ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ

Μάνα και γιος πέθαναν από αναθυμιάσεις σόμπας και επί τρεις ολόκληρους μήνες δεν τους αναζήτησε κανείς

Οικογενειακή τραγωδία, αποκαλύφθηκε ύστερα από τρείς ολόκληρους μήνες, στη Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης, όπου μάνα και γιος βρέθηκαν νεκροί, στη μονοκατοικία που διέμεναν. Όπως ανακοίνωσε η αστυνομία, η 86χρονη γυναίκα και ο ηλικίας 62 ετών γιος της, πέθαναν τον περασμένο Φεβρουάριο, κατά πάσα πιθανότητα από τις αναθυμιάσεις αναμμένης σόμπας, και τα πτώματά τους βρέθηκαν χθες το βράδυ, σε κατάσταση προχωρημένης αποσύνθεσης.

 Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι όλο αυτό το διάστημα δεν τους αναζήτησε κανείς, και η οικογενειακή τραγωδία αποκαλύφθηκε τυχαία από γείτονες, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι μέσα από τη μονοκατοικία αναδυόταν έντονη δυσοσμία και ειδοποίησαν την αστυνομία.

 Από την ιατροδικαστική έρευνα που διενεργείται θα εξακριβωθεί η ημερομηνία, αλλά και οι ακριβείς συνθήκες θανάτου τους.

Πηγή: ΑΜΠΕ

`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Tυχαία  έζησαν  σε έναν κόσμο που δεν ήταν άξιος της τύχης τους.

Τυχαία πέθαναν  μονάχοι κι αβοήθητοι   γιατί οι  γείτονες  οσφραίνονται  μόνο την  αποσύνθεση   όταν  περάσει  η κακοσμία  στην αυλή τους.

Το μόνο που δεν ήταν  τυχαίο  , είναι  ότι κανείς δεν τους αναζήτησε   ζωντανούς   επί τρείς ολόκληρους μήνες. 
«Έτυχε»  η  Ανθρωπιά  να  έχει  εγκαταλείψει αυτήν  την  γειτονιά..
Την διαδέχτηκε  η Ιατροδικαστική Υπηρεσία  απαραίτητη «σταθερή» σε μιαν ευνομούμενη  Πολιτεία, που  δεν   έφτασε  ΤΥΧΑΙΑ , αλλοίμονο , στο σημείο να τρώει  τις σάρκες της.

Δεν είναι επειδή είσαι μάνα μου και μ' αγαπάς . Είναι επειδή μου καλύπτεις όλα μου τα χατήρια.

.....Γυρνώ και την κοιτάζω με νόημα λοξά..

----Αντε, τα δικαιώματά μου, ανταπαντά.

Τάδε έφη το Μαράκι μου. Αν θέλετε το πιστεύετε.

Εγώ αν δεν το άκουγα δεν θα το πίστευα...

Χρόνια μας Πολλά ,περισσότερα Κυρίες μου.

Ο  μέσος όρος δεν φτάνει ,κατά πως φαίνεται,
να υποστηρίζουμε και να διεκδικούμε τα παραγκωνισμένα δικαιώματα των παιδιών μας .
Αυτά είναι  απαράδεκτα  πολλά.... δεν μας φτάνει μια ζωή για να τα υπερσπιστούμε.

Aποσπάσματα από την μελέτη του  Earth Institute του Πανεπιστημίου Columbia στο οποίον ανέθεσαν την έρευνα
  Τα Ηνωμένα Έθνη της Ευτυχίας, ή τα United Nations Conference on Happiness.

------ Μια σταθερή οικογενειακή ζωή συμβάλλει στην ευτυχία.

Δεν είναι δύσκολο να συμπεράνουμε από αυτές τις διαπιστώσεις ότι το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν δεν είναι ο απόλυτος δείκτης ευτυχίας.

Αυτό μπορεί να πιστεύεται στις αναπτυγμένες χώρες, όπου το μεγαλύτερο μέρος ή το σύνολο του πληθυσμού έχει βιοτικό επίπεδο πολύ πιο πάνω από τις βασικές υλικές ανάγκες του. Εκτός από τις πολύ φτωχότερες χώρες, η ευτυχία "εξαρτάται" περισσότερο από την ποιότητα των ανθρώπινων σχέσεων, παρά από το εισόδημα.
Στις πλουσιότερες χώρες, είναι σημαντικό να μην εξαρτούν την ευτυχία τους οι άνθρωποι από τα συμφέροντα της οικονομίας, καθώς υπάρχει για να υπηρετεί το λαό κι όχι το αντίθετο.
Το συνεχώς αυξανόμενο εισόδημα σε μια πλούσια χώρα μπορεί να είναι λιγότερο χρήσιμο για τον πληθυσμό από μέτρα που μπορούν να εξασφαλίσουν τη ζωντάνια των τοπικών κοινοτήτων ή καλύτερα την ψυχική υγεία.

