"ΣΤΟΧΟΣ"= Μόνιμη Εγγρφή / Τρέχουσα =«Αποφάσισε να αξιοποιήσει το μυαλό και τις ά

alt

ΣΤΟΧΟΣ μας η Βιωσιμότητα, η Αναμόρφωση ,η Επέκταση του Θεσμού και η δημιουργία νέων  Μονάδων Σωματο-Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης των Ανθρώπων με Αναπηρία.

 Ιδιαίτερα των ΑμεΝΥ και αυτών με ψυχικές και σωματικές αναπηρίες που δεν τους επιτρέπουν να ζουν με ασφάλεια ,Αυτονομία κι Αξιοπρέπειια`


Χωρίς την σύμπραξη Ανθρώπων, περιορίζομαι μόνο στο να εκφράζω τον εαυτό μου. Με την σύμπραξή σας κάνω βουτιά
στο όραμα ,την πίστη, την ελπίδα.
Δεν μου περισσεύει κανείς .

Μη   λησμονείτε  τα  Παιδιά  " ΤΟΥ ΠΗΓΑΙΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ !!! "




«Αποφάσισε να αξιοποιήσει το μυαλό και τις άλλες της αισθήσεις»


Από το μετερίζι του ΠΗΓΑΙΜΟΥ μας οι  Ιστορίες επαναλαμβάνονται .

 Αφορούν όμως  ανθρώπων δρώμενα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους , με  κοινούς παρονομαστές   ΤΟΝ  ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ , ΤΗΝ  ΨΥΧΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ , ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ, ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΝΟΥ  ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΑΓΙΚΗ  ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ.
Όλα αυτά μαζί  συνεισφέρουν σε αποτελέσματα «θαύματα»
που ο κοινός άνθρωπος προσεγγίζει με δέος .

Για μένα, αυτές οι  εμπειρίες  δεν είναι τίποτα περισσότερο αλλά και τίποτα λιγότερο από  προσωπικές συναντήσεις  του Θεού  με τους ανθρώπους.

Μια τέτοια συνάντηση μοιράζομαι σήμερα μαζί σας,
με τον προσήκοντα σεβασμό στον Θεό ,αλλά και προς  την δική σας νοημοσύνη και προσωπική σας αίσθηση.

````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

"Κατακτώντας κορυφές με αμαξίδιο"

alt

Πριν από λίγες μέρες ανακοινώθηκε ότι η Μαρία Φεγγαρίδου, βάσει του μέσου όρου της στα μαθήματα -πάνω από 19- και των γνωματεύσεων επτά ειδικών επιτροπών που εξετάζουν υποψηφίους ΑμεΑ, εισέρχεται στην Ιατρική Αθηνών.
 
Σε άλλους επιτυχόντες οι οικείοι αγοράζουν αυτοκίνητο, στην περίπτωση της Μαρίας ως «δώρο» ήρθε ένα ηλεκτροκίνητο αμαξίδιο, το οποίο με τη βοήθεια του Μητροπολιτικού Ιατρείου Ελληνικού κατόρθωσε να αγοράσει.

«Θα μου εξασφαλίσει μεγάλο βαθμό αυτονομίας, γιατί θα μπορώ μόνη μου να κυκλοφορώ σε δρόμους με ανηφορική κλίση», περιγράφει με χαρά.
Στην ταινία «Sliding Doors» βλέπουμε την Γκουίνεθ Πάλτροου σε δύο διαφορετικές «εκδοχές» ζωής.
Η τύχη δίνει στη ζωή της άλλη τροπή όταν προλαβαίνει να πάρει το τρένο και τελείως διαφορετική όταν το χάνει.
Το σύμπαν της Μαρίας Φεγγαρίδου απέχει παρασάγγας από εκείνο της κινηματογραφικής ηρωίδας.
Όμως, αν η 40χρονη σήμερα γυναίκα δεν είχε καθηλωθεί σε αναπηρικό αμαξίδιο από ιατρικό λάθος, δεν θα είχε αποφασίσει να γυρίσει πίσω στα θρανία, για να τακτοποιήσει μια «εκκρεμότητα» από την εφηβεία της, ούτε θα αναμετριόταν με τις δυνάμεις για να εισαχθεί στο πανεπιστήμιο.
«Όταν συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να αλλάξω ζωή, αποφάσισα να αξιοποιήσω το μυαλό και τις άλλες μου αισθήσεις», διηγείται τηλεφωνικά στην «Κ» η Μαρία Φεγγαρίδου.
«Είχα σταματήσει το σχολείο μετά το δημοτικό και ένιωθα μεγάλη ανασφάλεια να επιστρέψω ύστερα από τόσα χρόνια», ομολογεί, «στο μεταξύ είχα επιβαρυνθεί πολύ από τις επεμβάσεις αλλά και τη φαρμακευτική αγωγή που λαμβάνω, δεν ήξερα αν θα μπορούσα να ανταποκριθώ».
Η Μαρία απέκτησε σπαστική παραπληγία και έχει κομμένο τον νωτιαίο μυελό ως συνέπεια τριών συνεχόμενων χειρουργείων, που ξεκίνησαν αρχικά για να την απαλλάξουν από κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου, που της είχε αφήσει πρότερο ατύχημα.
Μέχρι τότε εργαζόταν στην οικογενειακή βιοτεχνία γυναικείων υποδημάτων.
«Όλα πήγαιναν καλά, είχα δώσει σημαντική ώθηση στην επιχείρησή μας και είχαν ανοίξει οι δουλειές μας», θυμάται.
Μέχρι τότε, βέβαια, δεν είχε ποτέ σκεφτεί να ολοκληρώσει την εγκύκλια εκπαίδευση.
Με «χτυποκάρδι» και τη βοήθεια των γονιών της, που εναλλάξ τη συνοδεύουν, πέρασε την πόρτα του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Κορυδαλλού ένα πρωινό του Σεπτεμβρίου.
«Ευτυχώς, διέθετε ράμπα, ενώ η διευθύντρια κίνησε τις διαδικασίες για την κατασκευή parking, κάτι που με προθυμία υλοποίησε ο δήμαρχος».
Η φοίτηση στο γυμνάσιο ξεπέρασε κάθε προηγούμενο - η Μαρία αρίστευσε και η διευθύντρια την ενεθάρρυνε να συνεχίσει.
«Είχα αρχίσει να μπαίνω στο νόημα της φυσικής, της χημείας, της βιολογίας, που είχαν αρχίσει να με μαγεύουν ως επιστήμες, καθώς πλέον ως ενήλικη καταλάβαινα τη σύνδεσή τους με την καθημερινή μας ζωή...».
Στο Λύκειο, βέβαια, η φοίτηση της Μαρίας δεν είναι ρόδινη.
Όχι σε επίπεδο σχολικής απόδοσης, αφού ήδη από το α΄ τρίμηνο της Α΄ Λυκείου βγάζει 18,5 μέσο όρο.
«Ορισμένοι με κάνουν να νιώθω συχνά μίασμα», λέει με πικρία.
Όμως, κάθε φορά που γυρίζει αποκαρδιωμένη σπίτι, η μητέρα της την πεισμώνει.
«Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην τα παρατήσω για κανέναν λόγο».
Άλλωστε, η Μαρία με τρία μετάλλια στην κολύμβηση διαθέτει την πειθαρχία αθλήτριας αλλά και την ψυχική δύναμη αγωνίστριας.
Κάθε μέρα ξυπνάει στις 5.30 το πρωί, από τις οκτώ μέχρι τη μία βρίσκεται στο κρεβάτι του φυσικοθεραπευτή και στη συνέχεια πέφτει στο νερό της πισίνας, προτού γυρίσει σπίτι για το μεσημεριανό και τη μελέτη για το σχολείο, που συνεχίζει και μεταμεσονύχτια.
«Θα προετοιμαζόμουν τώρα για το Ρίο, αλλά επέλεξα να σταματήσω τον πρωταθλητισμό για να συγκεντρωθώ στον στόχο του πανεπιστημίου».
Η Μαρία στοχεύει ψηλά - στην Ιατρική.
«Θέλω να γίνω μικροβιολόγος, όχι από ματαιοδοξία, το κίνητρό μου είναι να διερευνήσω την κατάσταση της υγείας μου και να βοηθήσω τους γονείς μου στα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν», ξεκαθαρίζει.
Χωρίς εκείνους, όπως με ειλικρίνεια λέει, δεν θα μπορούσε καν να κινείται στην πόλη.

Οι κοινωνικές παροχές για ανθρώπους με σοβαρά κινητικά προβλήματα τείνουν να γίνουν παρελθόν στην Ελλάδα.
«Το ΙΚΑ σταμάτησε να επιδοτεί τα ΑμεΑ με αμαξίδια, όπως και η Πρόνοια που παλαιά ανά πενταετία έδινε χρήματα για αμαξίδιο».
«Σπαζοκεφαλιά» αποτελεί και η εξεύρεση των 28 χαπιών που χρειάζεται καθημερινά. «Τα προμηθεύομαι από νοσοκομείο, αλλά ποτέ δεν τα έχει όλα, οπότε πρέπει να περάσω από τρία ή τέσσερα», εξηγεί με πρωτοφανή καρτερικότητα.
Το σύνολο των φαρμάκων και των αναλώσιμων που της είναι απαραίτητα ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητες των δύο χαμηλοσυνταξιούχων γονέων.
Στη Μαρία, όμως, δεν αρέσει να μεμψιμοιρεί.
«Το καλοκαίρι θα επικεντρωθώ στα αγγλικά, γιατί θέλω να πάρω το Lower, να είμαι προετοιμασμένη για την Ιατρική που θα ξεκινήσω του χρόνου», καταλήγει.
Τις επτά ενότητες του ECDL Πληροφορικής τις έχει ήδη πάρει..

Πηγή: eoty.gr


Υποσχετική για μια "καλύτερη επαφή"

Στον ΠΗΓΑΙΜΟ μας ,μπορεί να προβάλουμε ΑΞΙΕΣ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΔΙΕΚΔΗΚΗΤΕΣ ΜΙΑΣ ΘΕΣΗΣ ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΟΝ ΗΛΙΟ  ,ποτέ όμως δεν διαφημίσαμε τίποτα και κανέναν.

Σήμερα θα το κάνουμε αναλαμβάνοντας την ευθύνη και το ρίσκο της παράβασης της ΑΡΧΗΣ ,που είναι να μην προτρέπουμε και να μην συνιστούμε στον αναγνώστη οτιδήποτε. Μόνο να του δίνουμε την ευκαιρία να σκέφτεται, να αισθάνεται και να τοποθετείται στα θέματα που αναφύονται στην πορεία μας προς την Ιθάκη.

Σήμερα προβάλουμε πρόσωπα  και εγχειρήματα που  μας υπόσχονται μιαν ...άλλη  "καλύτερη επαφή "


