ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ

Μη θεωρηθεί ότι είμαι εκτός πραγματικότητας
Ότι δεν έχω συναίσθηση της ζοφερής περιρρέουσας  ατμόσφαιρας  στον τόπο μας
που δεν αφήνει κανέναν  ανέγγιχτο.

Είναι η ανάγκη μου να  εστιαστώ μέσα μου
όπου  η ολιγάρκεια ,η αισιοδοξία ,τα όνειρα η ελπίδα
η αγάπη μου για την ζωή και τους ανθρώπους  βρίσκουν καταφύγιο. 

Εκεί καταφεύγω και γω να Τα συναντήσω  όταν τα χρειάζομαι

Να βρεθώ έστω και για λίγο μακριά απ' ό,τι με πονάει, ό,τι με πληγώνει....

Κοντά σε ό,τι αξιώθηκα να νοιώσω ,να  χαρώ ,να ζήσω ,να γνωρίσω .....

Έχεις παρέα, καφέ, δρόμο...

O Τομ Γουέιτς πήρε πριν από λίγο καιρό μια συνέντευξη από τον εαυτό του και, μεταξύ άλλων, τον ρώτησε: «Τι σημαίνει παράδεισος για σένα;».

Έκανε μια παύση, έτσι ώστε να ξεχωρίσει η απάντηση από την ερώτηση, κάρφωσε το βλέμμα μακριά - γιατί, το έχει κανείς για σίγουρο ότι ο παράδεισος είναι ρετιρέ και πρέπει να κοιτάμε επάνω;- και είπε: «Παράδεισος είναι εγώ και η γυναίκα μου μαζί, στη Route 66, με μια κανάτα καφέ, μια φτηνή κιθάρα, ένα μαγνητόφωνο από ενεχυροδανειστήριο, σε ένα Μotel 6, και ένα αυτοκίνητο που τσουλάει παρκαρισμένο έξω από την πόρτα». Αυτά είπε ο Τομ και χαμογέλασε φαντάζομαι στον εαυτό του, που λίγο ώς πολύ περίμενε μιαν απάντηση τέτοια.

Ούτε χρυσές επαύλεις ούτε πλουμιστά σύννεφα, ούτε πρώτη θέση στο σόου της Μαντόνα, ούτε καν παγωτό σοκολάτα (τόνους από αυτό) και παγωμένα κοκτέιλ στην πισίνα- όλα αυτά, να ξέρετε, μπορεί κανείς να τα βρει στον δρόμο, σε διάφορα παραδεισένια στοπ, αν θέλει σώνει και καλά να τα βάλει στο μυαλό του.

Αν ο παράδεισος, πάντως, είχε σήμανση, θα έπρεπε να γράφει- συμβολικά- Route 66, ένα δρόμος που, τελικά, δεν έχει σημασία πού βρίσκεται, αν διασχίζει την Αμερική ή αν οδηγεί στο λιμάνι, απλά έχει τη μαγική δύναμη να βγάζει σε όποιον δρόμο θέλει ο καθένας, ακόμη κι αν στρίψεις λάθος, δηλαδή- εξ ου και έχουν γράψει τόσα τραγούδια γι΄ αυτόν. Δεν έχει μεγάλη κίνηση, δεν είναι σύντομος, δεν έχει τις ευκολίες των ευρύχωρων καινούργιων λεωφόρων, δεν περνάει κανένα express από εκεί- γι΄ αυτό δεν τον προτιμά κανείς αν κάπου τον περιμένουν επειγόντως. Τον αποφεύγεις, με άλλα λόγια, αν έχεις κάποιον σκοπό. Στον «παράδεισο» του Τομ Γουέιτς εύκολα μπορείς να κάνεις στροφή επί τόπου, να ακούσεις το ίδιο τραγούδι που έπαιζε πριν και να αλλάξεις το πρόγραμμα αν έτσι σ΄ αρέσει. Έχεις παρέα, έχεις καφέ, έχεις βενζίνη. Κι αν συναντήσεις και τον Τομ να τραγουδάει «Ρlease call me, baby», θα είναι στ΄ αλήθεια καλά εκεί έξω. Και μπορείς να τα ζήσεις, πριν απ΄ τον παράδεισο όλα αυτά.

 Μαρία  Μαρκουλή

ΤΑ ΝΕΑ

Καμιά φορά   ας  βλέπουμε  την ζωή μας
και από άλλες    οπτικές γωνίες
μη συμβατές με τα καθιερωμένα.
Οπτικές που  επιτρέπουν μια διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων από την συνήθη.

Που σημαίνει Διαφορετικές επιλογές  στην απλή καθημερινότητα
έως και  ανατροπές  απόψεων  κατεστημένων
ή  Αρχών  με προγούμενο  κοινώς αποδεκτό.

Ευκαιρία για μια,  δεν ξέρω πόσο ανάλαφρη, συζήτηση στον ΠΗΓΑΙΜΟ
που   εμπίπτει και συνηγορεί
στο γενικότερο πνεύμα αυτής της εγγραφής
`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````
"Η ζωή είναι αλλού
Είναι παντού
Όπου σκιρτά και προβάλλει μια αχτίδα των άστρων
Όπου ξεσπά και ελαύνει μια ρανίδα των πόθων
Στις οσμές λουλουδιών και στ' ανέμου τ' αγγίσματα
Στις ωδές των πουλιών π' ανταμώνουν με ποιήματα
Στις πηγές ουρανών και ερώτων"