 ------Η ψυχική υγεία  είναι ο μεγαλύτερος παράγοντας που συμβάλλει στην ευτυχία σε όλες τις χώρες, αλλά μόνο το ένα τέταρτο των ψυχικά ασθενών έχουν επαρκή αντιμετώπιση στις πιο ανεπτυγμένες χώρες.
``````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Άποψή μου,  η  πάρα πάνω έρευνα δεν κομίζει γλαύκας στας Αθήνας.

Μια στοιχειώδης εμπειρία ζωής  αν έχεις και κοινό νου αν διαθέτεις , οδηγείσαι στα πάρα πάνω συμπεράσματα.
Εγώ  θάλεγα στις  πάρα πάνω Αξίες.
Γιατί περί Αξιών πρόκειται.

Αξίες  που δυστυχώς  παρέλειψαν εντελώς  όλοι  όσοι διεκδίκησαν (και θα διεκδικήσουν  προφανώς εκ νέου)
 την πρωτιά  έως και εσχατιά στην προτίμηση του Ελληνικού  εκλογικού σώματος.

Ούτε  για δόλωμα  στην προεκλογική τους απόχη,  δεν  αξιολόγησαν τα προβλήματα  των ΑμεΑ  και την επίλυσή τους.  
Ουδεμία αναφορά από κανέναν τους  δεν άκουσα ,για τον πολύπαθο χώρο της Ψυχικής Υγείας και κατ' επέκταση για τα ΑμεΑ  που ανέρχονται στο 10% του λαού. 

Καμία συγκεκριμένη τοποθέτηση  για  τις Δομες  ΑμεΝΥ που εγκαταλείπονται.
Ούτε λόγος φυσικά για την  ίδρυση νέων προς κάλυψη  των πολλαπλών αναγκών του παρόντος και μέλλοντος

Καμία  απόφαση για την  εξόφληση δεδουλευμένων των εργαζομένων στους ξενώνες του   προγράμματος της Ψυχιατρικής μεταρρύθμισης  «Ψυχαργώς».  Οι περισσότεροι εξ' αυτών παραμένουν  πέντε μήνες απλήρωτοι.

Καμία  αναφορά  σε πρόληψη και ουσιαστική συμπαράσταση των πολιτών των οποίων  ή έκθεση τους στον ανεμοστρόβιλο της οικονομικής τους κατάρρευσης  κλονίζει σοβαρά την ψυχική τους Υγεία σε βαθμό  κάποιοι να θέτουν τέρμα στην ζωή τους στην  χειρότερη  περίπτωση  ή,  να  αναπτύσσουν  επιθετική  έως και  παραβατική συμπεριφορά στην καλύτερη.

Μια «σταθερή οικογενειακή  Ζωή » αποτελεί ,αναμφίβολα, παράγοντα ευτυχίας που εξαρτάται  όμως,τα μέγιστα, από τα μέλη της.

Αλλά  η Ψυχική ( και γενικότερα η Υγεία των πολιτών ) έχει συνδέσει την μοίρα της με  την  κοινωνική πολιτική που ασκείται στη χώρα  στην οποία  ζει ο πολίτης.

Πως είναι δυνατόν να περιθωριοποιείται  στην Ελλάδα   ένα τόσο μέγα θέμα  και να μην είναι  μεταξύ των  πρώτων θεμάτων ενδιαφέροντος στην λίστα  δράσης των επίδοξων διαχειριστών  της εξουσίας στην χώρα μας;;;;

Όλοι τους μιλάνε για  οικονομικά μεγέθη,  ισοζύγια πληρωμών, αποπληρωμή χρεών,Δανειακές συμβάσεις,
Ευρώ ή δραχμή .

Τον παράγοντα Άνθρωπο  δεν υπάρχει κανείς  να τον σεβαστεί;;;;

Αυτά και άλλα πολλά  οδηγούν   μιαν όχι αμελητέα μερίδα  πολιτών  σε  τυφλές ακαταλόγιστες μαζικές  ακραίες  πολιτικές  επιλογές....

Ας όψονται οι υπαίτιοι  που   τώρα  εξαπολύουν  αφορισμούς, χύνουν πύρρινα δάκρυα και σχίζουν τα ιμάτια τους δήθεν ,
για τον ανερχόμενο φασισμό στην χώρα  που γέννησε την Δημοκρατία .....

ΦΟΥΦΟΥ

 Να με συγχωρείς αγαπητέ μου. Σε εσένα το λέω που μαζί τους συμφωνείς.
