταία--έτσι  είχαν αποφασίσει --ένα  Σάββατο  απόγευμα  που πίνανε  στου  Floka τον  καφέ  τους  ,ο Λάμπρος  της  ανακοίνωσε  την  απόφασή του

Τέρμα  οι προσπάθειες, τέλος  τα  πειράματα .  Θα υιοθετήσουμε  ένα  παιδί  μιαν  ώρα  αρχύτερα  για  να  προλάβουμε να  το μεγαλώσουμε,  τα  χρόνια  περνούν.

Δεν  της  άρεσε  κατά βάθος  η  ιδέα  της  Ευτέρπης(  να  μπλέξει, να  μεγαλώσει  τώρα  ένα  μωρό,  που δεν  είναι δικό  της ? ) Αλλά δεν  τόλμησε  να  φέρει  αντίρρηση  ήταν  πολύ  προσεκτική,  δεν ήθελε  να εναντιωθεί  φανερά ,στον άνδρα της , σε  ένα  θέμα  για το  πρόβλημα  του  οποίου.  ,άθελά  της  ,ήταν  υπεύθυνη.  Έδειξε  να  μην  διαφωνεί  και προσέθεσε: Δεν  είναι άσχημη  ιδέα, αλλά  ποιος ξέρει  από  που θα  κρατάει  η  σκούφια  του?

Τότε  ο  άνδρας της  ,της  έκανε  την  ιστορία.

Συναντήθηκε όλως  τυχαία  ,με τον  φίλο  του  Αντώνη  που κάνανε  μαζί  διδακτορικό  στην Αγγλία  σε  άλλη  ειδικότητα αυτός. Τώρα ήταν  και  επιστημονικός  διευθυντής  του  Βρεφοκομείου Αθηνών. Θυμηθήκανε  τα  παλιά, μιλήσανε  για  το  σήμερα  και  τα  προβλήματα τους και  κουβέντα  στην  κουβέντα  ,ο Αντώνης έθεσε  επί  τάπητος  την  λύση  της  υιοθεσίας. Αυτός  θα  τα  κανόνιζε  όλα , και  σύντομα,ο  Λάμπρος,  θα  είχε  ένα  δικό  του  παιδί  με  τον  νόμο.

Μέσα  σε  τέσσερις μήνες  όλες  οι  διαδικασίες  είχαν  τελειώσει  και  ένα  αδύνατο ,μικροσκοπικό, αλλά  χαριτωμένο  μωρό με μεγάλα  εκφραστικά  καστανά μάτια  ,μόλις  έξι  μηνών  συμπλήρωσε  την  οικογένεια  τους.

Στον  πρώτο  κι'  ολας  χρόνο ο  γιατρός  παρατήρησε  ότι  κάτι  δεν πήγαινε καλά  με  την  μικρή.

 Σοβαρή  εκ  γενετής  αναπηρία  στα  κάτω  άκρα(  δεν  θυμάμαι να  σας  περιγράψω  την ιατρική  διάγνωση) Προϊόντος του  χρόνου, ήταν ολοφάνερη  η  αναπηρία  του  κοριτσιού  στα  πόδια του  αλλά και η     μη  φυσιολογική  σωματική του  ανάπτυξη.

   Μαραθώνιες  προσπάθειες   ακολούθησαν  που  απέδωσαν σε  βαθμό  να μπορέσει  η Χαρίκλεια-- της έδωσε  ο Λάμπρου  το  όνομα της  μητέρας   του-- να  περπατάει  σαν βαρκούλα  ακυβέρνητη  σε  ρηχά  νερά.

Η  Ευτέρπη  δεν  άντεξε  άλλο  ξεσπάθωσε.

   ---- Μας  εξαπάτησε  ο  φίλος  σου , μας  δώσανε  ψεύτικο  ιστορικό, δεν  μας πληροφορήσανε  τι  κληρονομικό βαραίνει το  κορίτσι   και την  μάνα . του.  Να  τους   κάνουμε αγωγή  για  απάτη,  να  ακυρώσουμε  την υιοθεσία ,να  το  πάρουν πίσω  ,εγώ  δεν  θα αφιερώσω  την ζωή  μου σε  ένα  σακάτικο  πλάσμα  που  δεν  είναι  δικό  μου. Δεν  το  θέλω . Η αυτή , ή  εγώ  εδώ  μέσα ,  τελεία  και  παύλα.

