"ΣΤΟΧΟΣ"= Μόνιμη Εγγρφή / Τρέχουσα = Η " Λεζάντα" στο έργο του Δημιουργού

alt

ΣΤΟΧΟΣ μας η Βιωσιμότητα, η Αναμόρφωση ,η Επέκταση του Θεσμού και η δημιουργία νέων  Μονάδων Σωματο-Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης των Ανθρώπων με Αναπηρία.

 Ιδιαίτερα των ΑμεΝΥ και αυτών με ψυχικές και σωματικές αναπηρίες που δεν τους επιτρέπουν να ζουν με ασφάλεια ,Αυτονομία κι Αξιοπρέπειια`


Χωρίς την σύμπραξη Ανθρώπων, περιορίζομαι μόνο στο να εκφράζω τον εαυτό μου. Με την σύμπραξή σας κάνω βουτιά
στο όραμα ,την πίστη, την ελπίδα.
Δεν μου περισσεύει κανείς .

Μη   λησμονείτε  τα  Παιδιά  " ΤΟΥ ΠΗΓΑΙΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ !!! "




Η "Λεζάντα" στο έργο του Δημιουργού

"Φιλότιμο"  Δεν είναι απλά μια λέξη .

Με λίγη φαντασία θα μπορούσε να είναι η "Λεζάντα" που έβαλε ο Δημιουργός στον Πίνακα  του  μεγαλύτερου έγου Του.
"Την Δημιουργία του Κόσμου" .

Το υπέροχο αυτό έργο Του,  κληροδότησε ο Θεός στον  guest star  της Δημιουργίας  Του τον Άνθρωπο. Κι αυτός ο Αχάριστος ,ο αλαζών, ο άπληστος, ο υπερόπτης ανθρωπάκος,  όχι μόνο δεν το συντήρησε  σε βάθος χρόνου, αλλά το  σφετερίστηκε. Το καταχράστηκε, το κακοποίησε .Ασέλγησε  στην ομορφιά του .  Βίασε την ισορροπία του .
 Σπέρνει τον Θάνατο, την δυστυχία . Αφανίζει την ζωή από προσώπου Γης.
Μα είναι τόσο παράφρων   ή ,  Α-φιλότιμος στην τελική;;;;

(κλικ στο νταμάκι που παραπέμπει στους υπότιτλους  για να το απολαύσετε στην μητρική του γλώσσα την Ελληνική.)




Με μια σφεντόνα στο χέρι..


Αποτέλεσμα εικόνας για Με μια σφεντόνα στο χέρι

Κάποια στιγμή  ήλθα σε δύσκολη θέση στον ΠΗΓΑΙΜΟ  και  σας το εξομολογούμαι με παρρησία.

Έθεσα  στον εαυτό μου ένα απλό ερώτημα  μεν , δύσκολη η  απάντηση δε.

 

«Τι κάνεις ;» είπα : Γράφεις, διαμαρτύρεσαι, διεκδικείς , καταγγέλλεις, ενημερώνεις, αφυπνίζεις ίσως το αίσθημα του αναγνώστη ,ανοίγεις καυτά θέματα προς συζήτηση, στέλνεις επώνυμες επιστολές σε αρμοδίους, μέχρι και σε συλλογή υπογραφών έχεις καταφύγει, 

ε και;;;

 

Ποιο το αποτέλεσμα ; Που απευθύνεσαι ; Υπάρχει κανείς να έχει την πολιτική βούληση αλλά και την δυνατότητα την σήμερον ημέρα   στην Ελλάδα  να αλλάξει  την κατάσταση  που επικρατεί δεκαετίες τώρα στον χώρο των ΑμεΑ  κι  όχι τώρα μόνο που υπάρχει  το ισχυρό άλλοθι της οικονομικής κρίσης  .

 

Τότε  την καλή εποχή της  χλιδής, της Ολυμπιάδας, της  άφθονης ρευστότητας του  Ευρωπαϊκού χρήματος  που έρεε  αφειδώς από ξέχειλες  πηγές  και  γιόμιζε αθρόα   τις τσέπες  των ημετέρων  'Όσο  δε, δεν χώραγε  στοιβάζεται σε βαλίτσες  για ταξιδάκια αναψυχής  στο εξωτερικό, για επενδύσεις σε  of shore  και λογαριασμούς Αγίων  επιχειρηματιών  κ.ο.κ.