Τάκης Τσαντήλας

``````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Δεν χρειάζεται ούτε στη Route 66 να πάμε ούτε τον Τομ να γνωρίσουμε.Φτάνει να σηκωθούμε το πρωί από το κρεβάτι μας ν' αναπνεύσουμε λίγο αέρα,να δούμε δυο δέντρα,ενα λουλούδι,ένα ρυάκι.μια λίμνη,ένα ποτάμι,λίγο θάλασσα και να ακούσουμε το κελάηδισμα ενός καναρινιού.
Απλά πράγματα χωρίς κόστος και μια καλημέρα σ'έναν άνθρωπο αν πούμε
τότε θα έχουμε σεργιανίσει ολόκληρο τον παράδεισό μας
Αρκεί στην πορεία μας να μη βλάφτουμε τους άλλους,να μην κάνουμε αυτό που δεν θα θέλαμε να μας κάνουν.

http://zeidoron.blogspot.com/

   Ο καθένας από  εμάς μπορεί να παραλάβει ένα σχόλιο ή μια διατυπωμένη άποψη και να την παραμορφώσει.
Να την βάλει σε χειρουργικό τραπέζι και με εργαλείο την παρανόηση( στην καλύτερη περίπτωση,) η και τον σκοπούμενο κατακερματισμό της άποψης , η ακόμη   και με την γραφίδα   του βουτηγμένη  σ' ένα κοκταίηλ  μιας  ανερμήνευτης  αντίδρασης  (άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου ,) να την παρουσιάσει εντελώς διαφορετική  απ' ότι πράγματι  είναι.

Ο καθένας ,εξ' όσων  ,χρησιμοποιεί δεξιοτεχνικά το νυστέρι του λόγου για να κατατροπώσει  τον συνομιλητή του ,δεν  είναι   «νοήμων « όσο του υπαγορεύει η αλαζονεία του και ο ναρκισσισμός του.
 Γιατί  Εννόηση,κατα την  προσωπική μου άποψη,  είναι η βαθιά γνώση  και η αναζήτηση της αλήθειας  στην  ψυχή του ανθρώπου  κι όχι η επιδέξια  εκδορά των θέσεων ή απόψεων του άλλου.

Ο καθένας από μας  όταν  εκτίθεται  δημόσια, πρέπει να είναι προετοιμασμένος  να διαχειριστεί  τέτοιου είδους  αντιδράσεις.
Ο Σεβασμός  όμως  στον εαυτό μας   επιβάλλει την  προσοχή μας σε ποιανού την πόρτα  θα αφήσουμε, θα εμπιστευτούμε  την  άποψή  μας. ΄
Ο,τι  λάμπει δεν είναι χρυσός.

Ουδείς  αλάνθαστος, με πρώτη την υπογράφουσα.

Η  αναγνώριση  της  επιθετικότητας  που έχει  συσσωρευτεί μέσα  μας λόγω  της  ταραγμένης  και ανισόρροπης  ζωής  που ζούμε τόσο σαν κοινωνία αλλά και σε προσωπικό επίπεδο, ίσως οδηγήσει  στην   κατανόηση  αυτής της   βίαιης τάσης επικοινωνίας με τους συνανθρώπους  μας εντός και εκτός διαδικτύου.
Ίσως  τότε  αναζητήσουμε  διαφυγή στην  επιείκεια, και την αγάπη  για τον  «άγνωστο» συνάνθρωπο   και αν μη τι άλλο  γίνουμε  πιο  κατανοητοί  πιο ανθρώπινοι  μεταξύ μας ....

Καθίστε,  θέλει  λίγο χρόνο , να  δοκιμάσετε  εδώ στον ΠΗΓΑΙΜΟ  «γλυκό του  κουταλιού,»
που χρειάστηκε μια ολόκληρη ζωή  για να «δέσει» .

Δεν θα παρέμβω εγώ, δεν  χρειάζεται να προλογίσω, μόνο  μια γουλιά  ελπίδα, δροσερό  νερό  να  μοιραστώ μαζί σας  .Να χαμηλώσω τα φώτα της επικαιρότητας   για να δούμε μαζί   το  χαμόγελο  της  γυναίκας   όταν  μπαίνει  μπροστά  και οδηγεί μια στρατιά   από  αγκυλώσεις  ενός  ανοργάνωτου κράτους   και τα καταφέρνει   
αυτή   να  κάνει τα όνειρα  πραγματικότητα.

«Τώρα μπορούμε να ζούμε μόνες μας»

Στο δικό τους σπίτι ετοιμάζονται να μετακομίσουν έξι παιδιά με νοητική υστέρηση από την Εστία Ειδικής Αγωγής
Το σπίτι είναι ήδη έτοιμο και σύντομα θα υποδεχθεί τα πρώτα έξι κορίτσια που επιλέχθηκαν.

Η Στέλλα και η Κική, η Πωλίνα και η Στελλίτσα, η Αφροδίτη και η Θεανώ τελειώνουν αυτή την περίοδο το «πρόγραμμα μετάβασης» στην Εστία Ειδικής Επαγγελματικής Αγωγής και ετοιμάζονται να βρουν τον δρόμο για το σπίτι τους! Γιατί αυτό το σπίτι στην οδό Πίνδου 3, στα Μελίσσια, θα μεταβιβαστεί στο όνομά τους και θα είναι δικό τους για όσο ζουν.

Τα κορίτσια γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε διαφορετικές γειτονιές και συνθήκες και δεν έχουν καμιά συγγένεια μεταξύ τους: «Το κοινό πρόβλημα, η νοητική υστέρηση, είναι που τις ενώνει και στο εξής η καθεμία θα είναι μέλος της "οικογένειας των έξι" στο πρώτο μας σπίτι υποστηριζόμενης διαβίωσης. Τα κορίτσια θα έρχονται κάθε πρωί, όπως και πριν στην Εστία, αλλά από το μεσημέρι και μετά θα συμβιώνουν δημιουργικά και θα διαχειρίζονται την καθημερινότητά τους στο ίδιο σπιτικό», εξηγεί η κ. Έφη Προκοπάκη, πρόεδρος της Εστίας Ειδικής Επαγγελματικής Αγωγής (ΕΣΕΕΠΑ).

Η αρχή έγινε και το πρόγραμμα για τη δημιουργία ενός δικτύου κατοικιών για τη σταδιακή κάλυψη των πραγματικών αναγκών διαβίωσης των 90 ατόμων με νοητική υστέρηση που φοιτούν στην Εστία δεν μοιάζει πια σαν όνειρο θερινής νυκτός, όπως λέει η κ. Προκοπάκη: «Χρειάστηκαν αγώνες 27 χρόνων- από το 1982 που τέσσερις γονείς παιδιών με νοητική υστέρηση δημιουργήσαμε την Εστία. Έγιναν πολλά όλα αυτά τα χρόνια, η Εστία μεγάλωσε και εκπαίδευσε πολλά παιδιά αλλά η βαθύτερη αγωνία και το μεγαλύτερο όνειρο κάθε γονιού παιδιού με νοητική υστέρηση είναι να αποκτήσει το παιδί του ένα ασφαλές σπιτικό πριν φύγει εκείνος από τη ζωή και να μην κινδυνεύει να βρεθεί στον δρόμο ή σε άσυλο. Κάναμε επιτέλους το πρώτο μεγάλο βήμα και προχωράμε- αυτή τη στιγμή έχουμε βρει ένα οικόπεδο στο Πικέρμι για να κτίσουμε το δεύτερο σπίτι για την επόμενη ομάδα των παιδιών μας. Κι ελπίζουμε στην βοήθεια όλων όσων πιστεύουν ότι η νοητική υστέρηση είναι μια κατάσταση και όχι αρρώστια και ότι κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό».

 «Ασταμάτητος αγώνας να μεγαλώνεις ένα τέτοιο παιδί»

«ΟΤΑΝ οι υποψίες σου επαληθεύονται και ο γιατρός σε ενημερώνει ότι γέννησες ένα παιδί με νοητική υστέρηση, ο κόσμος καταρρέει. Το σοκ είναι τόσο μεγάλο που για καιρό τα βράδια θέλεις να πάρεις τους δρόμους και να τρέχεις, να τρέχεις, να τρέχεις...». Έτρεξε και τρέχει πάντα στη ζωή της η κ. Έφη Προκοπάκη αλλά όχι για να ξεφύγει από το παιδί της. Η δευτερότοκη κόρη της η Μαρία γεννήθηκε πριν από 40 χρόνια με σύνδρομο Ντάουν. Αυτή η μεγάλη πραγματικά δοκιμασία, όπως λέει, για μια μάνα ήταν αιτία και αφορμή για να αφιερώσει όλη την ενέργεια και τις δυνάμεις της στα παιδιά με νοητική υστέρηση. Ήταν 13 χρονών η Μαρία όταν δημιουργήθηκε η Εστία. Κι όλα της τα χρόνια, έως και πριν από 8 μήνες, εκπαιδευόταν καθημερινά εκεί, μαζί με 90 ακόμα παιδιά.

«Το κατάλαβα με το που είδα το προσωπάκι της όταν γεννήθηκε. Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα για μια μάνα... Τότε δεν ήξεραν να μου πουν πώς θα εξελιχθεί. Αυτό είναι κάτι που το μαθαίνει μόνος του ο γονιός στην πορεία. Θέλεις δεν θέλεις γίνεσαι ειδικός...». Ένα μεγάλο ταξίδι εκπαίδευσης και γνώσης είχε αρχίσει για μητέρα και κόρη, αλλά και για την πρωτότοκη κόρη της οικογένειας. Η εκπαίδευση ενός παιδιού με νοητική υστέρηση «αρχίζει κάθε μέρα με την πρώτη καλημέρα και τελειώνει με την τελευταία καληνύχτα. Την επομένη θα διδάξεις ακριβώς τα ίδια πράγματα. Ξέρεις ότι έχεις να κάνεις με μια αιώνια μαθήτρια...».

Η Μαρία απέκτησε πολλές δεξιότητες και ενδιαφέροντα, ήταν ιδιαίτερα διεκδικητική για τα δικαιώματα της ομάδας της, της άρεσε ο χορός και το διάβασμα και βραβεύτηκε πολλές φορές μέχρι «που έκλεισε πόρτες και παράθυρα. Στις αρχές του χρόνου, έπειτα από μια επέμβαση στο γόνατο παρουσίασε Αλτσχάιμερ... Η εξέλιξη αυτή ήταν η χαριστική βολή».

Η Μαρία δεν είναι πια υποψήφια να αποκτήσει μια μέρα το δικό της σπίτι στο πρόγραμμα υποστηριζόμενης διαβίωσης. Είναι κλινήρης στο σπίτι κάτω από 24ωρη φροντίδα ενώ η μητέρα της εξακολουθεί να φροντίζει πέρα από το παιδί της καθημερινά και με την ίδια θέρμη και τα υπόλοιπα 90 παιδιά της Εστίας! Ήταν το δεύτερο μεγάλο μάθημα ζωής που «έπρεπε να πάρω και να δώσω...».

