"ΣΤΟΧΟΣ"= Μόνιμη Εγγρφή / Τρέχουσα =Οι διπλανές μας πόρτες

alt

ΣΤΟΧΟΣ μας η Βιωσιμότητα, η Αναμόρφωση ,η Επέκταση του Θεσμού και η δημιουργία νέων  Μονάδων Σωματο-Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης των Ανθρώπων με Αναπηρία.

 Ιδιαίτερα των ΑμεΝΥ και αυτών με ψυχικές και σωματικές αναπηρίες που δεν τους επιτρέπουν να ζουν με ασφάλεια ,Αυτονομία κι Αξιοπρέπειια`


Χωρίς την σύμπραξη Ανθρώπων, περιορίζομαι μόνο στο να εκφράζω τον εαυτό μου. Με την σύμπραξή σας κάνω βουτιά
στο όραμα ,την πίστη, την ελπίδα.
Δεν μου περισσεύει κανείς .

Μη   λησμονείτε  τα  Παιδιά  " ΤΟΥ ΠΗΓΑΙΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ !!! "




Οι Διπλανές μας Πόρτες

alt

Ο κόσμος  πλήθυνε. Γίναμε και στην Ελλάδα πολλοί  αλλά:

Περιορίστηκαν οι γνωριμίες μας . Ακόμη και στην ίδια πολυκατοικία δεν γνωρίζομε ποιοι είναι ποιοι. Λιγόστεψαν  οι γείτονες. Χαθήκαμε οι φίλοι. Οι συγγενείς γίναμε απόμακροι .
Η αποξένωση  είναι πλέον status  και στην Ελληνική κοινωνία .

Μένουν όμως πάντα εκεί οι «Διπλανές μας Πόρτες.»

Ανοίγουν για να δραπετεύουν  κατ' ανάγκη  οι χρήστες τους  στην καθημερινότητα   και κλείνουν ερμητικά να χωρούν ενίοτε τους σταυρούς που κουβαλούν  μέσα κι έξω  οι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας.
Ευτυχώς, δεν  κρύβουν  οι περισσότερες  "διπλανές  πόρτες"  ανθρώπους που "μαρτυρούν".

Υπάρχουν όμως πάρα πολλοί άνθρωποι μαρτυρικοί ,  τηρουμένων  πάντα των αναλογιών  του 10% της κοινωνίας μας.  Και οι μεν και οι δε ,συμπληρώνουμε το παζλ  του κόσμου μας  και ανεξαρτήτως  διαφορετικοτήτων και ιδιαιτεροτήτων  έχουμε δικαίωμα πρόσβασης σε μια αξιοπρεπή ζωή.


ΥΓ: Αν η διαθεσιμότητά σας  το επιτρέπει ,διαβάστε το κείμενο της κυρίας Σερέτη  που ακολουθεί. Ίσως μια αίσθηση ευτυχίας σας κάνει νεύμα  από κεί που δεν την περιμένετε.

`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Γράφει η συγγραφέας Ρίνα Σερέτη

ΑμεΑ Παιδιά του κόσμου μας

Μεγάλωσα με την καλύτερη νονά του κόσμου! Ήταν σαν δεύτερη μάνα! Πηγαίναμε βόλτες, μου ψώνιζε, μου έδινε χαρτζιλίκι, με έπαιρνε σπίτι της με τα παιδιά της ... Τρία, το ένα ανάπηρο, χτυπημένο στην γέννα.

Η νονά μου πάντα περιποιημένη και με το χαμόγελο στα χείλη, δεν την άκουσα ποτέ να παραπονιέται. Εκείνη μαζί με τα άλλα δύο της παιδιά είναι κοντά του με όλη τους τη δύναμη ψυχική και σωματική. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να σηκώνεις ένα σώμα το οποίο δεν μπορεί να αντιδράσει, να σταθεί, να στηριχθεί. Καθηλωμένος χρόνια σε ένα καρότσι, να του λιώνουν την τροφή, να τον αλλάζουν, να βγάζει μόνο άναρθρες κραυγές που σου δίνουν να καταλάβεις πως αντιλαμβάνεται τα πάντα αλλά αδυνατεί να επικοινωνήσει με κουβέντες. Τον έχει τόσο περιποιημένο και φροντισμένο λες και όλα είναι φυσιολογικά! Η νονά με παίρνει συχνά τηλέφωνο λέγοντάς μου:

-Συγγνώμη παιδί μου που δεν μπορώ να σου σταθώ!
Δακρύζω σε αυτά τα λόγια ....

Μεγάλωσα και με τους θείους μου, με ένα παιδί με χρωμοσωμικές ανωμαλίες. Άργησε πολύ να περπατήσει, να μιλήσει, να επικοινωνήσει.
Αυτή είναι η ξαδέρφη μου. Ένα υπέροχο πλασματάκι με τεράστιες ευαισθησίες και ένα ιδιαίτερα ανεπτυγμένο ένστικτο! Μια γυναίκα που φαίνεται παιδί και φτιάχνει τα πιο νόστιμα κουλουράκια του κόσμου! Περπατά, μιλά, επικοινωνεί, αυτοεξυπηρετείται. Ξέρεις πως δεν θα καταφέρει να ενταχθεί στο «δικό μας» εργασιακό και κοινωνικό περιβάλλον αλλά μπορεί τέλεια να σταθεί σε ένα περιβάλλον με ανθρώπους σαν και εκείνη και με όσους έχουν δωθεί σε αυτά τα παιδιά γεμίζοντάς τα κατανόηση, αγάπη και πολλή υπομονή! Και αυτό το περιβάλλον υπάρχει ...

Οι θείοι μου θυμάμαι την έτρεξαν από νωρίς στο εξωτερικό, ήταν πάντα κοντά της, δεν ζήτησαν από κανέναν βοήθεια και δεν τους άκουσα να «διαφημίσουν» το πρόβλημά τους για να κερδίσουν την πρώτη θέση στο ταμείο ... Υπομονή και επιμονή!

Πολύ αργότερα ήρθε στην ζωή μου μια φίλη που έφερε στον κόσμο ένα παιδί με χρωμοσωμικές ανωμαλίες. Διαφορετική περίπτωση από την ξαδέρφη μου. Φυσιογνωμικά φαίνεται ένα απόλυτα φυσιολογικό παιδί 6 χρόνων. Άργησε να περπατήσει, μιλά ελάχιστες λέξεις, συνεργάζεται και έχει οπτική επαφή μόνο με αυτούς που θέλει. Η μητέρα του ζει σε μια κλειστή κοινωνία. Δεν φοβήθηκε όμως και δεν έκανε τα στραβά μάτια όπως συμβαίνει συνήθως στις κλειστές κοινωνίες αλλά η ίδια ζήτησε βοήθεια νωρίς, με αποτέλεσμα αυτό το παιδί να δουλευτεί από μικρό και να έχει πλέον εξαιρετική βελτίωση. Αυτή την κοπέλα δεν την έχω ακούσει ποτέ να βογγίξει, να παραπονεθεί, να ρωτήσει γιατί σε εκείνη αυτό το φορτίο.