 

Που πας ,ή μάλλον που ζεις λυγερή ;

 

Δεν   κοκκινίζεις  να διεκδικείς  επενδύσεις  για  την Αναπηρία  και τον πολιτισμό (γιατί η διαχείριση των αναπήρων ενός κράτους είναι ένα από τα πρώτα πολιτισμικά δείγματα)  όταν ο ένας πολίτης μετά τον άλλον  πετάγεται στο δρόμο  χωρίς  δουλειά ;

 

Όταν  οικογενειάρχες  (συχνά και οι δυο γονείς)  καλούνται  με το πενιχρό επίδομα του ΟΑΕΔ να  ζήσουν τα παιδιά τους;

 

Όταν νέοι άνθρωποι  επιστήμονες και μη ,όλοι με όνειρα τσαλακωμένα , παραμένουν άνεργοι χωρίς καμιά προοπτική  αλλά και καμιά άλλη επιλογή από τον ξενιτεμό ;

 

Όταν  μόνο  στην γειτονιά σου, έναν από του πλέον  εμπορικούς  δρόμους του Πειραιά   7 μαγαζιά  το ένα μετά το άλλο κατέβασαν ρολά ;

 

Όταν  η πλειονότητα   των πολιτών πανικόβλητοι προσπαθούν να μην ισοπεδωθούν κάτω από   δάνεια  τουλάχιστον οικοδομικά  , αδυνατούν να τα αποπληρώσουν με τις περικοπές των εσόδων  τους που έχουν υποστεί  και κινδυνεύουν  να δουν τους κόπους  τα όνειρα  και τα σχέδια μιας ζωής να γκρεμίζονται  ;

 

Κι όταν βλέπεις  τις χιλιάδες  , όχι περιθωριακών και απόκληρων μόνο, αλλά και μέχρι  τινός νοικοκυραίων , να συνωστίζονται στην ουρά για ένα πιάτο φαΐ ,ε, τότε είναι που  σου σφίγγεται η ψυχή   σου.

Και  βρίσκεις  την  όρεξη  εσύ να  χτυπάς στο βρόντο ,ή να κάνεις με τις καταγγελίες σου τα μούτρα κρέας των υπευθύνων;

 Θεωρίες δηλαδή  και  φύκια για μεταξωτές κορδέλες.!

 

Όχι  βρε παιδιά, και ντρέπομαι ,και κοκκινίζω  και  το μερτικό που μου αναλογεί και μάλιστα  απρόβλεπτο και δυσανάλογο  ,  εισπράττω και γω από την   σημερινή πραγματικότητα.

Γι αυτό εδώ και κάποιο καιρό αν το παρατηρήσατε αποφεύγω να μπαίνω στην επίθεση .

Όχι γιατί  έχω υποστείλει  την σημαία  ,όπως  κάποιοι (ευτυχώς ελάχιστοι)  καλοί φίλοι μου καταλογίζουν  και  περνάνε σιωπηλοί από τον ΠΗΓΑΙΜΟ ...  αλλά γιατί συναισθάνομαι  την  δεινή προσωπική κατάσταση  του  κάθε Έλληνα πολίτη, είτε ΑμεΑ είτε όχι. Χωρίς βέβαια  αυτό να αναιρεί   την  αναγκαιότητα  της   κοινωνικής περίθαλψης των  Ευπαθών  ομάδων   γενικώς  .

 

Όμως,   δεν μπορώ να ξεφύγω  από τα «εφ' ω ετάχθη» και με κίνδυνο  να θεωρηθώ γραφική  ή ...απροσάρμοστη  ,ή να μη με παίρνουν στα σοβαρά οι  αναγνώστες -όσοι  μείνουν-  αποφάσισα   να συνεχίσω και φέτος   από το χαράκωμα  του ΠΗΓΑΙΜΟΥ  με  την σφεντόνα μου  να  ρίχνω τα βόλια της ψυχής μου στο στόχο  μου μέχρι και το τελευταίο βόλι....