```````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Το ρεπορτάζ δεν είναι πλήρες ...

Είναι ελλιπές ως προς  την εξοικονόμηση  οικονομικών πόρων
(Τα χρήματα δεν  τα στέλνει ο Θεός)
για να γίνει  το όραμα  αυτής της  Κυρίας , πραγματικότητα.

Η κυρία Ε.Προκοπάκη την οποία έχω την τιμή να γνωρίζω προσωπικά, είναι μια εξαιρετικά ικανή και άξια γυναίκα. Ένα από τα ελάχιστα παραδείγματα   ιδιωτικής πρωτοβουλίας στον χώρο των ΑμεΝΥ
Μπήκε στο κρατικό σύστημα  ,το χρησιμοποίησε επ'αγαθώ,δικτυώθηκε
και με χρηματοδοτήσεις από Ευρωπαϊκά κονδύλια
  χορηγίες και λοιπά έσοδα
κατόρθωσε  να παρουσιάσει σήμερα ένα παραδειγματικό  υπόδειγμα  Δομής  όπου αντιμετωπίζεται   και διαχειρίζεται  επιτυχώς η  αξιοπρεπής διαβίωση
κάποιων ελαχίστων ατόμων με ΝΥ
( εκ των 400.000  που  υπάρχουν στην Ελλάδα )
που  έχουν την τύχη  να περιθάλπονται   στην  « ΕΣΤΙΑ.»

Το θέμα που τίθεται  και προκύπτει  μετά την γλυκιά γεύση
που αφήνει  το πάρα πάνω δημοσίευμα
είναι Η ΠΙΚΡΑ  και το  εύλογο ερώτημα:
ΓΙΑΤΙ  αυτό το ανερμάτιστο κράτος  δεν παίρνει  την κατάσταση στα χέρια του;
ΓΙΑΤΙ   πρέπει η ιδιωτική πρωτοβουλία να  αποδεικνύεται
ικανότερη από  την πολιτεία

αλλά ελάχιστη  για να καλύψει τις ανάγκες των ΑμεΝΥ στον Ελληνικό χώρο;

ΓΙΑΤΙ   το Υπουργείο Υγείας και  Κοινωνικής αλληλεγγύης
δεν στελεχώνεται με ανθρώπους
άξιους  και  ικανούς όπως η κυρία Ε.Προκοπάκη;
ΓΙΑΤΙ  δεν  έρχεται  σε  αγαστή  συνεργασία, με την Εκκλησία,
την  Τοπική αυτοδιοίκηση, Τοπικούς  φορείς
ισχυρούς  επιχειρηματικούς παράγοντες,
Ευρωπαϊκά κοντύλια  και δεν   προχωρά   στην ίδρυση  Δομών
κατά  τόπους σε όλη την Ελλάδα
όπου τα ΑμεΝΥ να ζουν  και να δημιουργούν

μέσα σε ένα ασφαλές κι αξιοπρεπές περιβάλλον; ;

ΓΙΑΤΙ;;;;;

Ποιος ωφελείται  από την διαιώνιση αυτής  της αντικοινωνικής πολιτικής
που μας φέρνει  στις τελευταίες θέσεις   μεταξύ των Ευρωπαϊκών κρατών
και κατεβάζει τον σύγχρονο  Ελληνικό  κοινωνικό  πολιτισμό  μας στο Ναδίρ;;;

Υπάρχουν  θεωρίες και απόψεις που ενώ τις έχουμε εμπεδώσει  από βιώματα τρίτων αλλά και δικά μας ακόμη,  χρειαζόμαστε  να  τις ανανεώνουμε στην  συνείδησή μας
όταν  δοκιμάζονται οι αντοχές μας .....
Στο πάρα κάτω κείμενο   γράφεται, μια χιλιοειπωμένη αλήθεια.
" Τίποτα δεν είναι δεδομένο" 
Πόσες φορές  πρέπει να  χάσουμε, για  να δεχτούμε  ήρεμα  και στωικά ότι
πράγματι τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτήν την Ζωή;