Αφού πρώτα τούς μπάσανε από κάθε πόρτα και φεγγίτη, ακόμα και από τις τρύπες, τώρα λέει πρέπει να πάρουν μέτρα και να τους στριμώξουν σαν σκουπίδια στα Νταχάου. Με πολιτισμένες συνθήκες υγιεινής. Ολα κι όλα.

Το ίδιο κάνουν παντού. Αφού πρώτα καταβρόχθισαν τον άμπακα με τις φαρμακευτικές σπατάλες, τώρα πρέπει να εκτελέσουν κάθε ασφαλισμένο που δεν έχει ούτε μία.
Αφού πρώτα φλόμωσαν το Δημόσιο με την εκλεκτή τους πελατεία, τώρα πρέπει να προχωρήσουν στις απαραίτητες απολύσεις.

Αφού πρώτα και επί σειρά δεκαετιών κατακρεουργήθηκαν τα δημόσια έσοδα από μια επικών διαστάσεων φοροκλοπή και αντίστοιχου μεγέθους εισφοροδιαφυγή, τώρα πρέπει να επιπέσουν επί δικαίων και αδίκων σαν τις βιβλικές αιγυπτιακές ακρίδες.

Αφού πρώτα κατάφεραν να ξεχαρβαλώσουν την εσωτερική παραγωγή, τώρα επειγόντως πρέπει να μετακινηθούν μεγάλες μάζες του πληθυσμού προς την παραγωγική διαδικασία.

Και αφού πρώτα φρόντισαν με κάθε μέσο και με κάθε τρόπο να καταστρέψουν την Οικονομία, τώρα για να γίνουμε ανταγωνιστικοί πρέπει να λαμβάνουμε μισθούς Αλβανίας!

"Κάτι" Μια σταγόνα  καταλύτη γλύκας  στην  πικρή γεύση της σκέψης.

"Κάτι"  σαν χάδι ροδαυγής ανάμεσα σε μαύρα σύννεφα.

"Κάτι" σαν  χαμόγελο Μαγιού ,νεύμα σε  αργοπορημένη Άνοιξη !

"Κάτι" ,όχι σαν,  αλλά νόστος  για  άκουσμα διαφορετικό, τραγούδι ψίθυρος μελωδικός.

"Κάτι"  «κατά τι»  πιότερο ( δανεικό ) να μας πάει  μέρα Μαγιού αλλού, εκεί που οι στάλες της βροχής  γράφουν πάνω στα φιλόδενδρα «σ' αγαπώ» και αυτά .... ψηλώνουν μισό πόντο όλα μαζί.

Κάτι...

... που περνάει απαρατήρητο, κάτι που χάνεται ανάμεσα στις έγνοιες, τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού, τον μισθό που μας μέτρησαν στην παλάμη λειψό και τις μικρές καθημερινές ανάσες του έρωτα και του θανάτου.
Δεν είχαμε ιδέα πως η Γη μας βγάζει ένα σιγανό μουρμουρητό, πως τραγουδάει ακόμη κάτω από το βάρος μας, χωρίς βοήθεια από καμιά μπαταρία, κανέναν μηχανισμό.
'Ενα τραγούδι αιθέριο και μαγικό που μπορεί να μας αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τα πάντα.

 Οι επιστήμονες...
... λένε πως κατάφεραν να καταγράψουν αυτό τον υπόκωφο ψιθυρισμό που βγάζει ο πλανήτης, γράφει ο Μαρκ Μόρφορντ στην εφημερίδα «Σαν Φρανσίσκο Κρόνικλ».
Δεν είναι μια κακοφωνία, αλλά ένα παράξενο τραγούδι που κανείς δεν μπορεί να ξεδιαλύνει τους στίχους του.
Τόσο χαμηλόφωνο που ξεφεύγει από τα ανθρώπινα αυτιά.
Χθόνιοι ψίθυροι που κελαρύζουν στα νερά, τους ανέμους και τα βράχια.
Αναρίθμητες νότες που κατρακυλούν από τα βουνά, που στριφογυρίζουν στις θάλασσες, που ξετρυπούν τις τεκτονικές πλάκες και γαργαρίζουν στο μάγμα.
Ανατριχιάζουν τα σύννεφα και ξεχτενίζουν τα δέντρα, κάνουν τον ανθρώπινο θώρακα να αντηχεί όπως η γάστρα σ΄ ένα τρυφερό λαγούτο.
Οι επιστήμονες δεν μπορούν να καταλάβουν τι και πώς προκαλεί αυτό το αιώνιο τραγούδι.