````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Θέλει να κατακτήσει τον Μύτικα με το αναπηρικό του αμαξίδιο

  alt
 
Θέλει να κατακτήσει την ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου καθισμένος στο αναπηρικό του αμαξίδιο.
 

Να φτάσει στον Μύτικα, πάνω στην καρέκλα και από εκεί να αγναντέψει ξανά τη θέα, όπως πριν από το ατύχημα, που του στέρησε την ικανότητα να περπατά.
                        
Έτσι, με πείσμα και απωθημένο, επειδή το ατύχημα που του άλλαξε τη ζωή συνέβη πριν από οχτώ χρόνια, λίγο έξω από την Αθήνα, γυρνώντας από μία ακόμη ανάβαση στον Όλυμπο ...
Με πολύ... πανκ- ροκ διάθεση, όπως μαρτυρούν τα δεκάδες τατουάζ του, ο 32χρονος Λεωνίδας Γρούμπας προπονείται εντατικά τους τελευταίους μήνες σε δασικά μονοπάτια του Χορτιάτη, προκειμένου να φέρει εις πέρας την επιθυμία του.
Συμπαραστάτες του, μία παρέα φίλων που κινηματογραφεί το εγχείρημά του για την υλοποίηση του ντοκιμαντέρ «2917», όσο τα μέτρα δηλαδή μέχρι την κορυφή του Ολύμπου.
«Είχα ανέβει στο βουνό πολλές φορές πριν από το ατύχημα. Τώρα, δεν μπορώ να πάω με τα πόδια αλλά θέλω πολύ να βρεθώ στην κορυφή με το καρότσι», λέει στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων από το ορμητήριο των προπονήσεών του, το Καταφύγιο Χορτιάτη του Συλλόγου Ελλήνων Ορειβατών.
Με την υποστήριξη του κινηματογραφικού συνεργείου και φίλων του, ο Λεωνίδας θέλει να ανέβει στον Μύτικα χρησιμοποιώντας στο 80% τις δικές τους δυνάμεις ώστε να είναι όσο το δυνατόν αυτόνομος. Δεν θέλει να μεταφερθεί απλώς μ' ένα φορείο στον Μύτικα, θέλει να κάνει μόνος του πραγματικότητα «ένα άπιαστο όνειρο», όπως λέει.
Άλλωστε και στην Αθήνα όπου ζει, κυκλοφορεί παντού μόνος του, σε ΜΜΜ, σε μπαράκια όπου παίζει μουσική, σε σπίτια φίλων. Πέρσι κατάφερε να ανέβει με ειδικά τροποποιημένο αμαξίδιο στη δεύτερη ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, το Σκολειό, στα 2.911 μέτρα και φέτος ο στόχος του είναι η κορυφή.
Η αποστολή, αποτελούμενη από 25 άτομα, ανάμεσά τους το συνεργείο αλλά και ορειβάτες, θα ξεκινήσει την ανάβαση στις 9 Ιουλίου.
«Στηρίζουμε την προσπάθεια του Λεωνίδα με το ντοκιμαντέρ, με καμπάνιες χρηματοδότησης και με διάφορες εκδηλώσεις», εξήγησε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων η παραγωγός της ταινίας Ιωάννα Πετειναράκη, συμπληρώνοντας ότι οι εταιρείες παραγωγής είναι η Real Eyes Productions και η Aning Film, ενώ πληροφορίες υπάρχουν και στο fb, στο «2917 Documentary».
Συμπαραστάτες στην προσπάθεια του Λεωνίδα είναι ο Γιώργος Μπαϊρακτάρης και η Σουζάνα Γεωργουλή από την εταιρεία Health Guardians και υπεύθυνοι του Καταφυγίου Χορτιάτη, οι οποίοι του προμήθευσαν το ειδικό αμαξίδιο και έκαναν όλες τις αναγκαίες μετατροπές που απαιτούνται για το δύσκολο εγχείρημα της ανάβασης.
Ήταν αυτοί μάλιστα που συνόδευσαν τον 32χρονο και στο Σκολειό, προκειμένου να «αναμετρηθεί» με τις δυνάμεις του αλλά και να δοκιμάσει τις αντοχές του αμαξιδίου.
«Θέλουμε να στείλουμε ένα μήνυμα σε όλα τα άτομα με αναπηρία, να βγουν από τα σπίτια τους και να καταλάβουν ότι έχουν την δυνατότητα να πάνε στο βουνό.
Γι' αυτό παρέχουμε, και στο καταφύγιο του Χορτιάτη, τη δυνατότητα να κάνουν βόλτα στο δάσος, με ειδικό αμαξίδιο», ανέφερε η κυρία Γεωργουλή. Πάντως το Καταφύγιο Χορτιάτη είναι ιδανικό για εξορμήσεις από την πόλη, ειδικά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες με την υψηλές θερμοκρασίες!
Μία ανάσα από τη Θεσσαλονίκη, το Καταφύγιο βρίσκεται στη θέση «Τζεκ Μπακτσέ» σε υψόμετρο 1.000 μ. στο όρος Χορτιάτη. Η προσέγγιση γίνεται είτε οδικώς είτε μέσω ορειβατικού μονοπατιού με πορεία μιάμιση ώρας.
«Διοργανώνουμε όλο τον χρόνο εκδηλώσεις με μαθήματα γιόγκα και πιλάτες, καλούμε σε πεζοπορίες προκειμένου να γνωρίσουν όλοι το δάσος σε βατές διαδρομές, δεχόμαστε σχολεία και γενικά είμαστε ανοιχτοί σε όποιον θέλει να πάρει μια "ανάσα" στο βουνό, μένοντας και στο Καταφύγιο», σημειώνει η κυρία Γεωργουλή.