Η Υγεία, η αρτιμέλεια ,η ευημερία, οι άνθρωποι που  μας αγαπούν ,που τους θεωρούμε δικούς μας, που  τους εμπιστευόμαστε ,
μπορεί κάποια στιγμή να  μας λείψουν.
 Ο μόνος σίγουρος  είναι ο εαυτός μας.
Κι αυτός μόνο όταν τα έχουμε καλά μαζί του, όταν τον σεβόμαστε ,
τον εμπιστευόμαστε χωρίς εκπτώσεις , τον αγαπάμε ανυποχώρητα
και τον δεχόμαστε όπως είναι......

```````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

 "Η δύναμη του μυαλού» νικά την αναπηρία"

«Ποτέ μην παίξετε τον ρόλο του θύματος. Σε όσο δύσκολη στιγμή κι αν βρεθείτε». Αυτό τού δίδαξε η πιο δύσκολη και επώδυνη στιγμή της δικής του ζωής και αυτό συμβουλεύει στους νέους ο Βρετανός Chris Moon, ο οποίος έχασε το δεξί του χέρι και το δεξί του πόδι σε μια έκρηξη ναρκοπεδίου στη Μοζαμβίκη το 1995.

Ο κ. Moon, πρώην αξιωματικός του βρετανικού στρατού και μέλος ανθρωπιστικής οργάνωσης για τον καθαρισμό ναρκοπεδίων βρέθηκε  στην Αθήνα, για να τρέξει μαζί με Ελληνες αθλητές και παραολυμπιακούς αθλητές στο κέντρο της πόλης. Στη συνέχεια μίλησε για την εμπειρία του στο συνέδριο γνωστής πολυεθνικής εταιρείας με θέμα «Η δύναμη του μυαλού».

«Βρισκόμουν στο αφρικανικό ναρκοπέδιο πριν από 13 χρόνια σε μια ζώνη που ξέραμε ότι ήταν καθαρή. Κάποια στιγμή, αισθάνθηκα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς τι ήταν. Υστερα έκανα ένα, δύο, τρία βήματα και άκουσα την έκρηξη. Εχασα τα δύο άκρα μου και πάρα πολύ αίμα. Οι πιθανότητες επιβίωσης ήταν ελάχιστες. Οι γιατροί μού είπαν ότι σώθηκα γιατί είχα άριστη φυσική κατάσταση»...

Ενα χρόνο μετά τη νοσηλεία του, ο 36χρονος Chris Moon ξεπέρασε κάθε εμπόδιο, έβαλε τεχνητά μέλη και συμμετείχε σ' έναν από τους δυσκολότερους μαραθώνιους παγκοσμίως διασχίζοντας 135 μίλια στη Σαχάρα, για να υποστηρίξει πρωτοβουλίες για άτομα με αναπηρίες. «Την επόμενη βδομάδα ευελπιστώ να τρέξω στον μαραθώνιο του Λονδίνου», είπε στην «Κ» ο Bρετανός «αθλητής της ζωής» και πατέρας τριών παιδιών.

«Οφείλουμε να αποβάλουμε τον αρνητισμό από τη ζωή μας. Να μην επικεντρωνόμαστε στις δυσκολίες και να μην μεμψιμοιρούμε. Δεν υπάρχει τίποτα πιο κουραστικό από την ηττοπάθεια. Πολλά θεωρούμε δεδομένα στη ζωή. Συχνά και ανθρώπους γύρω μας τους θεωρούμε δεδομένους. Ας έχουμε στο μυαλό μας ότι δεν χρειάζεται να χάσεις κάτι, για να το εκτιμήσεις», λέει ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει με χιούμορ τα τεχνητά του μέλη.

«Με ρώτησαν κάποια στιγμή για ποιο λόγο επέλεξα κάτι που πιο πολύ μοιάζει με εργαλείο, ενώ θα μπορούσα να προσθέσω ένα ηλεκτρικό χέρι που μοιάζει περισσότερο με χέρι. Το δοκίμασα κι αυτό όμως ένιωσα πολύ αμήχανα όταν πήγα να σηκώσω ένα ποτήρι μπίρα και το ηλεκτρικό χέρι αντί να πιάσει το ποτήρι προσγειώθηκε στη γενετήσια περιοχή»...

Εδώ και δέκα χρόνια, ο κ. Moon, ο οποίος όχι μόνο επέζησε από την έκρηξη αλλά και από τους Ερυθρούς Χμερ στην Καμπότζη, προσπαθεί με τις ομιλίες του να εμπνεύσει και να εμψυχώσει τα ακροατήριά του ανά τον κόσμο

Ελενα Καρανατση

www.kathimerini.gr

Η επαφή με τους  ανθρώπους

Με μύησε, όσο με μύησε, ένας σοφός με τα κείμενά του σ' αυτήν. Δεν μου εξήγησε την φύση της, με άφησε απλά να αναρωτιέμαι για την περίφημη «ποίηση», την «υπέρτατη νοημοσύνη», την «αληθινή δημιουργία» στην οποία φτάνει ο καθένας μόνος του, από το μονοπάτι που ο ίδιος χαράζει. Σήμερα θα έλεγα, σε απλά ελληνικά, ότι τέχνη της ζωής είναι να αισθάνεσαι αυτά που συναντάς και να μην στέκεσαι σαν ξένος απέναντι στο μεγαλείο και στην τραγικότητα της ανθρώπινης κατάστασης.

Της συγγραφέως Β. Τράπαλη

Τέχνη Ζωής

Tags: ψυχιατριακη μεταρρυθμιση, ψυχοκοινωνική αποκατάσταση, τέχνη ζωής, αταξινόμητα

13 σχόλια

Νοε 2

ο/η ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ έγραψε

Όσοι κινούμεθα σε κάτι τέτοιους ναούς ανθρωπιάς, όπου ο ήλιος δύει μόνο για να ξεκουραστεί στις ψυχές αυτών των ενηλίκων «παιδιών», όπου ο ανθρώπινος παράγων παρεμβαίνει στις λεπτομέρειες όπως : Στην καθαριότητα, την διακόσμηση, την επιμέλεια, την ατομική ιδιαίτερη φροντίδα για κάποια άτομα που δεν αυτοεξυπηρετούνται ,στην επιμελέστατη ιατροφαρμακευτική φροντίδα . Τότε μπορούμε να πάρουμε μια βαθιά ανάσα και να πούμε δεν ντρεπόμαστε που ζούμε στην Ελλάδα.
Μην εντυπωσιάζεστε φίλοι μου. Ναι στην Ελλάδα ζούμε και υπάρχουν κάποιες Μονάδες προπύλαια πολιτισμού .Στυλοβάτες αυτών των Δομών είναι οι εργαζόμενοι από το διοικητικό προσωπικό έως τους υπαλλήλους γενικών καθηκόντων που προσφέρουν όπως δουλεύουμε στο σπίτι μας για τους αγαπημένους μας. Είναι οι εργαζόμενοι των Δομών που μένουν απλήρωτοι για μήνες και υπομένουν και περιμένουν. Εκείνοι πληρώνουν την εγκληματική ασυνέπεια των υποχρεώσεων του κράτους που ανέλαβε ο προηγούμενος Υπουργός Υγείας Δημήτρης Αβραμόπουλος.
Δεν γνωρίζω αν όλες και ποιες είναι οι Δομές που λειτουργούν σαν εκκλησίες κι όχι σαν μη κερδοσκοπικές επιχειρήσεις ΝΠΙΔ
Για λόγους δεοντολογικούς δεν μπορώ να δείξω και να ξεχωρίσω κάποιους φάρους μέσα στο σκοτάδι που επικρατεί στον χώρο της Ψυχοκοινωνικής συμπαράστασης στον χώρο των ΑμεΑ.
Μπορώ όμως να εξηγήσω με αδιάσειστα στοιχεία , επώνυμα σε όποια Αρχή μου το ζητήσει, γιατί θα είναι έγκλημα αν αυτές οι μονάδες εγκαταλειφθούν και οδηγηθούν σε κλείσιμο. Και την Ηθική αυτουργία αυτού του εγκλήματος την έχει το κράτος που μπορεί μεν η προηγούμενη κυβέρνηση να έφυγε , αλλά το κράτος μένει. Είναι εδώ συνεχίζει να υπάρχει και θα υπάρχει....