Είναι, λένε, ο «βόμβος της γης».

Ίσως η Γη...
.... να μην είναι παρά ένα πελώριο ποτήρι γεμάτο κρασί, που ο Διόνυσος ανακατεύει κάθε τόσο το περιεχόμενό του με το δάχτυλό του. Έτσι βγάζει αυτές τις μελίρρυτες νότες που κάνουν τις νύμφες να χορεύουν, τους σάτυρους να έρχονται σε οργασμό και τους θεούς να σιγομουρμουρίζουν κοιτάζοντας από ψηλά επτά δισεκατομμύρια ανθρώπινα μυρμήγκια να πιλαλούν από εδώ κι από εκεί, παραζαλισμένα από τα πάθη και τα μίση τους.
Η αλήθεια είναι πως όλοι οι πλανήτες, όλα τα άστρα και τα φεγγάρια και οι στριφογυριστοί γαλαξίες βγάζουν ένα τέτοιο μουρμουρητό σαν μια χορωδία από μακρινές θεότητες που τραγουδούν τραγουδάκια αρμενίζοντας πάνω σε μια σκοτεινή θάλασσα από μαύρες τρύπες.
Μέχρι τώρα, μονάχα οι ποιητές μπορούσαν να ακούσουν αυτό το προαιώνιο τραγούδι («musica universalis»), που αντηχούσε πάντα μέσα στα κύτταρα και τα οστά των ανθρώπων και τα ξανάφερνε στην πρώτη αρχή, στις δονήσεις της γης και τον σφυγμό του κόσμου.
Σίγουρα, κάποτε οι επιστήμονες θα το ξεδιαλύνουν. Με την τυπική μέθοδό τους και την αλαζονική βεβαιότητά τους, θα κοσκινίσουν και θα μετρήσουν τις νότες της Γης και θα μας πουν πως προέρχονται από τον κυματισμό των θαλασσών ή από τους ηλιακούς ανέμους ή από δέκα δισεκατομμύρια δέντρα που αποφάσισαν να ψηλώσουν μισό πόντο όλα μαζί.
Θα «εξηγήσουν» αυτό το φαινόμενο και θα το κατατάξουν σε μια κατηγορία.
Κι ύστερα θα το ξεχάσουν.

 Το τραγούδι...

.... όμως θα συνεχίζει το σκοπό του, σε έναν ρυθμό βαθύ, αρχέγονο, αιώνιο. Κι εμείς μαζί του. Αν στήσουμε αυτί, ίσως σε τούτη την πρωτομαγιάτικη εξοχή σταθούμε αρκετά τυχεροί και το ακούσουμε.

Ρούσσος   βρανάς

 ΤΑ  ΝΕΑ

Όλα δικά τους...Και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο!!!

Να τελειώνομε με την Ελλάδα που μας πλήγωσε  πριν μας τελειώσει...

 Να τελειώνουμε με την Ελλάδα του Άκη ....

Μεγάλη Eβδομάδα, εβδομάδα θείου δράματος, και η μέση ελληνική οικογένεια παρακολουθούσε αμίλητη το ξεδίπλωμα του επίγειου  δράματος της Μεταπολίτευσης, σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση. Ο εθνικός μας Άκης οδηγείται στης φυλακής τα σίδερα, που σίγουρα ταιριάζουν και σε αρκετούς άλλους λεβέντες των δυο μεγάλων κομμάτων εξουσίας, και το φιλοθεάμον κοινό χαρίζει το τελευταίο του χειροκρότημα στον μεταπολιτευτικό θίασο, λίγο πριν πέσει η αυλαία της τελευταίας του παράστασης.

Ο Άκης σηματοδοτεί  το τέλος μιας εποχής που καταταλαιπώρησε την αισθητική μας με την ξιπασιά της, την κενότητά της και το δήθεν της. Μιας εποχής που κατήργησε όλες τις ιεραρχίες στο όνομα ενός θολού αριστερού εξισωτισμού. Ο γιός του οδηγού λεωφορείου μπορούσε να στέκεται δίπλα στον μεγάλο Αντρέα και να το παίζει Υπουργός και υποψήφιος δελφίνος του, όχι επειδή διέθετε τα τυπικά προσόντα της αξίας, ούτε επειδή διακρινόταν έστω από μια υποτυπώδη ευστροφία, αλλά επειδή ήταν το λαϊκό παιδί του οδηγού ενός λεωφορείου από μια λαϊκή γειτονιά της συμπρωτεύουσας και έτυχε να συναντήσει στη ζωή του τον μεγάλο Αντρέα. Απλά και καθημερινά υλικά για μια πετυχημένη συνταγή ζωής.