Ο Λάμπρος  όμως  ήταν ευαίσθητος  άνθρωπος  αλλά  και  σκληρό  καρύδι.Τό είχε  αγαπήσει  το κοριτσάκι  το  πόναγε, το φρόντιζε  και  το  περιέβαλε  με μεγάλη  στοργή  και  τρυφερότητα.

Της  απάντησε. Η  επιλογή   δική σου . Η  Χαρίκλεια  φέρει  το  όνομά  μου ,θα μείνει  παιδί μου  και  έχει όλα  τα  δικαιώματα  στην  ζωή μου και  την περιουσία μου.

Η Ευτέρπη , επέλεξε να  μείνει .  ξένη  στο  ίδιο της  το σπίτι.

Στα δεκατέσσερα  της η  Χαρίκλεια  ,ήταν μια κοπελίτσα με  σοβαρά  κινητικά προβλήματα, αλλά και με προβλήματα  συμπεριφοράς   «επί  εδάφους  νοητικής στέρησης».( Οριακή  Νοημοσύνη  IQ70   Έτσι  έλεγε  η  ιατρική  γνωμάτευση.

Τότε  ήταν  που  ο  Λάμπρος  ύστερα  από  ένα  βαρύ  εγκεφαλικό ,που τον κράτησε  δυο  μήνες  σε  αφασία, άφησε   τον  μάταιο  τούτο  κόσμο και  εγκατέλειψε την Χαρίκλεια  έφηβη ,στα  χέρια  της  Ευτέρπης.

Μετά  τα  σαράντα  του  Λάμπρου, η  Ευτέρπη  ξεκίνησε ,  με  την  βοήθεια  ενός  τρανταχτού  ονόματος   δικηγόρου  του Κολωνακίου ,έναν  δικαστικό αγώνα ( χρήματα της  περισσεύανε)  ενάντια  στο βρεφοκομείο για  απόκρυψη  σοβαρών  στοιχείων  με  σκοπό  τον  δόλο, και  με  αίτημα  την ακύρωση  της  υιοθεσίας.

Εν  τώ  μεταξύ  την έβαλε  εσώκλειστη  σε ένα  ίδρυμα  για  παιδιά με νοητική στέρηση.

ΕΚΕΙ   ΤΙΣ   ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ  ΕΓΩ  ΜΑΝΑ  ΚΑΙ  ΚΟΡΗ.

 Κάποια  μέρα  έφυγε  από  το  ίδρυμα  και  δεν θυμάμαι  κάτω  από  ποιες  συνθήκες.

Αργότερα  έμαθα  ότι  παντρεύτηκε  έναν τυφλό    τον  οποίο φρόντιζε  με πολύ  στοργή,  τον   κοίταζε στα μάτια. Δεν  ξέρω αν άντεξε αυτός  ο  γάμος.

 Πριν  μερικά  χρόνια, μια  βραδιά  που  παρακολουθούσα   στην  τηλεόραση  την  εκπομπή  που   άνθρωποι  ζητούν  ανθρώπους, , είδα  την  Χαρίκλεια  ,μεγαλωμένη, να  ψάχνει απεγνωσμένα  τις ρίζες  της.  Την  πραγματική  της μάνα  ζητούσε  και  παρακαλούσε. « Μόνο να  μου  ανοίξει  την  αγκαλιά  της  θέλω, δεν θα  την ρωτήσω  τίποτα.»

Παρ' ότι  οι  πληροφορίες  έδειχναν  ότι η  δημοσιογράφος είχε  βρει  την άκρη, έπεσε  βαριά σιωπή . Η  μάνα δεν φανερώθηκε, άφησε  για  μια  δεύτερη  φορά την  Χαρήκλεια  στ' αζήτητα..........

Λυγερή

Από igeri @ Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2007 6:47 μμ
Permalink | Σχόλια (4) | Επεξεργασία
Tags: Αταξινόμητα

   Αληθινές ιστορίες  ζωής(  εν  συντομία)

  Αντί  προλόγου

   Η  ιδέα να  καταγράψω   αυθεντικές ιστορίες ανθρώπων  που επελέγησαν  από τον  Θεό να  φέρουν στον κόσμο, να μεγαλώσουν, να  αγαπήσουν, να στηρίξουν  παιδιά με Ειδικές  Ανάγκες,  ωρίμασε στο  μυαλό  μου, σαν  τον  καρπό  που  δεν  τον βαστάει πια  το  δέντρο  και  πέφτει  στο  έδαφος, με  ότι  αυτό σηματοδοτεί..