Και δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα συνθήματα που αναγράφεται στην ιστοσελίδα του Καταφυγίου συμβουλεύει τους επισκέπτες ότι «δεν υπάρχει wifi στο βουνό αλλά σας υποσχόμαστε ότι θα βρείτε καλύτερη "επαφή"» ...

Πηγή http://www.pronews.gr/


" Επειδή "

Διαβάστε το, αν σας ενδιαφέρει η άποψη του κάθε ανά την υφήλιο  πολίτη "Smyth"

29χρονος Άγγλος με IQ 145 εξηγεί γιατί ψήφισε υπέρ του Brexit και αποστομώνει!

της Χριστίνας Φλάσκου

alt

Στα «ψιλά» έχει περάσει το σχόλιο του Βρετανού πολίτη Τζάθαν Σμιθ (Jathan Smyth), 29 ετών, ο οποίος εξήγησε γιατί ψήφισε υπέρ του BREXIT απαντώντας στη «λάσπη» περί ακροδεξιάς και ξενοφοβίας.

«Τζάθαν Σμιθ. Είμαι 29, με ΙQ πάνω από 145. Δεν έχω ψηφίσει ποτέ μου κανένα πολιτικό κόμμα, δεν είμαι θρησκευόμενος και αγαπώ κάθε άνθρωπο στον πλανήτη εκτός κελιού φυλακής.

    Τώρα, μετά που ψήφισα ΕΚΤΟΣ, έγινα 30 ετών, το IQ μου έπεσε κατακόρυφα, έγινα δεξιός εθνικιστής, χριστιανός και ξενοφοβικός ρατσιστής σύμφωνα με κάποιους που ψήφισαν την παραμονή.

    Δεν ψήφισα επειδή πιστεύω στη μία πλευρά ή στην άλλη.

    Δεν ψήφισα επειδή μισώ τον Ντέιβιντ Κάμερον ή γιατί θέλω να δω τον Μπόρις Τζόνσον ή τον Νάιτζελ Φάρατζ ή οποιονδήποτε άλλο να γίνεται πρωθυπουργός.

    Δεν ψήφισα επειδή θέλω να διώξω τους εκπληκτικούς και σκληρά εργαζόμενους μετανάστες από αυτή τη χώρα.

    Δεν ψήφισα για να μπορέσουμε να πούμε στον υπόλοιπο κόσμο και στην Ευρώπη να πάει να γ@μηθεί.

    Ψήφισα επειδή πιστεύω ότι ο κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το δικαίωμα για μια εκλεγμένη, υπεύθυνη και υπόλογη εκπροσώπηση για τη χώρα του.


    Ψήφισα για την ελπίδα ότι η Ευρώπη και η Βρετανία μπορούν με ό,τι απέμεινε από τις εθνικές τους ταυτότητες και ιδιαιτερότητες να εργαστούν από κοινού ως μεγάλα αυτόνομα έθνη, αντί να είναι μια ομογενοποιημένη ομάδα όμοιων ανθρώπων, των οποίων η μόνη διαφορά μεταξύ τους θα είναι ποιος έχει χρήματα και ποιος θα ικετεύει για ψίχουλα από τους μη εκλεγμένους, τζάμπα μάγκες, υποκριτές δικτάτορες που κάνουν κουμάντο στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

 Πηγή: scoops.gr


«Σε όλη τη ζωή μου προσάρμοζα το σώμα μου στον κόσμο»

Προσαρμογή  είναι μία από τις πιο χαρακτηριστικές ιδιότητες των ζωντανών οργανισμών, που αφορά τη ρύθμιση των λειτουργιών τους σε σχέση με τις συνθήκες του περιβάλλοντος που ζουν και είναι πιο εμφανής σε περιβάλλοντα με δυσμενείς συνθήκες όπου επιβάλλεται μια εξειδίκευση μορφής και τρόπου ζωής.

Σύμφωνα με την ψυχολογική ερμηνεία προσαρμογή είναι και  η ικανότητα των ατόμων να εντάσσονται στην κοινωνική ομάδα ακολουθώντας τα ήθη και τον τρόπο ζωής του συνόλου και γενικότερα εφαρμόζοντας συμπεριφορά παραδεκτή από τους πολλούς.

 Εν εναντία περιπτώσει, θεωρούνται  άτομα «απροσάρμοστα» και περιθωριοποιούνται. 

Ο βαθμός  ικανότητας προσαρμογής κάθε ανθρώπου, θεωρώ , ότι παίζει καταλυτικό ρόλο ως προς την διαχείριση των δύσκολων συνθηκών ζωής, αλλά και τις απρόβλεπτες ατυχίες, προκλήσεις και δοκιμασίες  που θα υποστεί κατά την διάρκεια του βίου του.

Αυτή την ικανότητα συνηθίζουμε να την λέμε -και ως ένα βαθμό είναι- Ψυχική δύναμη, Ισχυρή θέληση, Αγάπη για ζωή ,Πίστη κ.λ.π.

Σύμφωνα με τη θεωρία του Δαρβινισμού, τα άτομα που είναι καλύτερα προσαρμοσμένα σε ένα περιβάλλον υπερισχύουν και διατηρούνται στον αγώνα για την επιβίωση, ενώ τα λιγότερο προσαρμοσμένα και ασθενή εξαφανίζονται. Σύμφωνα μ` αυτή τη θεωρία οι παράγοντες του περιβάλλοντος μεταβάλλουν τη μορφή ενός είδους σε πολύ περιορισμένα όρια, ενώ η κληρονομική ουσία των οργανισμών παίζει πρωταρχικό ρόλο και κατευθύνει την ανάπτυξη ή την εξαφάνιση μιας μορφής.