Τρεις διαφορετικές οικογένειες με παρόμοιες ζωές, παρόμοιες δυσκολίες αλλά πάνω από όλα κοινούς προβληματισμούς. Είναι οι άνθρωποι που δεν σου πάει να τους πεις: Ζήσε το σήμερα. Ποιο σήμερα, ποια αλλαγή, ποια είναι η δύναμη αυτή που μπορεί να αλλάξει την ζωή τους, των παιδιών τους. Από πού να πιαστούν όταν σε αυτή την υποτιθέμενα εξελιγμένη κοινωνία που ζούμε, υπάρχουν άνθρωποι που ακόμη πιστεύουν πως αυτά τα παιδιά δεν θα έπρεπε να γεννιούνται ή θα έπρεπε να θανατώνονται. Ακούγομαι σκληρή ε; Συγγνώμη που δεν είμαι εκείνη που θα χαϊδέψω τα αυτιά σας, θα κάνω ένα like την παγκόσμια ημέρα των ΑΜΕΑ και θα σωπάσω μέχρι του χρόνου το like και του παραχρόνου και ...

Κουβέντες από νονά Μαρία ....

Ήμουν έξω από την εταιρεία σπαστικών είχα αφήσει τον Πέτρο και άναψα ένα τσιγάρο. Βλέπω μια μάνα παρόμοια περίπτωση με του Πέτρου. Το παιδί αυτό ήταν μικρό. Το σώμα τους σε μικρές ηλικίες είναι χυμένο σαν ζυμάρι, δεν στέκεται. Την παρακολουθούσα προσπαθούσε να το σηκώσει. Από πού να το πιάσεις αυτό το σώμα που κυλά δεξιά και αριστερά; Ταλαιπωριόταν, έβλεπα τον πόνο της, την διάθεσή της να τα καταφέρει! Είδα εμένα σε εκείνη. Ήθελα να κατέβω κάτω να της πω: Μην αγωνίζεσαι καμμιά πρόοδο δεν θα έχει το παιδί σου. Εμένα μου τα παν οι γιατροί:

-Όταν θα ναι παιδί, θα έχει ένα σώμα που δεν θα ελέγχεται μα σαν μεγαλώσει θα γίνει σκληρό σαν την πέτρα.

Ήθελα να βγω από το αμάξι να της πω μην τρέχεις και μην ονειρεύεσαι, ένας αγώνας χωρίς νόημα είναι, όλες οι θεραπείες είναι μάταιες! Του κάνεις φυσικοθεραπεία, έχει μια μικρή βελτίωση ελπίζεις και μετά από λίγο πάλι στο ίδιο ... Σώπασα, παρέμεινα στην θέση μου και δεν της είπα τίποτα. Την άφησα με το δικαίωμα να ελπίζει ...

Παιδί μου, δεν ντρέπομαι να το πω είναι πολλές φορές που θέλω να φύγει από την ζωή, δεν θέλω να πιέζω άλλο τον εαυτό μου, δεν θέλω να το αντέξω άλλο! Όσο τα χρόνια περνούν δεν βαστά το σώμα από τόσα σηκώματα! Πονούν τα χέρια μου, η πλάτη μου, η μέση μου, δεν μπορώ να δώσω άλλο!

Κουβέντες θείας Γιώτας μα πιο πολύ θείου Ντίνου ... Λίγο πριν την φωνή ...

Εκείνη καθισμένη απέναντι μου στην μονή καρέκλα είχε ενθουσιαστεί τόσο με την ιδέα πως θα έγραφα για ΑΜΕΑ. Νόμιζες θα άνοιγε το στόμα της και δεν θα το έκλεινε μέχρι να τα πει όλα! Προσπάθησα να μπω στην σκέψη της ...

-Να ΄μαι τώρα εδώ τι να πω, πώς να το εκφράσω που χρόνια ολόκληρα είχα ξεχάσει την λέξη αποδοχή;

Σε θυμάμαι Ρινάκι 4 χρόνων όταν ήμουν έγκυος στην Χριστιάνα να μου λες ... Ξέρω τι σου έκανε ο Ντίνος και φούσκωσε η κοιλιά σου! Πέρασαν 36 χρόνια από τότε κι ακόμη την λέξη αποδοχή γυροφέρνω στο μυαλό μου! Πού ήμουν άραγε στο παιδί μου για χρόνια; Είχα χαθεί σε τόσα πρακτικά θέματα και είχα χάσει την ουσία! Μα μια μάνα πάντα ελπίζει κι αυτό είναι η μεγαλύτερη παγίδα! Η δική μου παγίδα, μη αποδοχή ...

Θες να ξεχαστείς πίσω από αλλάγματα πάνας, πίσω από φράντζες και ένα κεφαλάκι που του πλέκεις ξανά και ξανά τα μαλλιά, πίσω από αμέτρητα πλυντήρια ρούχων και δουλειές σπιτιού.

Είχα καταλάβει πως κάτι δεν πήγαινε καλά αλλά αφού το εγκεφαλογράφημα δεν έδειξε τίποτα είπα χαζομάρες όλα στο μυαλό του Ντίνου είναι και της άσχετης της παιδιάτρου. Τι ξέρουν αυτοί για το παιδί μου; Εγώ το κράτησα 9 μήνες στα σπλάχνα μου δεν ξέρω εγώ το παιδί μου;

Στην Αγγλία άκουσα την αλήθεια, την αποδέχθηκα όμως; Γύρισα σπίτι από το αεροδρόμιο και ρωτώ τον Ντίνο.

-Εσύ τι ξέρεις για το παιδί μας; Μου απάντησε.
-Αυτό που έμαθες εσύ από τον γιατρό σου ...

Σύνδρομο DOWN με αυτισμό και διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές. Το παιδί σας, μας είπε ο γιατρός σε ένα δεύτερο ταξίδι, θα πηγαίνει πάντα μπροστά μα πάρα πάρα πολύ αργά!

Αναλαμβάνει ο θείος αφού η θειά μου αμίλητη στεκόταν βουβή για ώρα συγκινημένη, βυθισμένη στις σκέψεις της μα πάντα συγκρατημένη ...

Θείος Ντίνος ...

Η δουλειά ξεκινά από το σπίτι. Ο πόνος της αποδοχή και της συνειδητοποίησης είναι τεράστιος! Είναι δουλειά που γίνεται με τα μέσα σου και δεν επιτρέπεται να πας γύρω γύρω αλλά εγκάρσια αλλιώς δεν έχει αποτέλεσμα. Το κλάμα στην συνειδητοποίηση είναι η λύτρωση κι ο Θεός η βοήθεια, η δύναμη! Χρειάστηκε να ξεριζώσω μέσα από την καρδιά μου την έννοια του κτήτορα από αυτό το παιδί. Δεν ήταν κτίσμα μου ήταν παιδί του Θεού και πλέον παιδί του κόσμου μας! Όταν με ρωτούσαν για την οικογένειά μου δεν έλεγα το παιδί μου, έλεγα η Χριστιάνα. Και όταν με ρωτούσαν ποια ήταν η Χριστιάνα τους έλεγα έχω ένα παιδί που το λένε Χριστιάνα, δεν έλεγα το παιδί μου το λένε Χριστιάνα ... Ήταν η άμυνά μου για πολύ καιρό, ο δικός μου τρόπος αντιμετώπισης των συναισθημάτων μου.

Μπαίνεις σε άλλη διάσταση με αυτά τα παιδιά, πρέπει να γίνεις πολυδιάστατος και εσύ, να κάνεις την υπέρβαση για καινούργιες ιδέες και ακούσματα που αφορούν το ίδιο θέμα. Παλεύεις με τον τόπο και τον χρόνο θες να είσαι πάντα παρόν στις αλλαγές του παιδιού σου και παράλληλα να πρέπει να είσαι στην δουλειά σου, να λύνεις προβλήματα, τα δάνεια να τρέχουν χίλια δυο μες στο κεφάλι και των δύο. Το τίμημα μεγάλο για τα ζευγάρια. Η άμβλυνση των συγκρούσεων μεταξύ των δυο γονέων και η διάθεση για μια κοινή πορεία σύμπλευσης είναι το πιο σημαντικό. Αυτά τα παιδιά μπερδεύονται με πολλά νοήματα.