Δηλαδή  να γράφω  ,  όσα   εκείνη μου υπαγορεύει ,  αδιαπραγμάτευτα .

 

Καλή Χρονιά

-->

Της ελπίδας το μετέωρο βήμα


Ευχή 2017: κάτι μαγικό!
"Της ελπίδας το μετέωρο βήμα
να γίνει της πίστης πάτημα γερό
γη γόνιμη και φως πλέριο
μοιράσου ό,τι όμορφο φωλιάζει κρυμμένο


Ψυχολόγος  Μαρία Λασσιθιωτάκη 


Τύχη Καλλίστη

Επειδή δεν  μπορώ ν' αφήσω σχόλιο σε κανενός την σελίδα στο Path, εύχομαι από δώ σε όλους τους φίλους και συνοδοιπόρους του ΠΗΓΑΙΜΟΥ
Χρόνια Πολλά, Καλύτερη την καινούρια χρονιά
και  στον καθένα  χωριστά 

ΥΓΕΙΑ+ ΤΥΧΗ καλλίστη...


NewYearQuotes1.jpg


Τα αδύνατα Δυνατά...

altaltalt

Η πρότασή μου για το 2017 :

 

 Αποτέλεσμα εικόνας για το φρόνημα ψηλά


Ας κάνουμε τα  αδύνατα Δυνατά.

Ας βάλουμε στο φρόνημα φτερά  να  φτάσει  αψηλά

 "ακόμη ψηλότερα"

Στάχτη  να γίνει η μιζέρια, η ανασφάλεια, ο φόβος

μέσα στη φλόγα της καρδιάς..


Να  χτίσουμε τον  γκρεμισμένο κόσμο μας απ' την αρχή

με το μυστρί της υπομονής

 Ας δοκιμάσουμε  να ξαναγεννηθούμε .

 Να βαπτιστούμε όλοι μαζί  κάτω απ' τον Ήλιο

και το  ά-θαμπο Φως της Ελληνικής μας Γης  .

 

Να κάνουμε  βουτιά  στην  Αισιοδοξία ,την  Ελπίδα,
τ' Όνειρο, τον Έρωτα ζωής.

Ας πιούμε  πάρα πάνω  μια γουλιά  ανέρωτου κρασιού
μεθυσμενάκια να συνεχίσουμε  ταξίδι
στο χώρο του ιδεατού

Αποτέλεσμα εικόνας για τ ο πιο μεγάλο ταξίδι το κάνουμε μέσα στην ψυχή μας

Το πιο μεγάλο ταξίδι το κάνουμε μέσα στην ψυχή μας

Ν. Καζατζάκης


Διεκδίκηση και Πίστη


'Όσοι αμετανόητοι εραστές  της Ζωής , μην υποχωρούμε

μη παρ-αιτούμεθα και μην  το λησμονούμε ότι

η Ζωή είναι  τόσο σκληρή και δύσκολη

όσο και γλυκιά ερωμένη.

Διεκδικεί   να την διεκδικούμε διαρκώς

μέχρι τέλους....


ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

alt

Ευχή σου κάνε λόγια που δεν τόλμησες
κι όνειρα που δεν είδες.
Έτσι ξαφνικά η Ελπίδα να φανεί μέσα απο  αποκαϊδια
χωρίς πολλά στολίδια.
Χρώμα κι άρωμα να βάλει στην ζωή μας.
Αγάντα λίγο ακόμα....τ' αστέρι θα φανεί !!!

Κάνε μιαν ευχή .....



Στο μετερίζι της Ανθρωπιάς και στής Τιμής το χρέος.....

Στο μετερίζι της ανθρωπιάς Και στης τιμής το χρέος

Εκεί θα στέκω να πατώ Και ας είμαι ο τελευταίος

Mix.N

 

Μεγάλη πανελλαδική κινητοποίηση των

ατόμων με αναπηρία

 
428898-agonasjpg-thumb-medium

Εγώ θα ντρεπόμουν να δω τον σπαραγμό αναπήρων παιδιών και απελπισμένων γονέων να εκλιπαρούν τα αυτονόητα. Μια θέση κάτω από τον ήλιο της Πατρίδας τους.