ΥΓ:Αυτά τα ...θεωρητικά  ,αφού πρώτα σας ζητήσω συγνώμη  για την τόλμη μου.
Γιατί  χρειάστηκα Τόλμη   να σας προκαλέσω να έλθετε αντικρυστά, με κομμένη την ανάσα,  με  την περίπτωση του   Claudio Viera de Oliveira
```````````````````````````````````````````````````````````````

Ο άνδρας που έχει το κεφάλι του ανάποδα αποδεικνύει πως η θέληση δεν έχει όρια


alt


Η ιστορία του Claudio Viera de Oliveira σε κάνει να ξανασκέφτεσαι πού πραγματικά είναι τα όρια του τι μπορεί κανείς ή δεν μπορεί να κάνει- και μαζί και τα δικά σου.

Ο άνδρας γεννήθηκε με το κεφάλι ανάποδα, σαν να είναι δηλαδή μόνιμα γερμένο προς τα πίσω. Είχε επίσης σοβαρή δυσμορφία στα άκρα και οι γιατροί είπαν στη μητέρα του πως θα έπρεπε να τον αφήσει να πεθάνει. Άλλοι τη συμβούλευσαν να μην ... τον ταΐζει καν επειδή ήταν τόσο άρρωστος που δεν είχε νόημα.

Ο Claudio όμως διέψευσε όλες τις εκτιμήσεις και όχι μόνο έζησε αλλά έγραψε και βιβλίο για τη ζωή του- κλείνοντας τα 40 του!

Γεννήθηκε με αρθρογρύπωση, σπάνια διαταραχή που «ενώνει» τις αρθρώσεις με αποτέλεσμα το κεφάλι του να είναι ανάποδα και να κοιτά όχι μπροστά αλλά πίσω.

Ο Βραζιλιάνος όμως έμαθε να κρατά μολύβι με το στόμα για να γράφει, στη συνέχεια ποντίκι για να χρησιμοποιεί υπολογιστή και ακόμα και τηλέφωνο και τότε συνειδητοποίησε πως μπορούσε να βρει τρόπους να ξεπεράσει τις δυσκολίες που του επεφύλασσε η ζωή του. Σπούδασε λογιστικά και δίνει διαλέξεις μιλώντας για τη ζωή του.

Είδε μάλιστα και το βιβλίο του, με τίτλο «Ο κόσμος είναι ανάποδα» να τυπώνεται και να κυκλοφορεί.

«Ο κόσμος μου έλεγε πως το μωρό μου θα πέθαινε επειδή μετά βίας ανέπνεε όταν γεννήθηκε. Κάποιος μου είπε να μην τον ταΐζω», θυμάται η μητέρα του.

Παρά τις «συμβουλές» εκείνη επέλεξε να τους αγνοήσει όλους και ο Claudio έμαθε σιγά σιγά να αποκτά δεξιότητες απαραίτητες για τη ζωή του.

«Από τότε που ήμουν παιδί ήθελα κάτι να κάνω, με κάτι να καταπιάνομαι, δεν ήθελα να είμαι πλήρως εξαρτημένος από τους άλλους», λέει ο ίδιος, «είμαι λογιστής, συμβουλεύω τους πελάτες μου. Έμαθα να ανοίγω την τηλεόραση, να απαντώ στο κινητό, να ανοίγω το ραδιόφωνο και τον υπολογιστή μου εντελώς μόνος μου».

Έτσι κατάφερε να τελειώσει το σχολείο και να συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Feira de Santana. «Ποτέ δεν προσπαθήσαμε να τον αλλάξουμε, να τον διορθώσουμε'. Πάντα ήθελε να κάνει όλα τα 'κανονικά' πράγματα που κάνουν όλοι. Γι' αυτό έχει τόση αυτοπεποίθηση, δεν ντρέπεται να κυκλοφορεί στο δρόμο, αντίθετα, τραγουδάει και χορεύει», εξηγεί η μητέρα του.

Όταν ήταν μικρός έπρεπε κάποιος άλλος να τον μεταφέρει παντού αλλά στα οκτώ του ο 40χρονος έμαθε να περπατά στα γόνατά του. Η οικογένειά του έπρεπε να αλλάξει το δάπεδο του σπιτιού ώστε να μπορεί να κινείται χωρίς να τραυματίζεται. Επίσης το κρεβάτι του, οι πρίζες και τα φώτα όλα έπρεπε να τοποθετηθούν χαμηλότερα για να μπορεί να τα χρησιμοποιεί χωρίς να ζητά βοήθεια.

Λόγω της ασυνήθιστης μορφής του ο Claudio δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει αναπηρικό αμαξίδιο με αποτέλεσμα να μην μπορεί να κινείται με ανεξαρτησία εκτός σπιτιού- αλλά εκείνος ικέτευε τη μητέρα του να τον αφήσει να πάει σχολείο με τα άλλα παιδιά.

«Σε όλη τη ζωή μου προσάρμοζα το σώμα μου στον κόσμο. Τώρα δεν βλέπω πια τον εαυτό μου ως διαφορετικό. Είμαι ένας κανονικός άνθρωπος. Δεν βλέπω τον κόσμο ανάποδα, αυτό είναι ένα από τα πράγματα που πάντα λέω στις διαλέξεις μου. Σήμερα είναι πολύ πιο εύκολο να αντιμετωπίσεις το κοινό. Δεν φοβάμαι πια και μπορώ να πω πως είμαι επαγγελματίας ομιλητής και δέχομαι προσκλήσεις από όλο τον κόσμο».

alt


Η Γoνιμότητα του Έρωτα και της Μοναξιάς.

alt

Η  Μοναξιά και ο  Έρωτας είναι δυο εκ διαμέτρου αντιφατικές καταστάσεις σε βαθμό που ακυρώνει η μια την άλλη.

Δεν χρειάζεται  νομίζω να ..φλυαρήσουμε επ' αυτού. 'Οσοι  ερωτεύτηκαν αλλά κι όσοι ένοιωσαν στο πετσί τους την μοναξιά γνωρίζουν  τις αντιθέσεις  τους.

Κι όμως ακόμη και  σ'  αυτές τις....αντίπαλες καταστάσεις 

υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής.  Η Γονιμότητα. 

Η  Γονιμότητα  στον Έρωτα γεννά ακατάπαυστα ..έρωτα για τα πάντα.

Αισιοδοξία, όνειρα, χαρά. Αναπαράγει ό,τι ωραίο υπάρχει στην ψυχή του ανθρώπου .

Μας κάνει εξωστρεφείς. Δίνει ενέργεια και στον πιο παρατημένο, τον πιο ράθυμο  τον πιο τεμπέλη και βαριεστημένο .Του δίνει φτερά να υπερίπταται  του εδάφους που τον γειώνει, αλλά και  δύναμη, πεζός στον πιο μακρινό  παράδεισο να πάει μαζί με κείνον/εκείνη π' αγαπάει.

Η μοναξιά, αυτή η αμφιλεγόμενη για πολλούς --για μένα παρεξηγημένη --στάση  ζωής  είναι  γόνιμη φάση  στην ζωή του ανθρώπου .

Όταν είμαστε  "μονάχοι"  μας λείπει η ζεστασιά της επικοινωνίας  και τότε στρεφόμαστε  ενστικτωδώς  προς τον έσω κουμπωμένο εαυτό μας. Ο νους μας  μπαίνει  στην  επώδυνη διαδικασία  αναγνώρισης του  και η ψυχή μας  στην στοργική αποδοχή του.

Αναβαθμίζεται τότε  η Μοναξιά σε Μοναχικότητα και από έλλειμμα μεταβάλλεται σε Ελευθερία,  συνειδητή Επιλογή.

  Η γνωριμιά με τον εαυτό μας και η αποδοχή  μας βοηθάει να κατανοήσουμε καλύτερα τους άλλους. Να επιλέξουμε εμείς τους φίλους μας -όχι οι άλλοι εμάς- και να τους δεχτούμε όπως είναι. Αυτό σημαίνει Αυτογνωσία από την μια, Αγάπη από την Άλλη.

Δυο σταθερές  για την ψυχοσωματική μας ισορροπία.