Η επικοινωνία είναι το αποτέλεσμα, ο στόχος είναι να καταλάβεις αυτό που έχει ανάγκη το παιδί για να προχωρήσει, ο τρόπος που θα το οδηγήσει στην επικοινωνία. Το παιδί στέλνει μηνύματα και εσύ καλείσαι να τα αποκωδικοποιήσεις και να προετοιμάσεις το επόμενο βήμα. Ναι, σε αυτά τα παιδιά το επόμενο βήμα το ετοιμάζουν οι γονείς τους! Είναι πολύ δύσκολο να συλλάβεις την ταχύτητα επεξεργασίας των δεδομένων τους και ο τρόπος που εκφράζουν αυτό που αντιλαμβάνονται δεν σου δίνει την δυνατότητα να καταλάβεις αν θέλει το παιδί ή αν μπορεί να καταλάβει. Άραγε κάνει πίσω επειδή τεμπελιάζει όταν αρνείται ή επειδή δεν μπορεί; Οι πολλές φορές δεν αρκούν, οι διαφορετικοί τρόποι προσέγγισης είναι αυτοί που θα καθορίσουν το αποτέλεσμα!

Είναι σπουδαίο γι αυτά όταν αντιλαμβάνονται πως μπορούν μόνα τους να κάνουν πράγματα. Είναι το τέλειο για την δική τους νοημοσύνη και η επιβράβευση είναι ένα κλειδί για τις αμέτρητες τους πόρτες!

Μεγάλο θέμα είναι η διαφορετικότητα της συναισθηματική τους νοημοσύνης. Η αντίληψή τους για τον εσωτερικό τους κόσμο, ο τρόπος που αποδίδουν στους γύρω τους κάθε συναίσθημα. Οι εναλλαγές τους και η μετάβαση από την χαρά στην λύπη είναι πάρα πολύ γρήγορες. Ο χρόνος τους δεν κυλά στους φυσιολογικούς δικούς μας ρυθμούς. Πότε συμπεριφέρονται με την κανονική τους ηλικία και πότε ξαναγυρνούν κάπου σε κάποιο χθες τους. Τα αρνητικά συναισθήματα είναι τα χειρότερα και αυτά που δεν μπορούν να διαχειριστούν.

Υπάρχουν κέντρα στήριξης και απασχόλησης αυτών των παιδιών σε καθημερινή βάση. Η Χριστιάνα μας πάει στο «Το εργαστήρι Λίλιαν Βουδούρη». Παρατηρούμε πως τα παιδιά αυτά έχουν έναν μαγικό τρόπο σύνδεσης μεταξύ τους, λειτουργούν σαν μια δεμένη ομάδα. Ειδικά στα αρνητικά συναισθήματα τα επηρεάζουν συλλογικά και γιαυτό χρειάζεται να ελέγχεις τις αντιδράσεις σου ως γονέας και να φτιάχνεις μια μεταβατική γέφυρα ώστε κάθε τι αρνητικό να περνά πολύ αργά και σταθερά στον κόσμο τους επειδή όλο αυτό χαλάει την λειτουργικότητα της ομάδας!

Ο θάνατος είναι η μεγαλύτερη μας ανησυχία και δυστυχώς κάθε θάνατος συνδέεται πάντα με των γονιών τους. Η αγωνία αυτών των παιδιών είναι να μην μείνουν μόνα χωρίς το στήριγμα τους χωρίς τους γονείς τους! Στο μυαλό τους αυτά είναι το κέντρο της γης και έχουν ανάγκη να γνωρίζουν και να αισθάνονται πως τα αγαπάς και αυτό θα κρατήσει για πάντα!

Είναι τεράστιος ο αγώνας να κάνεις την υπέρβαση να δυναμώσεις προσωπικά για να μπεις στον κόσμο της Χριστιάνας. Να φανταστείς με το μυαλό της, να εξηγήσεις με το μυαλό της! Με το ένστικτο του γονιού βρίσκεις αυτές τις δυνάμεις και την πίστη στον Θεό.

Χάνεις αλλά σηκώνεσαι και πίστεψε με είναι πολλές αυτές οι φορές. Μα άτυχος δεν νιώθεις όταν ανταποκρίνεται το παιδί σου σε έναν τέτοιο αγώνα έστω και το λίγο είναι μια ακόμη μάχη που κερδήθηκε σε αυτόν τον ατελείωτα ανηφορικό δρόμο. Εμείς οι γονείς κουβαλάμε αυτό τον σταυρό σε αυτό τον δρόμο όμως όντας τόσο βαρύς κάποια στιγμή σε εξυψώνει! Παίρνουμε μαθήματα ζωής από αυτά τα παιδιά και είναι φορές που συλλογίζομαι ...

Ρε μπας και γίνω και καλύτερος άνθρωπος;


Δεν είμαστε τέλειοι αλλά ....

Δεν είμαστε τέλειοι, αλλά ......


http://pygemos.blogspot.com


Για να μην  ξεχνιόμαστε ! Να μην μας παίρνει από κάτω! 
Να αντιστεκόμαστε ! Να επιμένουμε ! Να  αγαπιόμαστε !

ΑΝΑΣΤΑΣΗ !!!!!


alt


Αναστημένους !!!!

Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι ποτέ αναστηθούμε.

Μέχρι τότε όμως ας προσπαθούμε  αυτό που τα παιδιά τολμούνε.
"Να ονειρευόμαστε  ό,τι ποθούμε."

Τις παγίδες που στήνει η ζωή να προσπερνάμε.
Μ' ένα γλυκό χαμόγελο τις πίκρες να κερνάμε.

Κι αν άνθρωποι  είμαστε και λυγάμε  ,
τον ''Θεό'' που στην καρδιά φωλιάζει 
μη λησμονάμε  πάντα Αναστημένο να κρατάμε.

alt


Φίλοι μου συνοδοιπόροι στον ΠΗΓΑΙΜΟ , έτσι εύχομαι πάντα  Αναστημένους κι Αγαπημένους  να σας  θυμάμαι.


Αφιερωμένο στους απανταχού επίλεκτους για τα δύσκολα..

ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ


         Ο Στέφανος σε ενάμιση χρόνο διδάχτηκε πιάνο και μουσικήalt


Κατάφερε μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να μάθει για το πιάνο και το τραγούδι όσα άλλοι θα μάθαιναν σε έξι χρόνια


ΣΗΜΕΡΑ ο Στέφανος διεκδικεί θέση σε Συμφωνικές Ορχήστρες του εξωτερικού


Ήταν λίγο μετά τα δύο του χρόνια, όταν ο Στέφανος, το πρώτο παιδί της οικογένειας Σταυρινίδη, διαγνώστηκε με συμπτώματα αυτισμού. Την αρχική στενοχώρια και απογοήτευση, τον φόβο για το άγνωστο, αντικατέστησε η αποφασιστικότητα και η ανασύνταξη δυνάμεων των γονιών.