Νοε 2

ο/η ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΣΧΟΣ έγραψε

Kαλημεραααααα..όλα είναι τέχνη..ακόμα και η αγάπη....
καλό μήνα και καλή βδομαδα...
θανος

Νοε 2

ο/η Νίκος Ταξιδιώτης έγραψε

Σαλαμ μαλεκουμ Λυγερή..:-)

Νοε 2

ο/η υιος+ασωτος έγραψε

Καλημέρα σε εσένα και τους επισκέπτες σου. Μετά λύπης μου, χρόνια τώρα η αξία της ζωής, δεν έχει την αξία που της πρέπει, και ξέρεις, μερίδιο ευθύνης έχουμε και μερικοί από μας, που ξεχνάμε, αυτό του Χεμιγουαίη, στο για ποιον κτυπά η καμπάνα, σήμερα βαράει εκεί, αύριο πιο κοντά μεθαύριο στο σπίτι μας.

Νοε 2

ο/η ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ έγραψε

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΣΧΟΣ

Καλημέρα Θάνο μου ,που δεν παραλείπεις να χτυπάς την πόρτα του ΠΗΓΑΙΜΟΥ τωκ-τωκ που σημαίνει ότι είσαι εδώ κοντά μας, ανάμεσά μας.
Σ' ευχαριστώ φίλε

Νοε 2

ο/η ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ έγραψε

Νίκος Ταξιδιώτης

Βρε αθεόφοβε δεν κατάλαβα τίποτα. Σε ποια γλώσσα λες την καλημέρα σήμερα ;
΄Αντε κι ένα φευγάτο φιλί να σου πάει καλά η εβδομάδα.

Νοε 2

ο/η ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ έγραψε

υιος+ασωτος

Καλή σου μέρα Σωτήρη μου.

Από μόνη της είναι η υπέρτατη Αξία. Κάποιοι από μας δεν την αξιολογούμε.
Την αγνοούμε ίσως;
Δεν έχουμε καταλάβει την ουσία της;
Είμαστε Απόντες και απλώς την προσπερνάμε;
Ξένοι ερχόμαστε και ξένοι φεύγουμε;

Θέμα μέγα έβαλες προς συζήτηση φίλε μου που ίσως κάποια μέρα το βάλουμε στο τραπέζι του ΠΗΓΑΙΜΟΥ.
Σήμερα εστιαζόμαστε στην Τέχνη και την Ποιότητα της Ζωής

Νοε 2

ο/η L.N.E (ΕΛΕΝΗ Γ.) έγραψε

Ξέρεις,

αν γνώριζα εξ΄αρχής πως είμαι όλα κι όλα ένα νόμισμα

θα φρόντιζα να με εξαργυρώσω σε παράνομα όνειρα

σε κάποια γιάφκα ολίγων τετραγωνικών

περιτριγυρισμένη από αλλοδαπούς και άκληρους

από επαναστάτες μιας λάθους συνουσίας με τ΄όνειρο

σ΄αυτούς που ανήκουν και οι δυο μου όψεις.."

Καλημέρα και καλή εβδομάδα!

Νοε 2

ο/η Καλλιόπη έγραψε

Καλημέρα Λυγερή.Έχεις δίκιο,όλα τελικά είναι τέχνη.............στην ζωή!!!!!
Όποιος τό`χει καλώς.......................οι άλλοι πάμε χαμένοι!!!!!

Νοε 2

ο/η ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ έγραψε

L.N.E (ΕΛΕΝΗ Γ.)

Ένας θησαυρός ανεκτίμητος είσαι που αφήνεσαι ελεύθερα κι αφύλλακτα στον ΠΗΓΑΙΜΟ .
Τον αγγίζουν με δέος οι περαστικοί και η καρδιά τους πετάει ονειρεύεται να φτάσει στο νόημα, στο ύψος της αξίας ,της ουσίας της ζωής .
Της ζωής αυτής που δεν χαρίζεται αλλά κατακτιέται μέσα από αγώνα ,πείσμα, όραμα κι ελπίδα !

Ψυχή της ψυχής μου ,με σφυχτά το χέρι κρατημένο, μαζί στον ΠΗΓΑΙΜΟ.......

Νοε 2

ο/η BUTTERFLY έγραψε

"Η διάθεση προσφοράς και το μεράκι νικά τον αποκλεισμό"

Αυτο ειναι! Γι' αυτο ολα οσα περιγραφεις τα ονομαζουμε τεχνη! Γιατι η τεχνη θελει μερακι!
Καλη σου μερα Λυγερη! Και καλο μηνα!

Νοε 2

ο/η ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ έγραψε

"Αυτό είναι!!!!" Τέχνη δεν γίνεται χωρίς μεράκι
Κι επειδή η Ζωή μας είναι η πρώτιστη των Τεχνών,εμείς πεταλουδίτσα μου έχουμε πολύ....μεράκι μαζί της !!!

Φιλιά και μια αγκαλιά να σε κλείσω να μη μου πετάξεις για άλλα ανθοτόπια...τώρα που χειμώνιασε.

Νοε 2

ο/η ΛΥΓΕΡΗ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ έγραψε

Καλλιόπη

Τι μου γίνεσαι Καλλιόπη μου ;;;

Αν εννοείς το ταλέντο για την Τέχνη είναι χάρισμα και χαράς αυτόν που το έχει.
Αλλά και η Τέχνη θέλει εκμάθηση,καλλιέργεια,συντήρηση και προ παντός Αγάπη.
Νομίζω ότι αυτό είναι το σοβαρότερο συμπέρασμα που βγαίνει απ΄' αυτήν την εγγραφή.
" Αγάπη για την Ζωή."
Καλή μας εβδομάδα

Όλα  ειναι  Τέχνη.

Θέλει τέχνη η Ζωή  για να συμφιλιωθείς μαζί της. Συνεπώς και  με τον εαυτό σου.

Τέχνη η επιβίωση !

Τέχνη  οι ανθρώπινες  σχέσεις

Τέχνη να είσαι  γονιός, σύζυγος, συνεργάτης φίλος ,εραστής.

Ακόμη και ο Έρωτας που από φυσικού του  τα ξέρει όλα , θέλει την  Τέχνη του ....

Η Τέχνη όμως του να είσαι Άνθρωπος, ν' ανακαλύπτεις Εσύ,

Ουσία ,  Ομορφιά, Δικαίωση,Προσφορά -Έσοδο

εκεί  όπου οι άλλοι  προσπερνούν απαρατήρητα, είναι

Ευλογία ,Χάρισμα , Ελευθερία ,Δικαίωμα

Σκέψεις   μοιράζομαι μαζί σας  αγαπητοί μου,

με αφορμή  το ανάγνωσμα  που ακολουθεί.

Ο ΠΗΓΑΙΜΟΣ της ψυχής  μου δικός σας.

`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Η γνωριμία με τους ενοίκους του Ξενώνα "Αφαία"

 Πριν δυο χρόνια μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω τους ένοικους του κέντρου αποασυλοποίησης που λειτουργεί στον Ξενώνα Αφαία της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Κλίμακα στην Αίγινα. Αφορμή, ένα άρθρο που θα έγραφα για λογαριασμό τοπικής εφημερίδας. Όταν είχε ανοίξει ο Ξενώνας, σε κατοικημένη όντως περιοχή και χωρίς επαρκή ενημέρωση των περιοίκων για την καθόλα ακίνδυνη κατάσταση των ενοίκων, είχαν προκληθεί έως και ακραίες αντιδράσεις. Μέχρι μπλόκα είχαν στηθεί, με μπρατσωμένους φορτηγατζήδες να μην επιτρέπουν στο επιστημονικό προσωπικό την είσοδο στο κτίριο, ώσπου αναγκάστηκε ο πρόεδρος της Κλίμακας, ο ψυχίατρος Θ. Κατσαδώρος, εύσωμος άνθρωπος, με μπόλικα κιλά, να σκαρφαλώσει από τα κάγκελα του κήπου για να μπει. Αλλά μπήκε, κι έτσι βγήκαν από τα κάγκελα του Δρομοκαΐτειου και του Δαφνιού δεκάδες ζωές παράλογα σακατεμένες.