 

Ποια κατάργηση του ΚΕΒΑ (ΚΕΠΑ εννοείτε) φιλοδοξείτε κκ της ΕΣΑμεΑ ?
Τώρα που έγινε Νόμος και
έβαλε μπρος την μηχανή περικοπών της ποσόστωσης του βαθμού αναπηρίας για να αφαιρέσει το κράτος όσα  μπορέσει ν' αρπάξει από τα αναπηρικά βοηθήματα?

 

Για ποια  Τροποποίηση του νέου Ενιαίου Κανονισμού Παροχών του Ε.Ο.Π.Υ.Υ.μιλάτε  τώρα που
είναι τετελεσμένο πλέον γεγονός  η συρρίκνωση έως και κατάργηση του ΙΚΑ ?

 

Ποιες καταργήσεις  περικοπών  μισθών και συντάξεων επιδιώκετε όταν από αύριο επεξεργάζεται η ΑΜ Τρόικα νέες σκληρές μειώσεις αποδοχών των εργαζομένων.?

 

Μιλάτε για νέους διορισμούς  ΑμεΑ με τον 2643 όταν κατά χιλιάδες οι πολίτες απολύονται  από τον  Ιδιωτικό τομέα, τις  ΔΕΚΟ τους ΟΤΑ και τον Δημόσιο τομέα ?

 

Να μην αναφερθώ στις υπόλοιπες επί μέρους αιτιάσεις σας γιατί ολισθαίνω και γω σε μιαν

διαδικασία  που δεν οδηγεί  πουθενά  εν γνώση μας .

Γι' αυτά και άλλα πολλά έπρεπε να είχαν δοθεί σκληρές μάχες πολλά χρόνια πριν ,αντί  των συναντήσεων αβροφροσύνης  και ανταλλαγών αμοιβαίων υποσχέσεων με τις Αρχές του τόπου.

Τώρα είναι πολύ αργά !

Ο Λαός μας λέει:

 " Όταν έπρεπε δεν έβρεχε και τον Μάη δροσολόγαγε"

-->-->-->

Διαχρονικό μήνυμα


27218-violent_590_b.jpg

Ο ήρωας μας σήμερα στον ΠΗΓΑΙΜΟ  --Όπως και πριν έξη χρόνια- είναι το κακοποιημένο παιδί. Το μήνυμα  αυτό  θα επαναλαμβάνεται  απ' αυτό το μετερίζι  όσο θα υπάρχουν δυστυχώς κακοποιημένα παιδιά . Γιατί οι ενήλικες  δράστες της κακοποίησης  ακόμη και των δικών τους παιδιών  κακοποιήθηκαν οι ίδιοι  στην παιδική τους ηλικία κατά τον  έναν ή άλλο τρόπο .

Η κακοποίηση των παιδιών  είναι μια μάστιγα της κοινωνίας των ανθρώπων που κληρονομείται από γενιά σε γενιά  και δεν μπορεί να καταπολεμιθεί παρά μόνο μέσω της ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Και κακοποιημένο παιδί δεν είναι  μόνο το  "δαρμένο" σωματικά μέχρι τραυματισμού και ενίοτε μέχρι θανάτου  παιδί.

Είναι το παιδί που πολύ συχνά κακοποιείται από:

----Ψυχολογική καταπίεση που του ασκεί αλόγιστα κι ανεύθυνα το περιβάλλον του σε βαθμό που οι τρυφεροί του ώμοι να μην την βαστάζουν.

----Από  αμέλεια(ενίοτε εγκλημαική)φροντίδας, προστασίας, στοργής ,Αγάπης,

-----Από σεξουαλική παρενόχληση  που σε όχι σπάνιες περιπτώσεις  συν-ακολουθείται από εγκληματική ενέργεια.

-----Από απόρριψη  εκ μέρους των   γονέων  και   εγκατάλειψη του σε ιδρύματα μακριά από την  αγκαλιά της μάνας ή την οικογενειακή θαλπωρή.