Ο Στέφανος ήταν ένα παιδί ιδιαίτερο. Ο δρόμος για τη στήριξη αλλά και την «εκπαίδευσή» του προμηνύετο μακρύς και δύσβατος, η θέληση, όμως, ήταν ατσάλινη. Το γεγονός ότι ο Στέφανος, δεκαέξι χρόνια μετά, κατάφερε μέσα σε ενάμιση χρόνο να παίζει άρτια πιάνο, να τραγουδά και να διεκδικεί θέση σε Συμφωνικές Ορχήστρες του εξωτερικού δικαιώνει και ανταμείβει τους κόπους και τις αγωνίες όχι μόνο των γονιών του αλλά και του ιδίου. Στέφανος Σταυρινίδης, ετών δεκαεφτά, το παιδί-θαύμα της Κύπρου.


Όλα για τον Στέφανο


Ο πατέρας του Στέφανου, Πάρης, μιλά για τον γιο του και η περηφάνια περισσεύει. Όταν διαγνώστηκε ο Στέφανος με αυτισμό, η πάθηση δεν ήταν ευρέως γνωστή και η ενημέρωση ήταν πολύ λίγη. Κοινώς ... σκοτάδι.


«Και δεν υπήρχε κανείς να μας βγάλει από αυτό το σκοτάδι. Αρχικά πανικοβληθήκαμε, αλλά στη συνέχεια, έχοντας τη στήριξη και άλλων οικογενειών με παιδιά με αυτισμό και ειδικών από το εξωτερικό, σταθήκαμε στα πόδια μας και ξεκινήσαμε την προσπάθεια. Αντί να πέσουμε σε κατάθλιψη, πέσαμε με τα μούτρα στην προσπάθεια «εκπαίδευσης» του Στέφανου.


Λογοθεραπεία, εργοθεραπεία, φυσιοθεραπεία και μουσικοθεραπεία. Κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να κατευνάσουμε κάποια χαρακτηριστικά του αυτισμού, όπως η αντικοινωνικότητα, η υπερκινητικότητα και η επιθετικότητα. Τότε, βέβαια, δεν υπήρχε αυτή η πλειάδα ειδικών στην Κύπρο.


Ήταν δυσεύρετοι. Χρειαζόταν ακόμη και μέσον για να καταφέρεις να επισκεφτείς κάποιους από αυτούς. Από τα δυόμισι χρόνια του ο Στέφανος βρίσκεται στα χέρια ειδικών. Αν αργήσεις να αποταθείς σε ειδικούς και προσποιηθείς ότι θα το χειριστείς μόνος σου ή κρύψεις το πρόβλημα κάτω από το χαλί, τότε κλείνει το παράθυρο ευκαιρίας προόδου του παιδιού σου», εξηγεί ο κ. Σταυρινίδης.


Μοναχικός ο δρόμος


Όταν μαθεύτηκαν τα νέα για τον Στέφανο και τον αυτισμό, συγγενείς και φίλοι έκαναν ένα βήμα πίσω ... ίσως και περισσότερα δηλαδή. Οι γονείς του Στέφανου αντιμετώπισαν την κατάσταση με κατανόηση. Η άγνοια, το νούμερο ένα πρόβλημα. Ζούσαν, όμως, από πρώτο χέρι τις δυσκολίες συμβίωσης με τον Στέφανο και ήταν σε θέση να καταλάβουν γιατί συγγενείς και φίλοι ένιωθαν άβολα κοντά του.


«Τα άτομα με αυτισμό είναι πολύ κουραστικά. Ιδίως όταν δεν είναι εκπαιδευμένα, δεν πειθαρχούν και είναι απρόβλεπτα - φωνάζουν, αντιδρούν, κλαίνε άνευ λόγου και αιτίας. Κατανοούσαμε πλήρως γιατί ένας φίλος που ήθελε να ξεσκάσει σε μια κυριακάτικη βόλτα με τα παιδιά του στο πάρκο, δεν θα μας προτιμούσε για παρέα. Δεν πήγαμε ποτέ σε ένα εστιατόριο όλοι μαζί με φίλους. Δεν αφήσαμε δευτερόλεπτο τον Στέφανο σε παππούδες και γιαγιάδες. Δεν θα μπορούσαν να το χειριστούν. Άλλοι επιλέγουν να περιορίζουν τα παιδιά τους, να τα εξαφανίζουν».


Ο Στέφανος, όμως, ήταν τυχερός και σήμερα στα δεκαεπτά του απολαμβάνει τους καρπούς της πολυετούς «εκπαίδευσής» του.


Μουσικό ταλέντο


Η κλίση προς τη μουσική ήταν εμφανής. Έπρεπε, όμως, να προετοιμαστεί για να μπορέσει να ασχοληθεί με τη μεγάλη του, όπως αποδεικνύεται, αγάπη. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, ο Στέφανος έμαθε σε πιάνο και τραγούδι όσα θα μαθαίνει κάποιος σε διάστημα έξι ετών. Είναι το πρώτο άτομο με αυτισμό που θα παρακαθίσει σε εξετάσεις για πτυχία μουσικής και το δεύτερο άτομο παγκοσμίως -βάσει έρευνας των γονιών του- που μπορεί να αναγνωρίσει νότες και τόνους εξ ακοής.


Η Τασούλα Βορκά, δασκάλα τραγουδιού στο Μουσικό Εργαστηράκι του Γιώργου Θεοφάνους και δασκάλα του Στέφανου, μιλά για τον αγαπημένο της μαθητή και συγκινείται. Είναι πειθαρχημένος, συνεργάσιμος και εργατικός. Ακούει τις οδηγίες της με περισσή αφοσίωση και τον διακατέχει τελειομανία. Αν κάνει λάθος, είναι ικανός να αρχίσει ξανά και ξανά και ξανά από την αρχή.


Η μνήμη του είναι εντυπωσιακή -χαρακτηριστικό του αυτισμού- και μαθαίνει σαν σφουγγάρι. Υπάρχει σχέση εμπιστοσύνης με την Τασούλα. Δεν θα πουν πολλά. Μόνο για το τραγούδι και τη μουσική τους. Αλλά αυτά είναι αρκετά. Στόχος τους, η απόκτηση των απαιτούμενων πτυχίων μέσω εξετάσεων, τα οποία θα ανοίξουν τον δρόμο για συμμετοχή σε Συμφωνικές Ορχήστρες του εξωτερικού.


Στο μυαλό του Στέφανου


ΠΑΙΖΕΙ πιάνο και τραγουδά. Δεν κάνει, όμως, μόνο αυτά. Αγαπά τα ταξίδια και είναι πολυταξιδεμένος. Επιλέγει μνημεία στο διαδίκτυο και εκδηλώνει επιθυμία να τα επισκεφτεί. Απομνημονεύει διαδρομές σε χώρες του εξωτερικού και μπορεί να τις επαναλάβει με ευκολία. Τα ταξίδια αποτελούν, όπως μας εξηγεί ο πατέρας του, επιβράβευση για τη συνεργασία και την πειθαρχία του.