 Η  ιστορία ,είναι  πραγματική, χωρίς  φανταστική προσθήκη

Τα  πρόσωπα  είναι  υπαρκτά.

Τα ονόματα, τα  επαγγέλματα, και  ο  τόπος  είναι  φανταστικά για  ευνόητους  λόγους.

Ο  Ορέστης στα  σαράντα  του  και  η Μέλπω στα  τριάντα  πέντε της, παντρεύτηκαν  από  προξενιό. Στον  γάμο  τα  βρήκανε, αγαπήθηκαν, συνεννοήθηκαν  και  απέκτησαν  το πρώτο  τους  παιδί. Το  Γιώργο . Η χαρά  μεγάλη.  Σκοπός  και  προορισμός  τους  να  τον  μεγαλώσουν  και  να  τον  κάνουν  έναν  ευυπόληπτο, χρήσιμο  άνθρωπο  στην κοινωνία.

Δόξα  τω  Θεώ  όλα  καλά  πηγαίνανε μέσα  στην  οικογένεια  τους και  την   δουλειά  του  Ορέστη.  Είχε  στήσει  μια  μικρή  βιοτεχνία  γυναικείων  ενδυμάτων  στην  Νίκαια ,και  μέσα  σε  οκτώ  χρόνια  γκρέμισαν το  προσφυγικό σπιτάκι  τους, προίκα  της  Μέλπως  και  στην θέση  του  χτίσανε  διώροφο.

Τότε  ήταν που έμεινε  έγκυος  η  Μέλπω. Το ξαφνικό,  το απρόσμενο  το  ανεπιθύμητο(?)  έφερε  τα  πάνω κάτω  στο  ζευγάρι. « Θα  το κρατήσω»  πάτησε  πόδι η  Μέλπω.

Από δω  την είχε  από  κει  την έφερνε  ο  Ορέστης.

Βρε  γυναίκα ,έχεις  και  μια  ηλικία, μήπως και κάτι  δεν πάει  καλά.?

-Δεν  ακούω κανέναν ,θα  το  κρατήσω ,είναι  το  στερνοπαίδι μου. Μου το  έστειλε  ο  Θεός  και  θα  είναι κόρη.

Το  παιδί γεννήθηκε  κανονικά  στην  ώρα  του   -Αγόρι-

Μέσα σε  εικοσιτέσσερις ώρες  κυκλοφόρησαν  τα  κακά  μαντάτα.

Σύνδρομο  Down  η   διάγνωση  των  ειδικών.

Μετά  δέκα  μέρες η  Μάνα  Μέλπω  με το  αγοράκι της ,το  στερνοπαίδι  της  στην  αγκαλιά   άφησε  το  Μαιευτήριο  Αθηνών και  τράβηξε  για  το  σπιτικό  της. Ξωπίσω  της  ο  Ορέστης, βουβός, σκυφτός  ,  γέρος...

Η επόμενη  μέρα τους  βρήκε χαμένους, ανήξερους, ανήμπορους, αιφνιδιασμένους  και  μοναχούς.

Ο  Γιώργος  άργησε  πολύ  να  καταλάβει  τι  παιζόταν  με  τον  μικρό  του  αδελφό. Ένοιωθε  όμως  το βάρος  που πλάκωνε  την  οικογένεια   μέσα  από  την σιωπή των γονιών του.

Η  ζωή τους  τράβηξε  την  ανηφόρα  αλλά  συνεχίστηκε   και  ασφυκτικά  γιόμισε χωρίς να  αφήσει  χώρο  για  τίποτ'  άλλο-  από  την   Αγάπη,  την  Αφοσίωση,  την  φροντίδα  της  Μάνας  Μέλπως  για  το στερνοπαίδι της , τον  Γιάννη  της, που  ξεπετάχτηκε  και  σιγά-σιγά- με  τα  χρόνια  έγινε  ένα  ζωηρό, τρυφερό  παλληκαρόπουλο  που έμεινε  παιδί  σαν  αυτά  τα  παιδιά  που  ζουν ανάμεσά  μας  αλλά  μένουν  παιδιά... 