-----Τραγικά κακοποιημένα παιδιά τέλος τα αθώα θύματα πολέμου  που  μένουν ανάπηρα ή ορφανά ,αλλά και όλα τ΄άλλα  που πεθαίνουν κατά χιλιάδες καθημερινά από ασιτία,λοιμώξεις ,επιδημίες γιατί ατύχησαν να γεννηθούν σε χώρες εγκαταλελειμμένες από τον "πολιτισμένο κόσμο" προδομένες από τους ανθρώπους και ξεχασμένες (?)  από τον Θεό.

 Κι αν  η  λέξη , "ΚΑΚΟ-ΠΟΙΗΣΗ" . δεν συνάδει  με την  περιφρόνηση κι αγνόηση της Πολιτείας  για   Παιδιά  με Ειδικές Ανάγκες, "παιδιά που δεν μεγαλώνουν ποτέ"  ας βρεθεί ένας ειδικός επεξεργαστής της Ελληνικής γλώσσας να προσδιορίσει ετυμολογικά αυτή την πολιτική στάση , να την συμπεριλάβει στο λεξικό του και ο κύριος Μπαμπινιώτης. !!!

``````````````````````````````````````````````````````````

Ο πολλαπλασιασμός της βίας

Η σκηνή εκτυλίχθηκε προ ημερών στο κέντρο της Αθήνας και, δυστυχώς, όπως με πληροφόρησαν ειδικοί στους οποίους απευθύνθηκα, δεν αποτελεί μία ακραία περίπτωση.
Μητέρα, καλοντυμένη και καλοβαλμένη αισθητικά, σέρνει κυριολεκτικά από το χέρι τον τρίχρονο γιο της που σπαράζει από το κλάμα - σίγουρα και από τον πόνο, αφού αντιστέκεται σθεναρά στο τράβηγμα, κινδυνεύοντας με εξάρθρωση του ώμου του. «Πόσο μαλ---ς μπορεί να είσαι;», αναρωτιέται η μάνα, συνοδεύοντας την κάθε ερώτηση με μία δυνατή καρπαζιά στο κεφάλι του τρίχρονου, που πανικόβλητος προσπαθεί να καταλάβει τι σημαίνει «μαλ---ς» και γιατί η μητέρα του είναι τόσο θυμωμένη μαζί του. Λες και υπάρχει πραγματικός λόγος για τον οποίον μπορεί ο οποιοσδήποτε να αποκαλέσει έτσι ένα παιδί ή να θυμώσει μαζί του!

Ελπίζει κανείς, έστω και μάταια, ότι όσο πιο πολύ μορφώνεται και εξελίσσεται η κοινωνία, τόσο λιγοστεύουν τα φαινόμενα άμεσης επιθετικότητας προς τα παιδιά. Το ξύλο, η βία, η τιμωρία στο υπόγειο κ.λ π.
.Πώς και πόσο, όμως, μπορεί να προστατευθεί κανείς και να προστατεύσει τα παιδιά του απ' όλη αυτή την επιθετικότητα της εποχής;
Ακόμη κι αν δεν ανήκει στους άτυχους που στην παιδική τους ηλικία υπέστησαν έμμεση επιθετικότητα από τους γονείς, πόσο μπορεί ο καθένας να μείνει αλώβητος από την πίεση, που βιαίως ασκεί η εποχή;