Να λοιπόν που τον  Έρωτα και  την Μοναξιά ,δύο άκρα αντίθετα,  τους συνδέει η ικανότητα παραγωγής ( γονιμότητα), αξιών  καταλυτικών στην ζωή μας.

Γιατί λοιπόν  εμείς ( Έλληνες) με κοινά, πάρα πολλά κοινά,  να αδυνατούμε να βρούμε έναν κοινό παρονομαστή ,την Πατρίδα μας π.χ.;

Γιατί να μην έλθουμε   πιο κοντά ,να ξεκακιώσουμε ,  να γνωριστούμε βρε αδελφέ απ' την αρχή ; Ν΄ ανοίξουμε  καινούριους δρόμους σε μια κοινή διαδρομή, μπας και τα καταφέρουμε να γίνουμε γόνιμοι και παραγωγικοί ;;;;

-->


Οι Διπλανές μας Πόρτες

alt

Ο κόσμος  πλήθυνε. Γίναμε και στην Ελλάδα πολλοί  αλλά:

Περιορίστηκαν οι γνωριμίες μας . Ακόμη και στην ίδια πολυκατοικία δεν γνωρίζομε ποιοι είναι ποιοι. Λιγόστεψαν  οι γείτονες. Χαθήκαμε οι φίλοι. Οι συγγενείς γίναμε απόμακροι .
Η αποξένωση  είναι πλέον status  και στην Ελληνική κοινωνία .

Μένουν όμως πάντα εκεί οι «Διπλανές μας Πόρτες.»

Ανοίγουν για να δραπετεύουν  κατ' ανάγκη  οι χρήστες τους  στην καθημερινότητα   και κλείνουν ερμητικά να χωρούν ενίοτε τους σταυρούς που κουβαλούν  μέσα κι έξω  οι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας.
Ευτυχώς, δεν  κρύβουν  οι περισσότερες  "διπλανές  πόρτες"  ανθρώπους που "μαρτυρούν".

Υπάρχουν όμως πάρα πολλοί άνθρωποι μαρτυρικοί ,  τηρουμένων  πάντα των αναλογιών  του 10% της κοινωνίας μας.  Και οι μεν και οι δε ,συμπληρώνουμε το παζλ  του κόσμου μας  και ανεξαρτήτως  διαφορετικοτήτων και ιδιαιτεροτήτων  έχουμε δικαίωμα πρόσβασης σε μια αξιοπρεπή ζωή.


ΥΓ: Αν η διαθεσιμότητά σας  το επιτρέπει ,διαβάστε το κείμενο της κυρίας Σερέτη  που ακολουθεί. Ίσως μια αίσθηση ευτυχίας σας κάνει νεύμα  από κεί που δεν την περιμένετε.

`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Γράφει η συγγραφέας Ρίνα Σερέτη

ΑμεΑ Παιδιά του κόσμου μας

Μεγάλωσα με την καλύτερη νονά του κόσμου! Ήταν σαν δεύτερη μάνα! Πηγαίναμε βόλτες, μου ψώνιζε, μου έδινε χαρτζιλίκι, με έπαιρνε σπίτι της με τα παιδιά της ... Τρία, το ένα ανάπηρο, χτυπημένο στην γέννα.

Η νονά μου πάντα περιποιημένη και με το χαμόγελο στα χείλη, δεν την άκουσα ποτέ να παραπονιέται. Εκείνη μαζί με τα άλλα δύο της παιδιά είναι κοντά του με όλη τους τη δύναμη ψυχική και σωματική. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να σηκώνεις ένα σώμα το οποίο δεν μπορεί να αντιδράσει, να σταθεί, να στηριχθεί. Καθηλωμένος χρόνια σε ένα καρότσι, να του λιώνουν την τροφή, να τον αλλάζουν, να βγάζει μόνο άναρθρες κραυγές που σου δίνουν να καταλάβεις πως αντιλαμβάνεται τα πάντα αλλά αδυνατεί να επικοινωνήσει με κουβέντες. Τον έχει τόσο περιποιημένο και φροντισμένο λες και όλα είναι φυσιολογικά! Η νονά με παίρνει συχνά τηλέφωνο λέγοντάς μου:

-Συγγνώμη παιδί μου που δεν μπορώ να σου σταθώ!
Δακρύζω σε αυτά τα λόγια ....

Μεγάλωσα και με τους θείους μου, με ένα παιδί με χρωμοσωμικές ανωμαλίες. Άργησε πολύ να περπατήσει, να μιλήσει, να επικοινωνήσει.
Αυτή είναι η ξαδέρφη μου. Ένα υπέροχο πλασματάκι με τεράστιες ευαισθησίες και ένα ιδιαίτερα ανεπτυγμένο ένστικτο! Μια γυναίκα που φαίνεται παιδί και φτιάχνει τα πιο νόστιμα κουλουράκια του κόσμου! Περπατά, μιλά, επικοινωνεί, αυτοεξυπηρετείται. Ξέρεις πως δεν θα καταφέρει να ενταχθεί στο «δικό μας» εργασιακό και κοινωνικό περιβάλλον αλλά μπορεί τέλεια να σταθεί σε ένα περιβάλλον με ανθρώπους σαν και εκείνη και με όσους έχουν δωθεί σε αυτά τα παιδιά γεμίζοντάς τα κατανόηση, αγάπη και πολλή υπομονή! Και αυτό το περιβάλλον υπάρχει ...

Οι θείοι μου θυμάμαι την έτρεξαν από νωρίς στο εξωτερικό, ήταν πάντα κοντά της, δεν ζήτησαν από κανέναν βοήθεια και δεν τους άκουσα να «διαφημίσουν» το πρόβλημά τους για να κερδίσουν την πρώτη θέση στο ταμείο ... Υπομονή και επιμονή!

Πολύ αργότερα ήρθε στην ζωή μου μια φίλη που έφερε στον κόσμο ένα παιδί με χρωμοσωμικές ανωμαλίες. Διαφορετική περίπτωση από την ξαδέρφη μου. Φυσιογνωμικά φαίνεται ένα απόλυτα φυσιολογικό παιδί 6 χρόνων. Άργησε να περπατήσει, μιλά ελάχιστες λέξεις, συνεργάζεται και έχει οπτική επαφή μόνο με αυτούς που θέλει. Η μητέρα του ζει σε μια κλειστή κοινωνία. Δεν φοβήθηκε όμως και δεν έκανε τα στραβά μάτια όπως συμβαίνει συνήθως στις κλειστές κοινωνίες αλλά η ίδια ζήτησε βοήθεια νωρίς, με αποτέλεσμα αυτό το παιδί να δουλευτεί από μικρό και να έχει πλέον εξαιρετική βελτίωση. Αυτή την κοπέλα δεν την έχω ακούσει ποτέ να βογγίξει, να παραπονεθεί, να ρωτήσει γιατί σε εκείνη αυτό το φορτίο.

Τρεις διαφορετικές οικογένειες με παρόμοιες ζωές, παρόμοιες δυσκολίες αλλά πάνω από όλα κοινούς προβληματισμούς. Είναι οι άνθρωποι που δεν σου πάει να τους πεις: Ζήσε το σήμερα. Ποιο σήμερα, ποια αλλαγή, ποια είναι η δύναμη αυτή που μπορεί να αλλάξει την ζωή τους, των παιδιών τους. Από πού να πιαστούν όταν σε αυτή την υποτιθέμενα εξελιγμένη κοινωνία που ζούμε, υπάρχουν άνθρωποι που ακόμη πιστεύουν πως αυτά τα παιδιά δεν θα έπρεπε να γεννιούνται ή θα έπρεπε να θανατώνονται. Ακούγομαι σκληρή ε; Συγγνώμη που δεν είμαι εκείνη που θα χαϊδέψω τα αυτιά σας, θα κάνω ένα like την παγκόσμια ημέρα των ΑΜΕΑ και θα σωπάσω μέχρι του χρόνου το like και του παραχρόνου και ...

Κουβέντες από νονά Μαρία ....