 Η επαφή μαζί τους ήταν εύκολη.Ήταν σαν παιδιά αθώα και ειλικρινή.

 Κανείς από όσους γνώρισα στον Ξενώνα δεν είχε λόγους να είναι έγκλειστος σε ένα ίδρυμα, αν δεν τον έστελναν εκεί ο φόβος και η αδιαφορία μας. Ψυχούλες όλοι τους, τρυφερά, ανήμπορα πλάσματα. Οι περισσότεροι δεν είχαν απολύτως κανέναν που να ενδιαφέρεται γι αυτούς, μιας και οι οικείοι - σύζυγοι και γονείς και παιδιά και αδέρφια - είχαν αποδειχτεί λίγοι για τις περιστάσεις και τους είχαν εγκαταλείψει στο έλεος μιας ανήλεης και φοβικής κοινωνίας. Σαν παιδιά νικημένα από σκληρά χτυπήματα έμοιαζαν. Αλλά αθώα ακόμη, ειλικρινή. Ρώτησα τον Βαγγέλη πόσο συχνά είχαν τριβές, κόντρες μεταξύ τους. Ποτέ, μου απάντησε. Μα πώς γίνεται; Τόσοι άνθρωποι σε ένα οίκημα, όλη μέρα μαζί, με κάποια προβλήματα όλοι τους, με κάποια θεραπευτική αγωγή... «Χρησιμοποιούμε την γλώσσα μας για καλό.»

Φεύγοντας πήγα στο καφενείο της παραλίας για ένα τσίπουρο, κι εκεί δεν χρησιμοποιούσαν όλοι την γλώσσα τους για καλό.

 Ξεκίνησα να τους μαγειρεύω κάθε Πέμπτη.

 Μ' αυτά και μ' αυτά, συνειδητοποίησα ότι μου ήταν ψυχολογικά απαραίτητη η σχέση μου με τα «παιδιά.» Ήταν σα να μου δινόταν η ευκαιρία να ζήσω τον πλούτο αντί για την φτώχεια μου. Ζήτησα από την διοίκηση την άδεια να πηγαίνω να τους μαγειρεύω μια φορά την βδομάδα, και μου την έδωσαν. Έτσι, κάθε Πέμπτη πρωί, γύρω στις 10, καταφτάνω στον Ξενώνα, και τα φιλαράκια μου με καλοδέχονται με αγάπες και με αγκαλιές και μπαίνω στην κουζίνα και τους φτιάχνω το φαγητό που προβλέπει το μενού όσο καλύτερα ξέρω και μπορώ. Ή μάλλον δεν τους το φτιάχνω, τους δείχνω πώς να το φτιάξουνε. Γιατί κάποιοι από εκεί μέσα θα είναι κάποτε σε θέση να ζούνε μόνοι τους σε ένα από τα διαμερίσματα της Κλίμακας, και δεν θα τους βλάψει σε τίποτε να ξέρουν πόσο απλή υπόθεση είναι το σπανακόρυζο και τα μακαρόνια με κιμά. Και γιατί είναι υπέροχο να τους βλέπω να κόβουν μόνοι τους το κρεμμύδι, έστω αδέξια, να ανακατεύουν την κατσαρόλα, έστω μηχανικά, να συμμετέχουν όπως μπορούν στη ζωή τους, να την πλάθουν, ως αληθινοί ποιητές.

 Η διάθεση προσφοράς και το μεράκι νικά τον αποκλεισμό

 Ένα πρωί καθόμασταν στον κήπο του Ξενώνα , οι κατσαρόλες βράζανε, η ώρα της μελέτης είχε τελειώσει, το θεατρικό δεν είχε αρχίσει ακόμα, φωτεινή μέρα ηλιόλουστη, κι όπως έβλεπα τους νοσηλευτές και τα παιδιά να αστειεύονται και να κανακίζονται, με το ραδιοφωνάκι της Ανδρομάχης στην διαπασών - μια λέξη έχω να σου πω, τελειώσαμε, ήταν το άσμα - ένιωσα πως πολύ μου άρεσε η θέση που είχα διαλέξει στον κόσμο αυτό. Τότε ήταν που μου είπε η κυρία Αλεξάνδρα - από την Πόλη, με υπηρέτριες και ανέσεις μεγαλωμένη, με το σεις και το σας να μιλάει ακόμη και στον Μπούκι, το σκυλί - τότε ήταν που μου είπε: «Κυρία Βικτώρια, εσείς έχετε κάνει ποτέ στο Δαφνί, ή σε κάποιο άλλο ίδρυμα;»

 Έχω την εντύπωση ότι δικαιούμαι να πω πως κατάργησα στην πράξη κάθε κοινωνικό αποκλεισμό. Σαν δική τους με δέχονται οι φίλοι μου.

Β.Τράπαλη-Συγγραφέας
.
Αναδημοσίευση από το περιοδικό ΝΟΗΜΑ

Πηγή: TVXS

Ειμαστε λοιπον ετοιμοι να βαλουμε στην ακρη το προσωπικο μας οφελος, να κανουμε πισω, για το γενικο καλο; Η τα θελουμε ολα και τα θελουμε τωρα;

Γραφω πολλα κι ισως μοιαζει σαν να εχω φυγει απο το θεμα...ομως αν διαβασει κανεις προσεκτικα, θα δει οτι δεν ειναι ετσι...Γιατι εμεις ειμαστε και το φως και το σκοταδι, αδικα τα ψαχνουμε γυρω μας, ειναι μεσα μας...Αυτο ακριβως λεει και το τυφλο παιδι...Κρατησε το φως μεσα του και ετσι τωρα βλεπει και αντιλαμβανεται χωρις ματια, ενω πολλοι απο εμας κοιταμε, μα το σκοταδι μεσα μας μας εχει τυφλωσει και δεν βλεπουμε τιποτα...΄

αποσπάσματα από  την κατάθεση μιας πεταλούδας  που πετάει διαρκώς γύρω και κοντά στο φως χωρις "να καιγεται..."

http://butterfly-butterflysworld.blogspot.com/

Κάποιος να δείχνει τον δρόμο.....

Tags: στεργιος σιουτης, οδοδείκτες, φωτισμενοι ηγετες, πολιτικές, αταξινόμητα, σκέψεις

13 σχόλια RSS Feed για αυτό το θέμα

               Ο Στέργιος Σιούτης μεγάλωσε μετρώντας αντίστροφα. Ήξερε ότι κάποτε θα έχανε την όρασή του. Μέχρι τα 18 ρουφούσε εικόνες. Έπειτα έβλεπε μόνο σκιές. Μια σπάνια πάθηση τον οδήγησε στην τύφλωση, αλλά δεν τον απομάκρυνε από την αγάπη του: το τρέξιμο. Απλά τώρα χρειαζόταν κάποιον να του δείξει τον δρόμο.

«Όταν τρέχω, ονειρεύομαι», λέει ο κ. Σιούτης στα «ΝΕΑ». «Πλάθω εικόνες στο μυαλό μου. Και όταν αγωνίζομαι χτίζω τη διαδρομή με τις υπόλοιπες αισθήσεις μου. Τα χειροκροτήματα του κόσμου, οι αλλαγές της θερμοκρασίας, οι μυρωδιές της φύσης, όλα με βοηθούν να ξέρω πού βρίσκομαι».

«Τρέχω με την ψυχή, το μυαλό και  είναι το τρέξιμο, η κίνηση. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Δυστυχώς σήμερα ο κόσμος απογοητεύεται εύκολα, παραιτείται και χάνει το κουράγιο του. Αν και αρτιμελείς, παύουν να κυνηγάνε τη ζωή. Δεν πρέπει».

Τα  πάρα πάνω είναι μόνο αποσπάσματα από ένα εξαιρετικού ενδιαφέροντος  ρεπορτάζ του  Γιάννη Παπαδόπουλου  στα ΝΕΑ 

Μπορείτε να το απολαύσετε στο http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4542884&ct=1