Να ελπίζουμε ότι τα χρόνια που έρχονται θα είναι καλύτερα, είναι μάλλον μάταιο. Να περιμένουμε ότι οι συνθήκες της ζωής θα γίνουν πιο εύκολες και ότι κάποτε θα έχουμε περίσσευμα υπομονής και κατανόησης, άνεση χρόνου με τα παιδιά μας, ανάλαφρη διάθεση και όρεξη για δημιουργική καθημερινότητα, εξίσου μάταιο. Ισως το μόνο που θα σώσει τα παιδιά μας από τη διαιώνιση προβλημάτων που προκύπτουν από τις παραπάνω συμπεριφορές είναι η πολύ καλή γνώση και κατανόηση του τι ακριβώς μας συμβαίνει την κάθε στιγμή και ποιοι φταίνε γι' αυτά.

Κυρίως, όμως, να μη λησμονούμε ούτε μία στιγμή ότι το μόνο ισχυρό αντίδοτο στην απόγνωση της εποχής είναι το χαμόγελο ενός χαρούμενου, ήρεμου παιδιού που μεγαλώνει μέσα σε ασφάλεια και θαλπωρή!

αποσπάσματα από ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ   Tης Eλλης Tριανταφυλλου


"ΦΟΒΟΣ" ο μεγάλος καημός !

Φοβάμαι την μοναξιά. Φοβάμαι το τι θα γίνει μετά, όταν οι γονείς μου δεν θα μπορούν να με υποστηρίξουν
εγώ τι θα κάνω ;
Είμαι αυτήν την στιγμή άνεργος νέος γιατρός αναζητώντας τα επόμενα μου μονοπάτια. Αυτό σημαίνει ότι το εισόδημα μου είναι πολύ μειωμένο και τι κάνω; Αν αύριο έφευγαν οι γονείς μου τι θα έκανα; Αυτό είναι κάτι που φοβάμαι. Φοβάμαι την μοναξιά. Φοβάμαι το να μην καταφέρω να έχω μια σύντροφο. Φοβάμαι οι προσπάθειες μου για την έννοια της αναπηρίας να μην αποδώσουν, να μην ακουστεί το γεγονός ότι η αναπηρία δεν είναι το τέρμα, δεν είναι το τέλος, είναι μια διαφορετική έκφραση της φυσιολογίας.

 Στέλιος Κυμπουρόπουλος
Ψυχίατρος -σεξολόγος απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής Αθηνών!

alt

Ακολουθεί η συγκλονιστική κατάθεση Ψυχής του διακριτού Ανθρώπου-Επιστήμονα με Αναπηρία Στέλιου Κυμπουρόπουλου που αγωνίζεται να διαχειριστεί την ζωή του στα πλαίσια της Ελληνικής πραγματικότητας ,τόσο στο  Σήμερα όσο και  στο αύριο.

Ένα αύριο  θολό κι αβέβαιο , για το οποίο εκφράζει τον ανθρώπινο  ΦΟΒΟ του.
Έναν φόβο όμως που δεν είναι  μόνο προσωπικός. Είναι ομαδικός και κοινός καημός όλων των Ελλήνων πολιτών που  παροικούν στην Ιερουσαλήμ της Αναπηρίας.

Η φωνή του ας μεταλλαχθεί  σε ισχυρή δόνηση . Να ταρακουνήσει  την  Ελληνική Πολιτεία  . Να γίνει η αφορμή να αφυπνισθεί    η συνείδηση  της  όποιας πολιτικής εξουσίας . Να ληφθούν  γενναίες αποφάσεις  για την υπεράσπιση και  τον σεβασμό  του ανθρώπινου δικαιώματος  των Αναπήρων  να ζήσουν,  όσο ζήσουν, τουλάχιστον με ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.