'Ενας κυρίαρχος κοινωνικός ισοπεδωτισμός συνάντησε τα ισοπεδωτικά ήθη και τις λαϊκίστικες προκαταλήψεις  του σοσιαλιστή νομοθέτη, όπως πολύ εύστοχα θα σημείωνε και ο Μοντεσκιέ, και το εκρηκτικό μίγμα που προέκυψε δεν άργησε να δώσει τους πρώτους καρπούς του. Μετριοκρατία σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου και ξιπασμένος νεοπλουτισμός στην ιδιωτική ζωή όλων όσων ευνοήθηκαν από τον κρατικοδίαιτο παρασιτισμό των προηγούμενων ετών . Ένα εμμονικό κόμπλεξ απέναντι στην ικανότητα και το πνεύμα, μια εξακολουθητική αποστροφή απέναντι στην αγχίνοια και την ευστροφία. Ό,τι δεν καταλαβαίναμε το απαξιώναμε. Και ό,τι μας ξεπερνούσε το αξιολογούσαμε αρνητικά και το απορρίπταμε.

Ανεχτήκαμε Άκηδες να μας κυβερνούν, σιωπήσαμε μπροστά στα τσιράκια του μεγαλοκαθηγητή που θεμελίωναν με προκλητικό τρόπο δικαίωμα ακαδημαϊκής ικανότητας, λουφάξαμε μπροστά στην πανεπιστημιακή πλεμπάγια των κομματικών φοιτητοπατέρων που έκανε άνω κάτω τα Πανεπιστήμια, χαριεντιστήκαμε με τους αμόρφωτους και τους άγλωσσους που μας αυτό-διοικούσαν και, γενικώς, κρατήσαμε με τη συμπεριφορά και τις επιλογές μας τον πήχυ της δημόσιας καταξίωσης πολύ χαμηλά, μόνο και μόνο για να μπορέσουμε, είτε εμείς είτε οι κανακάρηδες και οι τσαπερδόνες μας, να τον ξεπεράσουμε.

Μαζί με την εποχή αυτή τελειώνουν και πολλές άλλες παράλληλες εποχές της ίδιας και απαράλλαχτης αισθητικής. Η εποχή που αρκούσε το νεύμα ή το ανασήκωμα του ώμου ενός Υπουργού  για να μπεις στο γραφείο του ξεβράκωτος και πειναλέος και να βγείς ματσωμένος και καταξιωμένος. Η εποχή του «ό,τι δηλώσεις είσαι» και της καφρίλας του κάθε τυχάρπαστου να κορδώνεται σαν γύφτικο σκεπάρνι στο άκουσμα της λέξης Πρόεδρος. Η εποχή που μπαζώναμε ρέματα, χτίζαμε όπου μας κάπνιζε, ρυπαίναμε όπου δεν χτίζαμε και με rooms to let πουλούσαμε λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου και πορευόμασταν με θέα τον 21ο αιώνα . Η εποχή που το «έτσι γουστάρω» ήταν το κυρίαρχο μότο μιας ολόκληρης κοινωνίας που έμαθε στην ανομία, τη συναλλαγή και τη ρεμούλα. H εποχή που το σβήσιμο της κλήσης συνιστούσε μαγκιά, αποτυπωμένη στο πρόσωπο του μαλάκα με εκείνο το κλασικό ύφος της επιτυχίας που έλεγε σε όλη την παρέα: «Κοιτάξτε με. Είμαι σπουδαίος. Σβήνω κλήσεις». Η εποχή που το «πρώτο τραπέζι πίστα» μοίραζε τίτλους ευγενείας και η έκβαση των λουλουδοπόλεμων καθόριζε τον νέο συσχετισμό δυναμέων στην κραιπαλική ελίτ των Β.Π. Αυτές τις εποχές τερματίζουν οι χειροπέδες του Άκη.