Ο  Γιώργος μεγάλωσε  κι αυτός  «κανονικά» έγινε  ένας  ευυπόληπτος   πολίτης, μπήκε  στην  δουλειά  του  πατέρα  του, την  παρέλαβε, την  μεγάλωσε, γνώρισε  και μια  «εγγράμματη»  κοπελιά, παντρευτήκανε ,κι  έκανε σπιτικό  δικό  του.

Πριν τρία  χρόνια η  Μέλπω  πέθανε  από  καρκίνο

Πριν  ένα  χρόνο ο  Ορέστης  πέθανε  από  έμφραγμα. Μόλις  που είχε  προλάβει να  γράψει  ότι είχε  και  δεν είχε  στον   Γιώργο,  για  να  προστατέψει  τον  μικρό ,-όπως  τον  ονομάτιζε,-  για  να  μην τον  εκμεταλλευτεί  κανένας  ξένος.

Σήμερα ο ΓΙΑΝΝΗΣ  είναι είκοσι  επτά  ετών. Μένει μόνος  στο πατρικό  του  σπίτι όπου τον άφησαν οι  γονείς  του. Η νύφη του ,δεν  ξαναπάτησε  στο  σπίτι  μετά  την κηδεία  του  πεθερού  της. Κάποιοι   γείτονες  , παλιοί  της  οικογένειας   συγκάτοικοι από τον καιρό που έμεναν οι  γονείς  τους  στα  προσφυγικά, του πάνε  ένα  πιάτο  φαΐ

Τις  νύχτες, τον  ακούνε  που  κλαίει  και  φωνάζει  και  κτυπάει,  αλλά  δεν  διαμαρτύρονται γιατί  φοβούνται  να  μην  τον  πάρει  η  αστυνομία  και  τον κλείσει  με  διαταγή  εισαγγελέα  στο  Ψυχιατρίο.

Τις  ημέρες  τον  βλέπουν  να  γυρίζει  από  δω  κι  από κει   αλλά  δεν   τον  διώχνουν,  δεν  τον  φοβούνται  τον  αγαπούν.!!!

Ο  μεγάλος  αδελφός ευυπόληπτος κύριος  Γιώργος ,απών μια  ζωή, παραμένει  άφαντος  και  περιμένει  πότε ο  Θεός θα  τον  απαλλάξει  από  το  ηθικό  βάρος  που  του  άφησαν  οι  γονείς του.

Λυγερή Βασιλείου

, .

Από igeri @ Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2007 9:59 μμ
Permalink | Σχόλια (8) | Επεξεργασία
Tags: Αταξινόμητα

Ζωή. δεν λέω, στάθηκες γενναιόδωρη μαζί μου. Γεννήθηκα Άνθρωπος. Σου πλήρωσα όμως ακριβά αυτήν την επιλογή σου.

ΙΣΟΒΙΑ σ΄έναν κόσμο που δεν επέλεξα.

Ναι, μου  έδωσες Γη και Ύδωρ, να σπείρω, να θερίσω .Το ακριβοπλήρωσα  με τα λάθη μου και το αίμα της ψυχής μου που πάλεψα να μην αδειάσει. Δεν είναι μόνο όσα έζησα αυτά που σου κατέθεσα, αλλά κι όσα λαθραία ονειρεύτηκα.

Όλα στα πλήρωσα.

Την περιπλάνηση του νου και της ψυχής σε τόπους ονειρικούς και θεϊκά λημέρια που μου επέτρεψες να πάω. Το πέλαγος του έρωτα που με ταξίδεψες. Τον χείμαρρο Αγάπης πού πότισες τη γη μου και χίλια μύρια λούλουδα έκανες να βλαστήσουν στο έδαφός μου.

 Την  παρτίδα  απ' το παιχνίδι  που  ΣΕ  κέρδισα  στην  σκακιέρα  σου, δεν μου  την  χαλάλισες. Το  πλήρωσα  τελικά  με   ΘΑΝΑΤΟ. Αυτό μην το ξεχνάς. Ψάξε στα τεφτέρια σου.

Δεν σου χρωστάω τίποτα Ζωή μου..

Όμως υπάρχει  ανοιχτός λογαριασμός   ανάμεσά   μας.. Τα παιδιά μου. (Το παιδί μου αν θέλεις, ξέρεις εσύ...) Όλες οι χαρές του κόσμου και όλες οι συμφορές της γης δεν φτάνουν για να πληρώσω αυτό το χρέος.