````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Εμένα μου έδωσε την αφορμή να  ξεφύγω  από το θέμα ,να επεκταθώ και να εμβαθύνω   στο νόημα  της φράσης ... ... «Κάποιον να του δείξει το δρόμο»

Συνειρμικά θυμήθηκα εκείνο το «Δως μοι πα στω και ταν Γαν κινήσω» (δώσε μου που να σταθώ  και θα κινήσω την Γη)

Μου ήλθε στο νου εκείνη η μοναδική εικόνα  που έκανε τον γύρο του κόσμου..

Το έμβρυο   που απλώνει το χέρι   να πιαστεί από κάπου .Να  βγει από την μήτρα της μάνας  του,  να οδηγηθεί στην περιπέτεια της Ζωής του έξω κόσμου.

Για να  περάσουμε , να βγούμε από ένα Τουνελ
χρειάζεται όπωσδήποτε  από κάπου ένα φως.

Για όλα αυτά και χιλιάδες άλλα έχει προβλέψει η μητέρα Φύση .
Για τα επίγεια όμως τα μικρά και τα μεγάλα  ο νους μας μόνο, με  σύμμαχο την καρδιά έχει την ευθύνη να   οδηγήσει   τον καθένα ατομικά στον δρόμο
που θα τον φτάσει στον προορισμό του .

Ως   κοινωνίες , ως   Έθνη  ανάγκη έχουμε  από  φωτισμένους, έντιμους ηγέτες μπροστάρηδες που θα ανοίξουν τον δρόμο  στην Ειρήνη του κόσμου
την ευημερία, την δημιουργία  στην πρόοδο ,τον πολιτισμό.

Τι να φταίει άραγε για  τις διαφορετικές αντίθετες επιλογές
των ηγετών  παγκοσμίως ;

Υπάρχει  κανείς να δώσει μιαν εξήγηση ;

Μακριά από μένα  οποιαδήποτε  απόδοση  "λαϊκισμού",  ή,
τάση   εμπλοκής μου σε   "μελό" περιστατικά.