Ήμουν έξω από την εταιρεία σπαστικών είχα αφήσει τον Πέτρο και άναψα ένα τσιγάρο. Βλέπω μια μάνα παρόμοια περίπτωση με του Πέτρου. Το παιδί αυτό ήταν μικρό. Το σώμα τους σε μικρές ηλικίες είναι χυμένο σαν ζυμάρι, δεν στέκεται. Την παρακολουθούσα προσπαθούσε να το σηκώσει. Από πού να το πιάσεις αυτό το σώμα που κυλά δεξιά και αριστερά; Ταλαιπωριόταν, έβλεπα τον πόνο της, την διάθεσή της να τα καταφέρει! Είδα εμένα σε εκείνη. Ήθελα να κατέβω κάτω να της πω: Μην αγωνίζεσαι καμμιά πρόοδο δεν θα έχει το παιδί σου. Εμένα μου τα παν οι γιατροί:

-Όταν θα ναι παιδί, θα έχει ένα σώμα που δεν θα ελέγχεται μα σαν μεγαλώσει θα γίνει σκληρό σαν την πέτρα.

Ήθελα να βγω από το αμάξι να της πω μην τρέχεις και μην ονειρεύεσαι, ένας αγώνας χωρίς νόημα είναι, όλες οι θεραπείες είναι μάταιες! Του κάνεις φυσικοθεραπεία, έχει μια μικρή βελτίωση ελπίζεις και μετά από λίγο πάλι στο ίδιο ... Σώπασα, παρέμεινα στην θέση μου και δεν της είπα τίποτα. Την άφησα με το δικαίωμα να ελπίζει ...

Παιδί μου, δεν ντρέπομαι να το πω είναι πολλές φορές που θέλω να φύγει από την ζωή, δεν θέλω να πιέζω άλλο τον εαυτό μου, δεν θέλω να το αντέξω άλλο! Όσο τα χρόνια περνούν δεν βαστά το σώμα από τόσα σηκώματα! Πονούν τα χέρια μου, η πλάτη μου, η μέση μου, δεν μπορώ να δώσω άλλο!

Κουβέντες θείας Γιώτας μα πιο πολύ θείου Ντίνου ... Λίγο πριν την φωνή ...

Εκείνη καθισμένη απέναντι μου στην μονή καρέκλα είχε ενθουσιαστεί τόσο με την ιδέα πως θα έγραφα για ΑΜΕΑ. Νόμιζες θα άνοιγε το στόμα της και δεν θα το έκλεινε μέχρι να τα πει όλα! Προσπάθησα να μπω στην σκέψη της ...

-Να ΄μαι τώρα εδώ τι να πω, πώς να το εκφράσω που χρόνια ολόκληρα είχα ξεχάσει την λέξη αποδοχή;

Σε θυμάμαι Ρινάκι 4 χρόνων όταν ήμουν έγκυος στην Χριστιάνα να μου λες ... Ξέρω τι σου έκανε ο Ντίνος και φούσκωσε η κοιλιά σου! Πέρασαν 36 χρόνια από τότε κι ακόμη την λέξη αποδοχή γυροφέρνω στο μυαλό μου! Πού ήμουν άραγε στο παιδί μου για χρόνια; Είχα χαθεί σε τόσα πρακτικά θέματα και είχα χάσει την ουσία! Μα μια μάνα πάντα ελπίζει κι αυτό είναι η μεγαλύτερη παγίδα! Η δική μου παγίδα, μη αποδοχή ...

Θες να ξεχαστείς πίσω από αλλάγματα πάνας, πίσω από φράντζες και ένα κεφαλάκι που του πλέκεις ξανά και ξανά τα μαλλιά, πίσω από αμέτρητα πλυντήρια ρούχων και δουλειές σπιτιού.

Είχα καταλάβει πως κάτι δεν πήγαινε καλά αλλά αφού το εγκεφαλογράφημα δεν έδειξε τίποτα είπα χαζομάρες όλα στο μυαλό του Ντίνου είναι και της άσχετης της παιδιάτρου. Τι ξέρουν αυτοί για το παιδί μου; Εγώ το κράτησα 9 μήνες στα σπλάχνα μου δεν ξέρω εγώ το παιδί μου;

Στην Αγγλία άκουσα την αλήθεια, την αποδέχθηκα όμως; Γύρισα σπίτι από το αεροδρόμιο και ρωτώ τον Ντίνο.

-Εσύ τι ξέρεις για το παιδί μας; Μου απάντησε.
-Αυτό που έμαθες εσύ από τον γιατρό σου ...

Σύνδρομο DOWN με αυτισμό και διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές. Το παιδί σας, μας είπε ο γιατρός σε ένα δεύτερο ταξίδι, θα πηγαίνει πάντα μπροστά μα πάρα πάρα πολύ αργά!

Αναλαμβάνει ο θείος αφού η θειά μου αμίλητη στεκόταν βουβή για ώρα συγκινημένη, βυθισμένη στις σκέψεις της μα πάντα συγκρατημένη ...

Θείος Ντίνος ...

Η δουλειά ξεκινά από το σπίτι. Ο πόνος της αποδοχή και της συνειδητοποίησης είναι τεράστιος! Είναι δουλειά που γίνεται με τα μέσα σου και δεν επιτρέπεται να πας γύρω γύρω αλλά εγκάρσια αλλιώς δεν έχει αποτέλεσμα. Το κλάμα στην συνειδητοποίηση είναι η λύτρωση κι ο Θεός η βοήθεια, η δύναμη! Χρειάστηκε να ξεριζώσω μέσα από την καρδιά μου την έννοια του κτήτορα από αυτό το παιδί. Δεν ήταν κτίσμα μου ήταν παιδί του Θεού και πλέον παιδί του κόσμου μας! Όταν με ρωτούσαν για την οικογένειά μου δεν έλεγα το παιδί μου, έλεγα η Χριστιάνα. Και όταν με ρωτούσαν ποια ήταν η Χριστιάνα τους έλεγα έχω ένα παιδί που το λένε Χριστιάνα, δεν έλεγα το παιδί μου το λένε Χριστιάνα ... Ήταν η άμυνά μου για πολύ καιρό, ο δικός μου τρόπος αντιμετώπισης των συναισθημάτων μου.

Μπαίνεις σε άλλη διάσταση με αυτά τα παιδιά, πρέπει να γίνεις πολυδιάστατος και εσύ, να κάνεις την υπέρβαση για καινούργιες ιδέες και ακούσματα που αφορούν το ίδιο θέμα. Παλεύεις με τον τόπο και τον χρόνο θες να είσαι πάντα παρόν στις αλλαγές του παιδιού σου και παράλληλα να πρέπει να είσαι στην δουλειά σου, να λύνεις προβλήματα, τα δάνεια να τρέχουν χίλια δυο μες στο κεφάλι και των δύο. Το τίμημα μεγάλο για τα ζευγάρια. Η άμβλυνση των συγκρούσεων μεταξύ των δυο γονέων και η διάθεση για μια κοινή πορεία σύμπλευσης είναι το πιο σημαντικό. Αυτά τα παιδιά μπερδεύονται με πολλά νοήματα.


Η επικοινωνία είναι το αποτέλεσμα, ο στόχος είναι να καταλάβεις αυτό που έχει ανάγκη το παιδί για να προχωρήσει, ο τρόπος που θα το οδηγήσει στην επικοινωνία. Το παιδί στέλνει μηνύματα και εσύ καλείσαι να τα αποκωδικοποιήσεις και να προετοιμάσεις το επόμενο βήμα. Ναι, σε αυτά τα παιδιά το επόμενο βήμα το ετοιμάζουν οι γονείς τους! Είναι πολύ δύσκολο να συλλάβεις την ταχύτητα επεξεργασίας των δεδομένων τους και ο τρόπος που εκφράζουν αυτό που αντιλαμβάνονται δεν σου δίνει την δυνατότητα να καταλάβεις αν θέλει το παιδί ή αν μπορεί να καταλάβει. Άραγε κάνει πίσω επειδή τεμπελιάζει όταν αρνείται ή επειδή δεν μπορεί; Οι πολλές φορές δεν αρκούν, οι διαφορετικοί τρόποι προσέγγισης είναι αυτοί που θα καθορίσουν το αποτέλεσμα!

Είναι σπουδαίο γι αυτά όταν αντιλαμβάνονται πως μπορούν μόνα τους να κάνουν πράγματα. Είναι το τέλειο για την δική τους νοημοσύνη και η επιβράβευση είναι ένα κλειδί για τις αμέτρητες τους πόρτες!