Έτσι, χτίστηκε μεταξύ τους μια σχέση εμπιστοσύνης. Με δούναι και λαβείν. Κοινώς, παζάρεμα! Συνοδεύει τον πατέρα του σε συνέδρια, τα οποία παρακολουθεί σοβαρός και αμίλητος. Αγαπά τα παζλ, είναι απολύτως εξοικειωμένος με την τεχνολογία και μέσω του ηλεκτρονικού υπολογιστή και της τεχνικής αντιστοιχίας λέξεων, έμαθε μόνος του τρεις γλώσσες: αγγλικά, ρουμάνικα και ρώσικα. Θέλετε και άλλα;


Αυτισμός και χαρίσματα


Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ μπορεί να περιλαμβάνει και ειδικές ικανότητες μαζί με τις γενικευμένες δυσκολίες. Κάποιες από αυτές τις ειδικές ικανότητες είναι η πολύ δυνατή μνήμη, η μαθηματική σκέψη, η τρισδιάστατη σκέψη, οι μουσικές και καλλιτεχνικές ικανότητες, η ειλικρίνεια και η ικανότητα να εστιάζεται η προσοχή μόνο σε έναν τομέα. Περίπου 1 στα 10 άτομα με αυτισμό έχουν ιδιαίτερη κλίση σε έναν τομέα και μπορεί να επιδείξουν εξέχουσα επίδοση σε αυτό και να ξεχωρίσουν μέσα στον γενικό πληθυσμό. Κάποια παιδιά με αυτισμό μπορεί να έχουν ιδιαίτερα ταλέντα, για παράδειγμα στη ζωγραφική, στη μουσική ή στον μαθηματικό υπολογισμό.

πηγή:
www.crete-news.gr


Κανένα σύννεφο δεν μπορεί να κρύψει το Φως το Ελληνικό

O TYΦΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ.jpg

Δεν είναι ρητορικό απόφθεγμα .
Δεν είναι μύθος για μικρομέγαλα παιδιά.
Δεν είναι ψευδαίσθηση ,ούτε ουτοπία.

Δεν είναι "δάφνες", στρώμα  να αναπαύονται κάποια κουρασμένα παλικάρια...

Δεν είναι εθνικιστικό παραλήρημα, βουή στην ακοή  να μην μπορεί να προσλαμβάνει  τα μηνύματα των καιρών μας.
Είναι "το Φως του κόσμου το Αληθινό."
Αυτό που γεννιέται την ώρα και στιγμή που έρχεται κάθε άνθρωπος στη Γη.
Αυτό που χαράσσει με φωτεινά γραφικά στην καρδιά μας  την Αγάπη,την Θέληση, την Πίστη για Ζωή.

Το "δικό"μας φως το ΕΛΛΗΝΙΚΟ έχει την διακριτή ιδιαιτερότητα να κληροδοτείται  από γενιά σε γενιά και να καταγράφεται συλλογικά  στο DNA  του λαού μας.

Γι΄αυτό δεν έσβησε και δεν θα σβήσει ποτέ στην Ιστορία της Ανθρωπότητας.


http://pygemos.blogspot.gr/2016/04/blog-post.html

ΥΓ: Τις πάρα πάνω σκέψεις τις εμπνεύστηκα από μια εξαιρετική περίπτωση που περιγράφεται σ' έναν τοίχο της δικής μας γειτονιάς στον PATHFINDER και τιτλοφορείται : 


"Στέργιος Σιούτης: ο τυφλός Έλληνας που μας δείχνει το φως"

Είναι μια συνέντευξη (,εξαιρετική δουλειά), που πήρε από τον φωτοδότη Στέργιο η δημοσιογράφος Μαρία Πιτσιδίμου.
Εάν δεν την έχετε διαβάσει ,σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Είναι μια "λάμψη" στην ομίχλη.


"Προχωράμε με ό,τι έχουμε και όσα δεν έχουμε ".

antonioucestlavie

Ο Θεσσαλονικιός συγγραφέας και το ατύχημα που του άλλαξε τη ζωή


Ο Δημήτρης Αντωνίου είναι πρότυπο αισιοδοξίας

Στις 14 Οκτωβρίου 2006, ο τότε 16χρονος Δημήτρης τραυματίστηκε σοβαρότατα έξω από το 7ο Γενικό Λύκειο της Καλαμαριάς, όταν ένας ασυνείδητος οδηγός που έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα έπεσε πάνω του.

Ο Δημήτρης υπέστη συντριπτικό κάταγμα στον αυχένα και ολική ρήξη νωτιαίου μυελού. Μετά από πολλές χειρουργικές επεμβάσεις και νοσηλεία για καιρό, έμεινε για αποθεραπεία σε εξειδικευμένο κέντρο στη Σουηδία, ενώ υπέστη ακρωτηριασμό του δεξιού χεριού του από το ύψος του ώμου και τραχειοτομή. Πλέον κυκλοφορεί με ηλεκτροκίνητο καρότσι. Όμως είναι αεικίνητος και πιο δραστήριος από ποτέ. Τίποτα δεν μπόρεσε να τον σταματήσει από το να πραγματοποιήσει τα όνειρά του! Πήρε πτυχίο από το Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ, έγραψε βιβλίο και τώρα συνεχίζει με μεταπτυχιακές σπουδές στα Οικονομικά. Κάνει με την ομάδα του πολύχρωμα γκραφίτι στη Θεσσαλονίκη και διοργανώνει δράσεις και εκδηλώσεις.

«Είμαι η απόδειξη του ότι δεν έχουμε δικαιολογίες. Δεν μου άρεσε ποτέ ο εύκολος δρόμος. Μισούσα ερωτήματα του τύπου «γιατί σε μένα» και είμαι πάντα αισιόδοξος», λέει και συμπληρώνει: «Έτσι είναι η ζωή. Προχωράμε με ό,τι έχουμε».