Θα μιλήσω όμως  στη γλώσσα της απλής νοικοκυράς 
γιατί  είμαι, δικαιούμαι  να είμαι και μια "απλή νοικοκυρά"

Σήμερα τα πήρα !
Άκουσε η Βαρβάρα τον εξάψαλμο
Μου ήλθε από  το  Supermarket φορτωμένη με
τα   απαραίτητα ψώνια   της εβδομάδας
και δεν χωρούσε το ψυγείο να τα βάλει. Ο λόγος ;
Είχε γιομίσει με τάπερ   που τελικά πήραν την άγουσα για τον κάδο  απορριμάτων.
Μα για όνομα του Θεού !
Που ακούστηκε ένα  φαγητό δύο  ημερών ,ή κάποια υπόλοιπα τροφών διατηρημένα στη συντήρηση  να  αποκλείονται από τα γεύματα μας ; Στο δρόμο τα βρίσκουμε ;
Και εν πάσει περιπτώσει τι αφιλοτιμία είναι αυτή όταν  άλλοι πεινάνε
-και δεν είναι λίγοι-
εμείς να τα πετάμε ; Ή  να μην έχουμε που να βάλουμε τα ρούχα ,
τα παπούτσια  ,τις τσάντες και τα λοιπά  αξεσουάρ;

Θέλεις  οι ενοχές  μου  γιατί  αποδεικνύομαι  όχι σπάνια ολίγον τι αντιφατική με κάποιες αρχές μου,  Θέλεις το σφίξιμο που νοιώθω στην ψυχή μου
για όλα όσα βλέπω  να συμβαίνουν στους άλλους  γύρω μου ,
θυμήθηκα  ένα ρεπορτάζ  στα ΝΕΑ που είχα αποθηκεύσει στα πρόχειρα μου.

Για να το συζητήσουμε μαζί !  Να μοιραστώ μαζί σας τις ενοχές μου.

```````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Τα δέκα ευρώ της Κυρίας Άννας

ΕΣΚΥΒΕ ΜΕ ΚΟΠΟ στο καλάθι της.
Όταν έβγαλε όλα τα ψώνια ζήτησε από την ταμία να «χτυπήσει» τόσα όσα να φτάσουν τα μόλις δέκα ευρώ που διέθετε.
Με το ένα της χέρι- το άλλο ανήμπορο προσπάθησε να σηκώσει τις δύο σακούλες.
Στη μικρή διαδρομή προς το σπίτι της, με πέντε φράσεις είχε ξεδιπλώσει τα ογδόντα χρόνια της ζωής της.

 Σύνταξη: ευρώ 580.

 Ενοίκιο: ευρώ 250.

 Όλα τα υπόλοιπα: ευρώ 330. Και υπό έξωση.

Το διαμερισματάκι όπου ζει δεκαετίες τώρα, πωλείται.

 Η Κυρία Άννα που συνάντησα στο σούπερ μάρκετ στα Ιλίσια μπορεί να μην έχει καν ακούσει για τον χορό των εκατομμυρίων της Ζίμενς. Τι σημασία έχουν άλλωστε για κείνη και για την κάθε κυρία Άννα οι μίζες και τα σκάνδαλα. Τα εκατομμύρια, οι βίλες, η χλιδή, ακόμη κι αν τα έχουν ακούσει, είναι απλώς αριθμοί ή ιστορίες του Φώσκολου, που όσο φανατικά κι αν τις παρακολουθούσαν, ξέρουν από την αρχή ότι είναι παραμύθια. Για κείνες σημασία έχει ότι ζουν σ΄ έναν τόπο που δεν μπορεί να εξασφαλίσει αξιοπρέπεια για τους ηλικιωμένους του, σε μια χώρα όπου ακόμη κι όταν ξεκινά κάτι καλό- όπως ήταν φερ΄ ειπείν η «Βοήθεια στο σπίτι»- τ΄ αφήνει και βουλιάζει.

 Καθώς βρισκόμουν στο ταμείο πίσω της έχοντας βάλει στο δικό μου καλάθι ό,τι μου είχε κάνει κέφι, αισθάνθηκα ντροπή για την ευμάρειά μου και για κάθε τάπερ φαγητού δύο ημερών που καταλήγει στα σκουπίδια. Ακόμη κι έτσι όμως, όσο άσχημα κι αν ένιωσα εγώ ή εσείς που τυχαίνει να διαβάζετε αυτές τις γραμμές, είναι σαφές ότι στη φτώχεια και τη μοναξιά η όποια φιλανθρωπία προσφέρει μεν ανακούφιση, αλλά όχι λύση.

 Σπάω το κεφάλι μου να σκεφτώ πώς θα μπορούσαν όλοι οι μοναχικοί και χαμηλοσυνταξιούχοι να ζούσαν αξιοπρεπώς. Δεν ξέρω. Ο υπερήλικος πατέρας της Ολλανδέζας φίλης μου πάντως, από τη στιγμή που κατέστη ανήμπορος να αυτοεξυπηρετείται, φιλοξενείται σε κέντρο ηλικιωμένων της πόλης του και μάλιστα υποχρεωτικά, ώστε να έχει τη φροντίδα που χρειάζεται.

Ματίνα  Ηρειώτου

``````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Εγώ δεν σπάω το κεφάλι μου.
Τα παίρνω στο κρανίο και σκέπτομαι φωναχτά.

Ζητείται  Αρχηγός κόμματος, Υπουργός , Αξιόπιστες  θεσμοθετημένες  ΜΚΟ, Γενναίοι  άνδρες ή γυναίκες της  αντιπολίτευσης .
Κανείς  απ'  αυτούς να μην χρωστάει σε κανέναν   ΤΙΠΟΤΑ 
κι όλοι μαζί να  ΔΙΑΤΑΞΟΥΝ   όλα τα λαμόγια   όσο   ψηλά  και όπου   και  αν   ίστανται
να  ΦΕΡΟΥΝ ΠΙΣΩ ΤΑ ΛΕΦΤΑ   άντε .....οικειοθελώς  . Τα δις   που  ...(.άντε )  δεν έκλεψαν αλλά ....απέσπασαν  με μη  διαφανείς διαδικασίες  από το Ελληνικό  κορβανά .
Άντε ....και  χωρίς  δόλο
Σαν  ανταπόδοση  να τους αναγνωριστεί  η πραγματική μεταμέλεια  και να  τους απαλλάξουν άνθρωποι και Θεός .... από το βαρύ αμάρτημα της υπεξαίρεσης.

Όλα αυτά τα δις να  διοχετευτούν με απολύτως διαφανείς διαδικασίες  σ' ένα Ταμείο για την ενίσχυση των  φτωχών ,των απόκληρων, των  μονάχων  που δεν μπορούν  στη δύση της ζωής τους , καμιά δουλειά να κάνουν ούτε κλέφτες να γίνουν. Μόνο ζητιάνοι μπορούν να γίνουν ,κι αυτό αν τους το επιτρέπει η υγεία τους εξαργυρώνοντας   πλάι στην  τελευταία τους πνοή
την αξιοπρέπειά τους.

Κι αν μου πείτε τι είναι αυτά που  λες  κυρά μου ; Θα σας απαντήσω.

"Αυτά  που   όλοι  σκεπτόμαστε   και  σαν απλοί άνθρωποι

τα  ξεστομίζομε  έξω από τα δόντια  όταν  μιλάμε  μεταξύ μας.

Ας  ανοίξει, επί τέλους ,  η Πολιτεία  μιαν ομπρέλα προστασίας για τον κάθε πολίτη όταν  μόνος,φτωχός κι ανήμπορος βιώνει το καταχείμωνο της ζωής του.