Μεγάλο θέμα είναι η διαφορετικότητα της συναισθηματική τους νοημοσύνης. Η αντίληψή τους για τον εσωτερικό τους κόσμο, ο τρόπος που αποδίδουν στους γύρω τους κάθε συναίσθημα. Οι εναλλαγές τους και η μετάβαση από την χαρά στην λύπη είναι πάρα πολύ γρήγορες. Ο χρόνος τους δεν κυλά στους φυσιολογικούς δικούς μας ρυθμούς. Πότε συμπεριφέρονται με την κανονική τους ηλικία και πότε ξαναγυρνούν κάπου σε κάποιο χθες τους. Τα αρνητικά συναισθήματα είναι τα χειρότερα και αυτά που δεν μπορούν να διαχειριστούν.

Υπάρχουν κέντρα στήριξης και απασχόλησης αυτών των παιδιών σε καθημερινή βάση. Η Χριστιάνα μας πάει στο «Το εργαστήρι Λίλιαν Βουδούρη». Παρατηρούμε πως τα παιδιά αυτά έχουν έναν μαγικό τρόπο σύνδεσης μεταξύ τους, λειτουργούν σαν μια δεμένη ομάδα. Ειδικά στα αρνητικά συναισθήματα τα επηρεάζουν συλλογικά και γιαυτό χρειάζεται να ελέγχεις τις αντιδράσεις σου ως γονέας και να φτιάχνεις μια μεταβατική γέφυρα ώστε κάθε τι αρνητικό να περνά πολύ αργά και σταθερά στον κόσμο τους επειδή όλο αυτό χαλάει την λειτουργικότητα της ομάδας!

Ο θάνατος είναι η μεγαλύτερη μας ανησυχία και δυστυχώς κάθε θάνατος συνδέεται πάντα με των γονιών τους. Η αγωνία αυτών των παιδιών είναι να μην μείνουν μόνα χωρίς το στήριγμα τους χωρίς τους γονείς τους! Στο μυαλό τους αυτά είναι το κέντρο της γης και έχουν ανάγκη να γνωρίζουν και να αισθάνονται πως τα αγαπάς και αυτό θα κρατήσει για πάντα!

Είναι τεράστιος ο αγώνας να κάνεις την υπέρβαση να δυναμώσεις προσωπικά για να μπεις στον κόσμο της Χριστιάνας. Να φανταστείς με το μυαλό της, να εξηγήσεις με το μυαλό της! Με το ένστικτο του γονιού βρίσκεις αυτές τις δυνάμεις και την πίστη στον Θεό.

Χάνεις αλλά σηκώνεσαι και πίστεψε με είναι πολλές αυτές οι φορές. Μα άτυχος δεν νιώθεις όταν ανταποκρίνεται το παιδί σου σε έναν τέτοιο αγώνα έστω και το λίγο είναι μια ακόμη μάχη που κερδήθηκε σε αυτόν τον ατελείωτα ανηφορικό δρόμο. Εμείς οι γονείς κουβαλάμε αυτό τον σταυρό σε αυτό τον δρόμο όμως όντας τόσο βαρύς κάποια στιγμή σε εξυψώνει! Παίρνουμε μαθήματα ζωής από αυτά τα παιδιά και είναι φορές που συλλογίζομαι ...

Ρε μπας και γίνω και καλύτερος άνθρωπος;


Δεν είμαστε τέλειοι αλλά ....

Δεν είμαστε τέλειοι, αλλά ......


http://pygemos.blogspot.com


Για να μην  ξεχνιόμαστε ! Να μην μας παίρνει από κάτω! 
Να αντιστεκόμαστε ! Να επιμένουμε ! Να  αγαπιόμαστε !

ΑΝΑΣΤΑΣΗ !!!!!


alt


Αναστημένους !!!!

Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι ποτέ αναστηθούμε.

Μέχρι τότε όμως ας προσπαθούμε  αυτό που τα παιδιά τολμούνε.
"Να ονειρευόμαστε  ό,τι ποθούμε."

Τις παγίδες που στήνει η ζωή να προσπερνάμε.
Μ' ένα γλυκό χαμόγελο τις πίκρες να κερνάμε.

Κι αν άνθρωποι  είμαστε και λυγάμε  ,
τον ''Θεό'' που στην καρδιά φωλιάζει 
μη λησμονάμε  πάντα Αναστημένο να κρατάμε.

alt


Φίλοι μου συνοδοιπόροι στον ΠΗΓΑΙΜΟ , έτσι εύχομαι πάντα  Αναστημένους κι Αγαπημένους  να σας  θυμάμαι.


Αφιερωμένο στους απανταχού επίλεκτους για τα δύσκολα..

ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ


         Ο Στέφανος σε ενάμιση χρόνο διδάχτηκε πιάνο και μουσικήalt


Κατάφερε μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να μάθει για το πιάνο και το τραγούδι όσα άλλοι θα μάθαιναν σε έξι χρόνια


ΣΗΜΕΡΑ ο Στέφανος διεκδικεί θέση σε Συμφωνικές Ορχήστρες του εξωτερικού


Ήταν λίγο μετά τα δύο του χρόνια, όταν ο Στέφανος, το πρώτο παιδί της οικογένειας Σταυρινίδη, διαγνώστηκε με συμπτώματα αυτισμού. Την αρχική στενοχώρια και απογοήτευση, τον φόβο για το άγνωστο, αντικατέστησε η αποφασιστικότητα και η ανασύνταξη δυνάμεων των γονιών.


Ο Στέφανος ήταν ένα παιδί ιδιαίτερο. Ο δρόμος για τη στήριξη αλλά και την «εκπαίδευσή» του προμηνύετο μακρύς και δύσβατος, η θέληση, όμως, ήταν ατσάλινη. Το γεγονός ότι ο Στέφανος, δεκαέξι χρόνια μετά, κατάφερε μέσα σε ενάμιση χρόνο να παίζει άρτια πιάνο, να τραγουδά και να διεκδικεί θέση σε Συμφωνικές Ορχήστρες του εξωτερικού δικαιώνει και ανταμείβει τους κόπους και τις αγωνίες όχι μόνο των γονιών του αλλά και του ιδίου. Στέφανος Σταυρινίδης, ετών δεκαεφτά, το παιδί-θαύμα της Κύπρου.


Όλα για τον Στέφανο


Ο πατέρας του Στέφανου, Πάρης, μιλά για τον γιο του και η περηφάνια περισσεύει. Όταν διαγνώστηκε ο Στέφανος με αυτισμό, η πάθηση δεν ήταν ευρέως γνωστή και η ενημέρωση ήταν πολύ λίγη. Κοινώς ... σκοτάδι.


«Και δεν υπήρχε κανείς να μας βγάλει από αυτό το σκοτάδι. Αρχικά πανικοβληθήκαμε, αλλά στη συνέχεια, έχοντας τη στήριξη και άλλων οικογενειών με παιδιά με αυτισμό και ειδικών από το εξωτερικό, σταθήκαμε στα πόδια μας και ξεκινήσαμε την προσπάθεια. Αντί να πέσουμε σε κατάθλιψη, πέσαμε με τα μούτρα στην προσπάθεια «εκπαίδευσης» του Στέφανου.


Λογοθεραπεία, εργοθεραπεία, φυσιοθεραπεία και μουσικοθεραπεία. Κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να κατευνάσουμε κάποια χαρακτηριστικά του αυτισμού, όπως η αντικοινωνικότητα, η υπερκινητικότητα και η επιθετικότητα. Τότε, βέβαια, δεν υπήρχε αυτή η πλειάδα ειδικών στην Κύπρο.


Ήταν δυσεύρετοι. Χρειαζόταν ακόμη και μέσον για να καταφέρεις να επισκεφτείς κάποιους από αυτούς. Από τα δυόμισι χρόνια του ο Στέφανος βρίσκεται στα χέρια ειδικών. Αν αργήσεις να αποταθείς σε ειδικούς και προσποιηθείς ότι θα το χειριστείς μόνος σου ή κρύψεις το πρόβλημα κάτω από το χαλί, τότε κλείνει το παράθυρο ευκαιρίας προόδου του παιδιού σου», εξηγεί ο κ. Σταυρινίδης.