Ένας φίλος του τον ζωγράφισε σε τοίχο της Καλαμαριάς, στο αμαξίδιό του, αλλά με φτερά. Όπως ακριβώς ζει ο Δημήτρης!
«Αυτό το απελευθερωτικό μήνυμα στέλνουμε με τους φίλους μου μέσα από τα όμορφα γκράφιτι που κάνουμε στα σχολεία και τις γειτονιές της Καλαμαριάς, όπως επίσης και μέσα από τις συγκινητικές και γεμάτες προβληματισμούς ιστορίες του βιβλίου μου με τίτλο «Έτσι είναι η ζωή». Στόχος μου δεν είναι άλλος, παρά να μοιραστώ με όσους περισσότερους μπορώ τα τόσο ιδιαίτερα μαθήματα που πήρα απ" τη ζωή με αυτόν τον σκληρό τρόπο. Η τύχη/μοίρα μπορεί να μας επιφυλάσσει διάφορα, εμείς όμως είμαστε αυτοί που θα επιλέξουμε εάν θα χαμογελάσουμε ή όχι, εάν θα πούμε μια καλή κουβέντα ή θα βρίσουμε, εάν θα ανυπομονούμε να αρχίσει μια καινούργια μέρα, ακόμη κι αν ξέρουμε πως θα είναι άλλη μια δύσκολη μέρα. C" est la vie, λοιπόν, κοιτάμε μπροστά και επιλέγουμε τον δρόμο που θα ακολουθήσουμε».
Πηγή : www.e-daily.gr

````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο Δημήτρης είναι ένα χαρισματικό άτομο .

Προικισμένο εκ Θεού με θετικές εντολές όπως Αισιοδοξία, Δημιουργικότητα, Εργατικότητα,Υπομονή και Επιμονή,Μαχητικότητα,  Ευφυία,Ψυχική Δύναμη  και Έρωτα . Μεγάλο Έρωτα για την ζωή.


Με δεδομένα λοιπόν όλα αυτά που διαθέτει,  όπως προκύπτουν από την  προσωπική του κατάθεση, μόνο    μετριοπάθεια, και ολιγάρκεια δεν μπορεί  να του αναγνωρίσει κανείς. Έννοιες που εμπεριέχονται  στην  άποψη 

"Προχωράμε με ό,τι έχουμε"....

Γιατί με  αυτά  που κατέχει ο ίδιος και όσοι άλλοι διαθέτουν ανάλογα πλούτη, είναι  Πάμπλουτοι και Παντοδύναμοι οι άνθρωποι.  Ικανοί να ανοίξουν  φτερά να  σηκωθούν ψηλότερα.  Το λιγότερο που μπορούν να κάνουν είναι να διώξουν κάτω από τα πόδια τους ένα αναπηρικό καρότσι,   και να σταθούν όρθιοι ...

Κι αν τα πόδια τους δεν τους στηρίζουν  θα στηριχτούν στις ψυχικές τους  δυνάμεις  a priory ..


Πόσοι από μας άραγε  μπορούμε να δηλώσουμε  τόσες και τέτοιες Αξίες  στο περιουσιολόγιο μας ;;;;


To Ερώτημα όμως είναι για όλους τους άλλους ,τους πολλούς κοινούς  αναγνωρίσιμους  της διπλανής μας πόρτας ανθρώπους ,πως  θα μπορέσουμε να αρθούμε στο ύψος δραματικών περιστάσεων , όπως:  Μια ανίατο ασθένεια, μια  βαθιά πληγή που δεν κλείνει ; Μια  ανεπίστροφη απώλεια ; Μια εκ βάθρου ανατροπή στην βιωτή μας; Μια σκληρή καθημερινή πραγματικότητα που απειλεί κυρίως την αξιοπρέπεια  μας;

Πρόθεσή μου δεν είναι να σας κάνω την καρδιά σας περιβόλι και της δικής μου καρδιάς συμπεριλαμβανομένης.

Ας κρατήσει ο καθένας μας ό,τι θέλει και μπορεί από την πάρα πάνω "ιδανική περίπτωση ανθρώπου"


Η ταπεινότητα μου πόρρω απέχει από τον αξιολάτρευτο superman ήρωα αυτής της αληθινής ιστορίας.

Διατηρεί  όμως με ευλάβεια κάποιες "σταθερές"   πάνω στις οποίες στηρίζεται  για να διαχειρίζεται  τα  πάντα, ανεξαρτήτου βαθμού δυσκολίας.
 
--Την Αξιοπρέπεια. Την εγρήγορση ,αλλά και τον έλεγχο του Νου.
Την  αφοσίωση στα " εφ' ώ ετάχθη " . Την διαρκή άσκηση ικανότητας προσαρμογής.
Το Πάθος μου για τα παιδιά μου.Την Αγάπη για  ό,τι καταπιάνομαι  και την εξαντλητική απορρόφηση  και της τελευταίας στάλας Ομορφιάς που βλέπουν τα μάτια μου και γεύεται η Ψυχή μου. 


Η παραφροσύνη των "Θεσμών"

alt

Βασική  Αρχή στον ΠΗΓΑΙΜΟ, να μη ενοχοποιούμε  κόμματα.

Τουλάχιστον Η συντάκτρια   προσπαθεί  επιμελώς  να μην αποκλίνει  αυτής της  Αρχής.   .

Εμείς ,απέναντι στην εκάστοτε εξουσία  ,  ορθώνομε το ηθικό μας ανάστημα  και διεκδικούμε τα αυτονόητα .Πολλώ μάλλον όσα προβλέπονται από το Σύνταγμα  και υπερασπίζονται τα δικαιώματα  των ανθρώπων  με Αναπηρία και  των ευπαθών ομάδων  της Ελληνικής  κοινωνίας  γενικότερα, της οποίας είμαστε   κοινωνοί-πολίτες   ισότιμοι.
 ( Έτσι τουλάχιστον επιμένουμε να πιστεύουμε.)

 

Εδώ και  μία πενταετία, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι  το μεγαλύτερο  ποσοστό  του Ελληνικού λαού δοκιμάζεται σκληρά έως  απάνθρωπα σε κάποιες περιπτώσεις.

Στην  απανθρωπιά λοιπόν και την αναλγησία  εμπίπτει και η περίπτωση όχι μόνο της περιφρόνησης των δικαιωμάτων των Αναπήρων πολιτών  αλλά και η κατάφορη καταστρατήγησή τους.
Σε μια τέτοια  επικίνδυνη κατάσταση εκτάκτου ανάγκης είναι θεμιτή από πλευράς  της συντάκτριας  η υπέρβαση της κόκκινης γραμμής της, που  «αποκλείει» ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ  την  αναφορά  σε κομματικές ταυτότητες.

Γι αυτό σήμερα  εγκαλώ   ,επωνύμως,   τους  βουλευτές όλων των πολιτικών  αποχρώσεων, να μην ολισθήσει  η Βουλή των Ελλήνων στο  ανοσιούργημα  να  πάρει μέτρα  που   κατακρεουργούν   το   δικαίωμα  πρόσβασης  των ΑμεΑ  σε μιαν στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή.

Προς τούτοις  καλούμε   όλους τους κοινωνικούς φορείς  και  την δοκιμαζόμενη Ελληνική Κοινωνία , σύσσωμη να αντιδράσει και να απορρίψει   κάθε νέο μέτρο εις βάρος  των αναπηρικών συντάξεων ,της  κοινωνικής  και ασφαλιστικής προστασίας  των ΑμέΑ και να  σταθεί  αλληλέγγυα  στο πλευρό τους , όσο  και των οικογενειών τους.


Κι αυτό όχι γιατί  όλα αυτά τα απάνθρωπα μέτρα  παρασάγγας  απέχουν  από τις προεκλογικές  αλλά και μετεκλογικές εξαγγελίες  της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά γιατί δεν μπορεί να διαφεύγει  από την συνείδηση   κανενός  Έλληνα, ότι ο Πολιτισμικός δείκτης μιας Κοινωνίας ορίζεται  ΚΑΙ από τον τρόπο με τον οποία διαχειρίζεται  η Πολιτεία  τα προβλήματα και τις ανάγκες των Αναπήρων πολιτών  της , οι οποίοι  ανέρχονται  στο ποσοστό  του 10%  του συνόλου του Ελληνικού πληθυσμού.

Κουράγιο, Αντοχή  ,Αντίσταση  απ' όλους  μας  απαιτείται  ,σε όποιο μετερίζι ή χαράκωμα  βρήκε τον καθένα  αυτή  παραφροσύνη    των θεσμών   που  πήραν στα χέρια τους  την  «μοίρας» μας .

-->-->


Ραβασάκι στον κύριο Πιερ Μοσκοβισί

alt

Όσο κι αν ψάξεις  δεν θα βρείς  ισοδύναμα ,
monsieur
 Πιέρ Μοσκοβισί , ικανά να  συμψηφίσουν το κόστος μέτρων  για τον μη ευτελισμό των συντάξεων  των αναπήρων Ελλήνων

Θα έπρεπε τουλάχιστον  εσύ ,ο Γάλλος πολιτισμένος πολίτης, να ήξερες ότι:

--- Η πολιτισμική στάθμη μιας πολιτισμένης κοινωνίας ορίζεται ΚΑΙ από την διαχείριση των αναπήρων κοινωνών της και των λοιπών ευπαθών ομάδων της.
 
----Για την  αξία της   πολιτισμικής μετοχής κάθε χώρας δεν υπάρχει σε κανένα χρηματιστήριο του κόσμου  «ισοδύναμο νόμισμα » που να αντιστοιχεί σε οικονομικά  στοιχεία περιεχόμενα του  προϋπολογισμού της ...

Θα μου πεις, «ψιλά» έως και δυσανάγνωστα γράμματα είναι αυτά που σου γράφω.

Για ψάξτο όμως λίγο. Μη μένεις στην επιφάνεια, στα ρηχά. Πήγαινε λίγο πιο βαθιά και που ξέρεις; Άνθρωπος είσαι και συ μπορεί να καταλάβεις ...

Πήγες!  Δεν πήγες στα Ελληνικά νησιά ; Δεν είδες την πελώρια αγκαλιά των χρεωκοπημένων, πτωχευμένων Ελλήνων πολιτών , εθελοντών ,απλών ανθρώπων;  Μια αγκαλιά  να κλίνει μέσα της χιλιάδες  ανθρώπους ναυαγούς, κατατρεγμένους, ξεριζωμένους,αρρώστους αναπήρους,νέους γέρους και παιδιά.

Οικογένειες ξεκληρισμένες και ορφανά, μονάχα τους παιδιά.

Εκεί λοιπόν, στην ακριτική Ελλάδα , ίσως και μέσα σου, (ευκαιρία είναι να ψαχτείς), ψάξε με την ησυχία σου κι ίσως μπορέσεις να αναγνωρίσεις τα ψιλά γράμματα που δεν καταλαβαίνεις.


 Μπορεί όμως και όχι . Όπως κανένας σας ακόμη σε όλη την υφήλιο, δεν κατόρθωσε να βρει  ισοδύναμη λέξη σε οποιαδήποτε γλώσσα του κόσμου που να ερμηνεύει ,να μεταφράζει το «Ελληνικό φιλότιμο»


Εν κατακλείδι : Δεν ξέρω τι θα κάνετε εσείς με τα ...ισοδύναμα που σας λείπουν για να τελειώνετε με την  αξιολόγηση.

Εμείς πάντως--τα ΑμεΑ και οι οικογένειές  τους--  θα κόψουμε το λαιμό μας  για να επιζήσουμε και θα  επιζήσουμε όπως όλοι οι Έλληνες ,
γιατί η χώρα μας θα εξακολουθεί να υπάρχει και να παράγει  διαχρονικές πολιτισμικές αξίες  για τις οποίες δεν υπάρχουν ισοδύναμα.

Σαν αυτές τις Αξίες  που είδες στα ακριτικά ελληνικά νησιά κι αλλαχού που δεν πήγες.