Ενέχυρο σου βάζω την ελπίδα μου, Ζωή, για μια πίστωση χρόνου να μου δώσεις, να σε υπηρετήσω με Αγάπη όσο καιρό χρειαστεί   Ο  ΠΗΓΑΙΜΟΣ  ΓΙΑ  ΤΗΝ  ΙΑΘΑΚΗ.

Τότε μόνο θα κλείσει ειρηνικά ο λογαριασμός μου μαζί σου.

Από igeri @ Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2007 11:06 πμ
Permalink | Σχόλια (2) | Επεξεργασία
Tags: Αταξινόμητα

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΔΕΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΣΤΕ

Κύριοι, διαχειριστές της εξουσίας

Σας   καταγγέλλω ότι δεν νομιμοποιείστε να μην

 συμβάλλετε ,στο βαθμό που απαιτείται, οικονομικά

και ηθικά στην δημιουργία προϋποθέσεων για

 ένταξη των παιδιών μας , ΑΜΕΑ.(και των  εν

 δυνάμει  αναπήρων του  αύριο,) στο κοινωνικό

σύνολο, στο δικαίωμα τους στην χαρά, την

αναγνώριση ,την δράση, την ασφάλεια, την

εργασία, την Υγεία, τα ανθρώπινα δικαιώματα του

 κάθε πολίτη αυτής της χώρας, όπως αυτά

προβλέπονται στο άρθρο 21 του συντάγματος.

Ειδικότερα για τα   ΑμεΝΥ   που  έχουν υπερβεί το

25^ο έτος  δεν  υπάρχει  θεσμικό  πλαίσιο που  να

προβλέπει μέριμνα ,κοινωνική  περίθαλψη  και

προστασία ,όταν στερηθούν το   οικογενειακό

περιβάλλον  τους

Τοποθετηθείτε, δεσμευτείτε, αναλάβετε  τις 

 πολιτικές  ευθύνες  σας.

Λυγερή Βασιλείου
Μητέρα ΑμεΝΥ
ligeri@otenet.gr

Από igeri @ Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2007 8:00 πμ
Permalink | Σχόλια (2) | Επεξεργασία
Tags: Αταξινόμητα

Δώσε   μου  ,απ  τα   χέρια σου νερό 

 να πιώ  να ξεδιψάσω.

Δώς  μου  απο  τα  μάτια  σου ματιά

να  δω, να  σε  θαυμάσω.

Δώς  μου φωνή,

θέλω  να  σου  μιλήσω.

Δώς  μου  το  χέρι να σταθώ,

να  σηκωθώ, ν' ανέβω  να  πετάξω

Και γώ  θα  σ'  αγαπώ

Αν  είναι  λίγο ,δεν μπορώ,

δεν  ξέρω  τιποτ'  άλλο

πιο  σπουδαίο,  πιο  ΜΕΓΑΛΟ 

Ευχαριστώ 

Από igeri @ Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2007 11:28 πμ
Permalink | Σχόλια (10) | Επεξεργασία
Tags: Αταξινόμητα

Δεν είμαστε ξένοι.
Δεν είμαστε τυχαίοι.
Δεν έχει να κάνει, το φύλο, η ηλικία η κουλτούρα ,η προέλευση το χρώμα η γενιά...
Στην ίδια γειτονιά των αγγέλων αυληζόμαστε.

Ο ίδιος πόνος μας αγιάζει.
Carbon οι συμφορές μας.
Ίδια κι απαράλλαχτη η ελπίδα μας.

Οι ψυχές μας καραδοκούν.
Ένα πέταγμα του ενός,
ένα κλικ του άλλου,
ένα flash του διπλανού,
για να ανοίξουν εν χορώ,
να δώσουν και να πάρουν μιαν αγκαλιά.

Να σιγοτραγουδήσουν Primo Secondo
για τα μάτια που λατρεύουν,
που ορκίζονται σ΄αυτά,
τα μπλέ, τα γαλανά, τα μαύρα ή τα καστανά. Αφιερωμένο σε αυτά τα υπέροχα ματάκια των « ΕΙΔΙΚΩΝ» παιδιών μας.

.

Από igeri @ Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2007 6:55 μμ
Permalink | Σχόλια (2) | Επεξεργασία