Μοναχικός ο δρόμος


Όταν μαθεύτηκαν τα νέα για τον Στέφανο και τον αυτισμό, συγγενείς και φίλοι έκαναν ένα βήμα πίσω ... ίσως και περισσότερα δηλαδή. Οι γονείς του Στέφανου αντιμετώπισαν την κατάσταση με κατανόηση. Η άγνοια, το νούμερο ένα πρόβλημα. Ζούσαν, όμως, από πρώτο χέρι τις δυσκολίες συμβίωσης με τον Στέφανο και ήταν σε θέση να καταλάβουν γιατί συγγενείς και φίλοι ένιωθαν άβολα κοντά του.


«Τα άτομα με αυτισμό είναι πολύ κουραστικά. Ιδίως όταν δεν είναι εκπαιδευμένα, δεν πειθαρχούν και είναι απρόβλεπτα - φωνάζουν, αντιδρούν, κλαίνε άνευ λόγου και αιτίας. Κατανοούσαμε πλήρως γιατί ένας φίλος που ήθελε να ξεσκάσει σε μια κυριακάτικη βόλτα με τα παιδιά του στο πάρκο, δεν θα μας προτιμούσε για παρέα. Δεν πήγαμε ποτέ σε ένα εστιατόριο όλοι μαζί με φίλους. Δεν αφήσαμε δευτερόλεπτο τον Στέφανο σε παππούδες και γιαγιάδες. Δεν θα μπορούσαν να το χειριστούν. Άλλοι επιλέγουν να περιορίζουν τα παιδιά τους, να τα εξαφανίζουν».


Ο Στέφανος, όμως, ήταν τυχερός και σήμερα στα δεκαεπτά του απολαμβάνει τους καρπούς της πολυετούς «εκπαίδευσής» του.


Μουσικό ταλέντο


Η κλίση προς τη μουσική ήταν εμφανής. Έπρεπε, όμως, να προετοιμαστεί για να μπορέσει να ασχοληθεί με τη μεγάλη του, όπως αποδεικνύεται, αγάπη. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, ο Στέφανος έμαθε σε πιάνο και τραγούδι όσα θα μαθαίνει κάποιος σε διάστημα έξι ετών. Είναι το πρώτο άτομο με αυτισμό που θα παρακαθίσει σε εξετάσεις για πτυχία μουσικής και το δεύτερο άτομο παγκοσμίως -βάσει έρευνας των γονιών του- που μπορεί να αναγνωρίσει νότες και τόνους εξ ακοής.


Η Τασούλα Βορκά, δασκάλα τραγουδιού στο Μουσικό Εργαστηράκι του Γιώργου Θεοφάνους και δασκάλα του Στέφανου, μιλά για τον αγαπημένο της μαθητή και συγκινείται. Είναι πειθαρχημένος, συνεργάσιμος και εργατικός. Ακούει τις οδηγίες της με περισσή αφοσίωση και τον διακατέχει τελειομανία. Αν κάνει λάθος, είναι ικανός να αρχίσει ξανά και ξανά και ξανά από την αρχή.


Η μνήμη του είναι εντυπωσιακή -χαρακτηριστικό του αυτισμού- και μαθαίνει σαν σφουγγάρι. Υπάρχει σχέση εμπιστοσύνης με την Τασούλα. Δεν θα πουν πολλά. Μόνο για το τραγούδι και τη μουσική τους. Αλλά αυτά είναι αρκετά. Στόχος τους, η απόκτηση των απαιτούμενων πτυχίων μέσω εξετάσεων, τα οποία θα ανοίξουν τον δρόμο για συμμετοχή σε Συμφωνικές Ορχήστρες του εξωτερικού.


Στο μυαλό του Στέφανου


ΠΑΙΖΕΙ πιάνο και τραγουδά. Δεν κάνει, όμως, μόνο αυτά. Αγαπά τα ταξίδια και είναι πολυταξιδεμένος. Επιλέγει μνημεία στο διαδίκτυο και εκδηλώνει επιθυμία να τα επισκεφτεί. Απομνημονεύει διαδρομές σε χώρες του εξωτερικού και μπορεί να τις επαναλάβει με ευκολία. Τα ταξίδια αποτελούν, όπως μας εξηγεί ο πατέρας του, επιβράβευση για τη συνεργασία και την πειθαρχία του.


Έτσι, χτίστηκε μεταξύ τους μια σχέση εμπιστοσύνης. Με δούναι και λαβείν. Κοινώς, παζάρεμα! Συνοδεύει τον πατέρα του σε συνέδρια, τα οποία παρακολουθεί σοβαρός και αμίλητος. Αγαπά τα παζλ, είναι απολύτως εξοικειωμένος με την τεχνολογία και μέσω του ηλεκτρονικού υπολογιστή και της τεχνικής αντιστοιχίας λέξεων, έμαθε μόνος του τρεις γλώσσες: αγγλικά, ρουμάνικα και ρώσικα. Θέλετε και άλλα;


Αυτισμός και χαρίσματα


Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ μπορεί να περιλαμβάνει και ειδικές ικανότητες μαζί με τις γενικευμένες δυσκολίες. Κάποιες από αυτές τις ειδικές ικανότητες είναι η πολύ δυνατή μνήμη, η μαθηματική σκέψη, η τρισδιάστατη σκέψη, οι μουσικές και καλλιτεχνικές ικανότητες, η ειλικρίνεια και η ικανότητα να εστιάζεται η προσοχή μόνο σε έναν τομέα. Περίπου 1 στα 10 άτομα με αυτισμό έχουν ιδιαίτερη κλίση σε έναν τομέα και μπορεί να επιδείξουν εξέχουσα επίδοση σε αυτό και να ξεχωρίσουν μέσα στον γενικό πληθυσμό. Κάποια παιδιά με αυτισμό μπορεί να έχουν ιδιαίτερα ταλέντα, για παράδειγμα στη ζωγραφική, στη μουσική ή στον μαθηματικό υπολογισμό.

πηγή:
www.crete-news.gr


Κανένα σύννεφο δεν μπορεί να κρύψει το Φως το Ελληνικό

O TYΦΛΟΣ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ.jpg

Δεν είναι ρητορικό απόφθεγμα .
Δεν είναι μύθος για μικρομέγαλα παιδιά.
Δεν είναι ψευδαίσθηση ,ούτε ουτοπία.

Δεν είναι "δάφνες", στρώμα  να αναπαύονται κάποια κουρασμένα παλικάρια...

Δεν είναι εθνικιστικό παραλήρημα, βουή στην ακοή  να μην μπορεί να προσλαμβάνει  τα μηνύματα των καιρών μας.
Είναι "το Φως του κόσμου το Αληθινό."
Αυτό που γεννιέται την ώρα και στιγμή που έρχεται κάθε άνθρωπος στη Γη.
Αυτό που χαράσσει με φωτεινά γραφικά στην καρδιά μας  την Αγάπη,την Θέληση, την Πίστη για Ζωή.

Το "δικό"μας φως το ΕΛΛΗΝΙΚΟ έχει την διακριτή ιδιαιτερότητα να κληροδοτείται  από γενιά σε γενιά και να καταγράφεται συλλογικά  στο DNA  του λαού μας.

Γι΄αυτό δεν έσβησε και δεν θα σβήσει ποτέ στην Ιστορία της Ανθρωπότητας.


http://pygemos.blogspot.gr/2016/04/blog-post.html

ΥΓ: Τις πάρα πάνω σκέψεις τις εμπνεύστηκα από μια εξαιρετική περίπτωση που περιγράφεται σ' έναν τοίχο της δικής μας γειτονιάς στον PATHFINDER και τιτλοφορείται : 


"Στέργιος Σιούτης: ο τυφλός Έλληνας που μας δείχνει το φως"

Είναι μια συνέντευξη (,εξαιρετική δουλειά), που πήρε από τον φωτοδότη Στέργιο η δημοσιογράφος Μαρία Πιτσιδίμου.
Εάν δεν την έχετε διαβάσει ,σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Είναι μια "λάμψη" στην ομίχλη.