``````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Π.Μοσκοβισι: Η Ελληνική κυβέρνηση δεν έχει υποβάλλει ισοδύναμα μέτρα προκειμένου να μήν μειωθούν οι συντάξεις των ΑμεΑ

Στο γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει υποβάλλει ισοδύναμα μέτρα προκειμένου να μην μειωθούν οι συντάξεις των ατόμων με αναπηρία αναφέρεται ο Ευρωπαίος Επίτροπος, Πιερ Μοσκοβισί, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή, Νίκου Χουντή.

«Μέχρι σήμερα, η Επιτροπή δεν έχει λάβει τέτοιου είδους εισηγήσεις (για ισοδύναμα μέτρα) σχετικά με το κατώτερο ύψος συντάξεων για τα άτομα με αναπηρία» δηλώνει ο κ. Μοσκοβισί, διαβεβαιώνοντας ωστόσο, ότι «οι θεσμοί είναι έτοιμοι να λάβουν υπόψη τους τα άλλα διαρθρωτικά μέτρα παραμετρικού χαρακτήρα ισοδύναμου αποτελέσματος στο πλαίσιο του συστήματος συνταξιοδότησης, σε αντικατάσταση ορισμένων μέτρων».

Στην ερώτησή του, ο Έλληνας ευρωβουλευτής, επεσήμανε ότι «ο εφαρμοστικός νόμος του 3ου Μνημονίου προβλέπει περαιτέρω μείωση κατά 25% της βασικής σύνταξης λόγω αναπηρίας με ποσοστό 67% έως και 79,99%, καθιερώνοντας έτσι την αναπηρική σύνταξη στα 270 ευρώ

-->

" Έπρεπε να μάθω να ζω απ' την αρχή"

Δεν είναι  λίγες οι φορές  που ξεκινάμε την ζωή μας απ' την αρχή !
Αυτό δεν σημαίνει  ότι ξεκινάμε εκ του μηδενός.

Απώλεια συντρόφου,αλλαγή επαγγελματικού προσανατολισμού ή και περιβάλλοντος,δημιουργία ή, διαλύση οικογένειας,μετανάσταυση,άνθρωποι που τους θεωρούμε σημαντικούς  κάποια στιγμή ακυρώνονται  ή μας ακυρώνουν,  εν γένει  ανατροπές σημαντικές  κι ασήμαντες, θετικές ή αρνητικές στην καθημερινότητά μας ,κύκλους κλείνουν για να ανοίξουν κάποιοι άλλοι .

Αλλά υπάρχουν και  καμπές στη ζωή  πολλών η, λίγων ( κατά περίπτωη) που αν δεν αναγεννηθούν ,αν δεν την πάρουν στα χέρια τους ολοσχερώς απ' την αρχή  "χάνονται" και παρασύρουν στην απώλεια του εαυτού τους κάθε  σκοπό και νόημα  της  συνέχειας   της.
Απλά επιβιώνουν χωρίς σκοπό, ή μάλλον με μόνο λόγο ύπαρξης να εξοφλήσουν το ακριβό τίμημα της έλευσης τους στον κόσμο τούτο τον απρόβλεπτο.