``````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````


Τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο, τον γνωρίσαμε και τον θαυμάσαμε όλοι, όταν ως αρστούχος μαθητής της Γ' Γυμνασίου έλαβε μέρος στην παρέλαση ως ο πρώτος σημαιοφόρος με κινητική αναπηρία, σε περίοδο μάλιστα που η νομοθεσία δεν το επέτρεπε.


Ο Στέλιος είναι ένα υπέροχο μυαλό με πολλά ταλέντα και δυνατή σκέψη. Σήμερα είναι γιατρός, απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής Αθηνών! Η ειδίκευσή του είναι ψυχίατρος σεξολόγος!

Σήμερα με ένα υπέροχο και εύστοχο άρθρο του στο site characters.gr, συγκλονίζει μιλώντας για τη ζωή του, την ιδιαίτερη ζωή του και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει αλλά και για την ομορφιά του έρωτα. Mιλάει όμως και για τον φόβο. Το φόβο για την ανεργία... για το αύριο...

Διάβασε το συγκλονιστικό άρθρο του!

Τα μέλη της ελληνικής κοινωνίας θεωρούν ότι όταν είσαι άτομο με αναπηρία, είσαι ανίκανος να προσφέρεις, να παράγεις, και να συμμετάσχεις μέσα σε αυτήν . 

Έτσι μέσα από αυτήν την θεώρηση, δεν σου δίνουν τον χώρο να υπάρχεις.  Όταν λοιπόν δεν υπάρχεις μέσα στην κοινωνία, την καθημερινότητα, είσαι φυλακισμένος.

Η ανεξάρτητη διαβίωση είναι ένα ρεύμα, μία φιλοσοφία που λέει ότι ένα άτομο με αναπηρία έχει το δικαίωμα να βιώνει, να ζει και να πράττει σύμφωνα με τα θέλω του, τις επιθυμίες του και τις προσωπικές του ανάγκες. Όχι τις ανάγκες που δημιουργούνται λόγω αναπηρίας αλλά τις ανάγκες που του δημιουργούνται ως άνθρωπος.

Δηλαδή εγώ αυτήν την στιγμή έχω την ανάγκη να περάσω τον δρόμο,

 έχω την ανάγκη να πάω στο νοσοκομείο γιατί πρέπει να κάνω κάποιες υποχρεώσεις που έχω αφήσει ως γιατρός, 

έχω την ανάγκη  να βγω το βράδυ γιατί θέλω  να πάω για ποτό με έναν φίλο μου, 

έχω την ανάγκη να διαλέξω που θα μείνω και δεν θα νοιώθω υποχρεωμένος να μείνω σε ένα ίδρυμα.

 Όλα αυτά είναι ανάγκες, όπως τις έχεις εσύ, όπως τις έχει ο φίλος μου, ο πατέρας μου, η σχέση μου.

Λόγω αναπηρίας μπορεί να μην είναι τόσο εύκολο να εκπληρωθούνε.  Η φιλοσοφία της ανεξάρτητης διαβίωσης είναι να πραγματοποιούνται μέσω υπηρεσιών, μέσω προσβάσιμου περιβάλλοντος, μέσω προσβασιμότητας στην καθημερινότητα, οι ανάγκες όλων των ανθρώπων και συγκεκριμένα των ατόμων με αναπηρία.
 



Η ΙΑΤΡΙΚΗ

Η ιδέα της Ιατρικής προέκυψε όταν ήμουν έφηβος 16χρονων και έπρεπε να διαλεξω τι θα κανω στις πανελλαδικές. Τότε ένας γνωστός μου  που ήταν και αυτός άτομο με αναπηρία και ήταν φοιτητής στην Ιατρική μου πρότεινε να πάω για γιατρός. Και έτσι βρέθηκα στην Ιατρική σχολή Αθηνών. Το περίεργο είναι ότι ο γνωστός μου δεν τελείωσε ποτέ την  Ιατρική σχολή ενώ εγώ πλέον είμαι Ψυχίατρος. Έχω τελειώσει το Μεταπτυχιακό, έχω τελειώσει Σεξολόγος- ολοκλήρωσα μια διετή εκπαίδευση πάνω στις σεξουαλικές διαταραχές του ανθρώπου- και το επόμενο βήμα είναι κάποια ψυχοθεραπευτική προσέγγιση ώστε να ασχοληθώ κυρίως με τα ζευγάρια και  επίσης να κάνω -εάν γίνεται- ένα Διδακτορικό.


Ο ΣΤΗΒΕΝ ΧΟΚΙΝΓΚ

Κάθε  άνθρωπος που έχει την ζωή που έχει, την έχει γιατί υπήρξαν 

κάποιοι σταθμοί στην ζωή του, κάποια τυχαία γεγονότα, κάποιες διευκολύνσεις και κατάφερε να φτάσει εκεί που έφτασε. Εάν κάποια από αυτά τα ασήμαντα δεν γινόντουσαν, μπορεί ποτέ να μην έφτανε.  Τι θέλω να πω; Εάν θεωρήσουμε τον Στίβεν Χόκινγκ ως ένα ωραίο παράδειγμα για έμπνευση,  π.χ  εάν δεν ήταν στο Λονδίνο, δεν θα ήταν ο Στίβεν Χόκινγκ. Μπορεί να είχε το μυαλό που έχει, να έχει την θέση να προσφέρει αυτήν την πανδαισία, αυτήν την γνώση στον κόσμο, αλλά εάν δεν ήταν στην Αγγλία δεν θα το έκανε ποτέ. 


ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Οι λέξεις Δημοκρατία,  Αξιοκρατία,  σήμερα έχουν καταρρεύσει, παγκοσμίως. Όταν δεν υπάρχει ένα αξιακό σύστημα, ο άνθρωπος καταρρέει κι αυτός. Χάνουμε το ποιοι είμαστε... Έχουμε χάσει την έννοια Άνθρωπος. Και από την στιγμή που έχουμε χάσει την έννοια Άνθρωπος δεν μπορούμε να ορίσουμε και το ποια σχέση θα έχω εγώ με εσένα, αφού δεν είμαστε τίποτα. Αυτό θέλει πολύ κόπο και πολύ προσπάθεια, για να αναγνωρίσουμε τελικά πάλι, τι είναι συνείδηση, τι είναι ήθος, τι είναι πνεύμα, τι είναι γενικότερα άυλα πράγματα που δεν φαίνονται αλλά υπάρχουν στην καθημερινότητα μας.


ΦΟΒΟΣ

Ένα κομμάτι του φόβου είναι αναγκαίο για να υπάρξει συνέχεια. Όντως φοβάμαι την μοναξιά, φοβάμαι το τι θα γίνει μετά όταν οι γονείς μου δεν θα μπορούν να με υποστηρίξουνε εγώ τι θα κάνω. Είμαι αυτήν την στιγμή άνεργος νέος γιατρός αναζητώντας τα επόμενα μου μονοπάτια. Αυτό σημαίνει ότι το εισόδημα μου είναι πολύ μειωμένο και τι κάνω; Αν αύριο έφευγαν οι γονείς μου τι θα έκανα; Αυτό είναι κάτι που φοβάμαι. Φοβάμαι την μοναξιά. Φοβάμαι το να μην καταφέρω να έχω μια σύντροφο, φοβάμαι οι προσπάθειες μου για την έννοια της αναπηρίας να μην αποδώσουν, να μην ακουστεί το γεγονός ότι η αναπηρία δεν είναι το τέρμα, δεν είναι το τέλος, είναι μια διαφορετική έκφραση της φυσιολογίας.


Ο ΕΡΩΤΑΣ

Μέσα σε όλα αυτά, υπέρτατη θέση έχει, ο έρωτας. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό.  Είναι πηγή,  τροφοδότης για μένα, είναι αναγκαίο για να υπάρχω και να προχωρώ. Όταν το ζω, όταν το βιώνω νοιώθω πάρα πολύ δυνατός. Εάν προχωράω με ταχύτητα το 1, όταν το έχω προχωράω με ταχύτητα 1 0.  Η αγάπη είναι ένα συναίσθημα που θέλει πάρα πολύ κόπο, πάρα πολύ καλλιέργεια και πάρα πολύ τριβή για να μπορέσεις να την εξυψώσεις, να την φτάσεις σε ένα σημείο που όταν κοιτάς τον άλλον να ξέρεις τι θέλει. Η αγάπη δημιουργείται και καλλιεργείται από δύο.


Ξανά κα ξανά....

alt
Θα το  ξαναπώ και θα το λέω απ' αυτό το μετερίζι.

Κάτω τα κουταλομαχαιροπήρουνα  παιδιά

Βάλτε αγάπη στο τραπέζι

Φέρτε τα συναισθήματα που έχουμε στην καρδιά συντηρημένα
Φέρτε πίσω όνειρα ρεφενέ να μοιραστούμε
Αντί για κρασί να μεθύσουμε με τις παλιές αξίες μας
τις πολυκαιρισμένες
Ανοίχτε αγκαλιές να  χωρέσουν 
οι  "κλέφτες κι αστυνόμοι "
των παιδικών μας χρόνων

Ελάτε ν' αγαπηθούμε !

Ελάτε να  αναγνωριστούμε απ' την αρχή γιατί χανόμαστε !!!!

Μπέσα !