Όσοι όμως  δώσουν την σκυτάλη στην ψυχή τους, να υπερβεί απώλειες,ματαιώσεις,ανατροπές,απρόβλεπτες καταστάσεις , ανυπέρβλητα εμπόδια κι αυτή τα καταφέρει,τότε ευλογούνται να ρουφήξουν το νέκταρ της ζωής μέχρι και την τελευταία σταγόνα .


````````````````````````````````````````````````````````` 

Απίστευτα συγκινητική ιστορία :

Ο ποδηλάτης με το ένα χέρι και το ένα πόδι και η δύναμη της ψυχής του

alt

Για κάποιους, η ελευθερία μοιάζει με δύο φτερά κολλημένα στους ώμους.

Για τον Κρίστιαν Χέτιτς, έχει τη μορφή ποδηλάτου.

Αυτού που καβαλά, παρότι έχει ένα χέρι και ένα πόδι και αρχίζει να σκαρφαλώνει στα βουνά, ολοκληρώνοντας διαδρομές που αρτιμελείς αθλητές δεν τολμούν καν να σκεφτούν.

Το περασμένο καλοκαίρι, επί 22 ημέρες έκανε πετάλι διασχίζοντας τους Δολομίτες, τις Άλπεις και τα Πυρηναία, για να γίνει ένας από τους μόλις 10 που κατάφεραν να ολοκληρώσουν αυτόν το σκληρό ερασιτεχνικό αγώνα των τριών εβδομάδων.

Το πρόγραμμα θέλει τους ποδηλάτες να αγωνίζονται επί 22 ημέρες με μόλις 1 ημέρα ρεπό, καλύπτοντας 2.575 χιλιόμετρα, ενώ ολοκλήρωσαν 60 αναβάσεις που περιελάμβαναν περίπου 60.000 μέτρα ανηφόρας.

Ο Χέτιτς γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλσατία.

Περιγράφει την παιδική του ηλικία σαν απόλυτα φυσιολογική, μέχρι τη στιγμή που το Δεκέμβριο του 1976 είχε ένα τραγικό ατύχημα, στα 15 του χρόνια.

Ήταν σε μοτοποδήλατο, όταν τον χτύπησε ένα αυτοκίνητο που έκανε προσπέραση.

Έχασε το αριστερό του πόδι από το μηρό και το αριστερό του χέρι από λίγο πιο κάτω από τον αγκώνα.

«Πολλά πράγματα άλλαξαν για εμένα.

Δεν είναι εύκολο να καταλήγεις με αναπηρία στα 15 σου, ειδικά το 1976.

Έπρεπε να μάθω πώς να ζω από την αρχή και να αντιμετωπίσω το γεγονός ότι όλοι με κοιτούσαν. Ήταν σκληρό σε αυτή την ηλικία.

Συχνά με απέρριπταν.

Πρέπει να ομολογήσω ότι κάποια στιγμή σκέφτηκα να αυτοκτονήσω», παραδέχεται μιλώντας στο BBC.

Αν και για χρόνια υπήρξε λάτρης της επαγγελματικής ποδηλασίας, ήταν μετά τα 30 του- ήδη παντρεμένος και πατέρας- όταν αποφάσισε να ασχοληθεί ο ίδιος με το άθλημα.

Πάντα ήταν σε καλή φόρμα, κυρίως κάνοντας βάρη.

Αν και είχε προσθετικό πόδι για να περπατά, αυτό δεν ήταν κατάλληλο για την ποδηλασία.

Το γεγονός ότι η δεξιά του πλευρά ήταν πιο βαριά, τον δυσκόλεψε τρομερά να μάθει ξανά να ισορροπεί σε ένα ποδήλατο.

«Δεν είχα καθόλου ισορροπία και έπεσα αρκετές φορές.

Συχνά σκεφτόμουν να τα παρατήσω και να ασχοληθώ με κάτι άλλο.

Η σύζυγός μου με βοήθησε πολύ, μέχρι την ημέρα που κατάφερα να κάνω ποδήλατο χωρίς να πέσω.

Από εκείνη τη στιγμή άρχισαν όλα.

Χρειάστηκε να περάσει περίπου ένας χρόνος μέχρι να νιώσω αρκετά σίγουρος, αλλά ο κόπος μου απέδωσε καρπούς».

Πριν από τους Παραολυμπιακούς αγώνες στο Σίδνεϊ, το 2000, αφοσιώθηκε στο να προκριθεί για την ποδηλασία δρόμου.

Όμως, μετά από μήνες σκληρές δουλειάς και θυσιών, μόλις 15 ημέρες πριν από τη διοργάνωση έμαθε ότι το αγώνισμα θα έμενε εκτός προγράμματος. Αυτό τον συνέτριψε.

Στράφηκε στους μαζικούς αγώνες για ερασιτέχνες.

Τον γοήτευαν εκείνοι που είχαν διαδρομές σε βουνά.

Η πρόκληση της ανάβασης είναι ελκυστική για αρκετούς στο άθλημα.

Αν αυτό είναι μία φορά δύσκολο για έναν αρτιμελή αναβάτη, αντιλαμβάνεται κανείς την προσπάθεια που έπρεπε να καταβάλει ο Χέτιτς.

Όπως λέει, πέρασε καιρός μέχρι να καταφέρει να τελειοποιήσει την τεχνική του.

Ακόμη θυμάται πόσο πόνεσε, όταν δοκίμασε την πρώτη ανάβασή του, σε μία ανηφορική διαδρομή δίπλα στο σπίτι του.

«Νόμιζα ότι θα πεθάνω.

Τόσο δύσκολο ήταν.

Το έκανα κάθε ημέρα, για δύο εβδομάδες.

Το πετάλι με ένα πόδι σε ανηφόρα είναι τρομερά απαιτητικό.

Πιέζεις και τραβάς, συνέχεια.

Αν ξεχάσω να κάνω κάτι, πέφτω.

Τώρα γελάω, αλλά ήταν πολύ σκληρό».

Ο κόσμος πάντα τον ενθαρρύνει και εκφράζει το θαυμασμό του, όταν τον βλέπει σε αγώνες.

Ακόμη και οι επαγγελματίες.

Ο τρεις φορές νικητής του Γύρου Γαλλίας, Γκρεγκ Λεμόντ που τον γνώρισε το 2013, εξέφρασε το σεβασμό του για τον Χέτιτς, σχεδιάζοντας ένα ποδήλατο ειδικά για εκείνον.

Ο ίδιος δεν θεωρεί ότι κάνει κάτι τρομερό.

«Είμαι απλά ένας ποδηλάτης με αναπηρία, που μετέχει σε αγώνες αρτιμελών αθλητών. Θα πρέπει να ρωτήσετε τους άλλους για το αν αποτελώ έμπνευση.

Αν ισχύει, τότε είμαι εξαιρετικά υπερήφανος».

Όσο για το τι τον κρατά πάνω στο ποδήλατο, παρά τη δυσκολία, η απάντηση για εκείνον είναι απλή:

«Για εμένα αυτό είναι ελευθερία.

Το ποδήλατο  εξαφανίζει» την αναπηρία μου. Και με βοηθά να προχωρήσω στη  ζωή  μου», καταλήγει.

 

Πηγή: www.iefimerida.gr

-->-->

Το ορκίζομαι !!!!

Σας  ευχαριστώ πάρα πολύ για την παρουσία σας στον ΠΗΓΑΙΜΟ κι όταν ακόμη είναι τα φώτα του ...σβησμένα .
Aυτή τη φορά στην κυριολεξία, γιατί  έπαθε blackout  ο υπολογιστής μου και με κλείδωσε  απ' έξω ...
Η αποκατάστασή του, εκτός από το οικονομικό κόστος ,είχε για μένα και το ηθικό κόστος της ασυνέπειας ....
  Παίρνω κουράγιο όμως από την κατανόησή σας και  είμαι πάλι εδώ, στο δρομάκι του ΠΗΓΑΙΜΟΥ μας, να συνεχίσουμε  μαζί -ανηφορικά μεν αισιόδοξα δε -  στο μέτρο πάντα του δυνατού .

Καλύτερη κι Ευνοϊκότερη  ας είναι  αυτή η χρονιά  για όλο τον κόσμο αλλά και για μας ...
``````````````````````````````````````````````

Όρκο σου δίνω
Αποτέλεσμα εικόνας για Γραφω στα κύματα

Βορά  δε  σε δίνω  στη χίμαιρα 
αποδημητικό  πουλί
Ψυχή     μου!
Σου  λείπει ο ουρανός/ λημέρι σου παλιό
κι   ο δρόμος  σου δεν έχει    χρώμα.
Η  θάλασσα  όμως  είναι  εκεί
 αγκαλιά  ανοιχτή
στ'   αφροκύματα  τον όρκο μου θα  γράψω.

Ανάσα  στα  βαθιά  νερά
θα  παίρνω. 
Στο  τέλμα σου ζωή
εγώ δεν ξαποσταίνω.
 
Τη  φλόγα  θα κρατήσω  αναμμένη.
Αστρική  τη  νύχτα
τον φόβο να θαμπώνει  
όταν με ψάχνει  να με χάνει.

Κι  όταν  ο  θάνατος με θυμηθεί
παραδομένη  δεν θα με χαρεί.
Θα μ' εύρει ζωντανή  
ο προδομένος εραστής

-->