Βαυκαλίζαμε, με κατανάλωση και θεσιθηρία, τις συνειδήσεις μας, για να μην εξεγερθούν μπροστά στη θέα του ηλίθιου, που διεκδικούσε την αιρετότητα ως άλλοθι για την ηλιθιότητά του και τώρα που αυτές αφυπνίστηκαν στεκόμαστε αποσβολωμένοι να κοιτάμε  το πολιτειακό τσαντίρι που φτιάξαμε. Και το δράμα μας είναι πως αποψιλώσαμε τόσο πολύ τον πνευματικό μας κόσμο από λογοτέχνες, ποιητές και φιλοσόφους  και παραδώσαμε τόσο αστόχαστα  την πολιτική μας, βορά στις αρπακτικές διαθέσεις του μεσαίου όρου ώστε να μην έχουμε σήμερα τις ποιότητες εκείνες που θα κληθούν να κάνουν πράξη την αγωνία του ποιητή.

Να αφουγκραστούν, δηλαδή, τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων και να μας ορμηνέψουν για τα επόμενα βήματα που πρόκειται να γίνουν. Να απαιτήσουν έναν γενναίο μεταρρυθμιστικό σχεδιασμό για την επόμενη μέρα και να εποπτεύσουν, με την καθαρή ματιά τους, την υλοποίησή του.
Να σταθούν απέναντι στη μετριοκρατία και τα κομματικά μειράκιά της και να την ξεμπροστιάσουν μέσω της απλής σύγκρισης.  Να δείξουν, επιτέλους, το δρόμο της πραγματικής ανάπτυξης στα εκατομμύρια των κατοίκων των μεγάλων αστικών κέντρων και να στηρίξουν, με τον λόγο τους,  ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο το οποίο θα έχει στο επίκεντρο τα χωριά και τις κωμοπόλεις της ελληνικής περιφέρειας και το οποίο θα βασίζεται στον πραγματικό μόχθο του πρωτογενή και του δευτερογενή τομέα και όχι στο αεριτζίδικο, που κοντεύει να μας γίνει δεύτερη φύση.

Δίχως, λοιπόν, στιβαρές πολιτικές ηγεσίες,  δωρικά αναστήματα του πνεύματος και ανθρώπους της πρώτης γραμμής καλούμαστε να πορευτούμε τα επόμενα δύσκολα χρόνια. Μόνοι απέναντι στους δαίμονες της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας που,  με τις επιλογές μας, τους αναδείξαμε σε γενικούς κουμανταδόρους της ζωής μας.

Μόνοι απέναντι σε μια κυρίαρχη νοοτροπία αρπαχτής που δεν προτίθεται να παραδοθεί αμαχητί.

Μπορεί ο Άκης να πήρε την άγουσα για τις φυλακές Κορυδαλλού, αλλά υπάρχουν πολλοί ακόμα Άκηδες εκεί έξω που πρέπει να ακολουθήσουν την ίδια διαδρομή. Εκλογές πλησιάζουν, ας πάρουμε τα όστρακα του δήμου στα χέρια και ας αναγράψουμε πάνω σε αυτά  τα ονόματά τους. Μικρή κοινωνία είμαστε και γνωριζόμαστε όλοι πολύ καλά. Ξέρουμε ποιος μένει πού και πώς το απέκτησε. Ας ξαναγίνουμε «κυρίαρχοι επι του οστράκου» μήπως και φοβηθούν οι θρασύδειλοι και φύγουν από μόνοι τους. Μήπως.

Τάσος Φούντογλου

www.aixmi.gr

Στην «πολυθρόνα» των ψυχιάτρων η οικονομική και κοινωνική κρίση

Η γνωμάτευση είναι άκρως ενδιαφέρουσα, καθώς κρίθηκε ότι το πολιτικό σύστημα και οι πολιτικοί μας παρουσιάζουν συμπεριφορές που χρίζουν περαιτέρω εξέτασης και πιθανότατα «θεραπείας».

Ερωτήματα όπως αν το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει, αν οι πολιτικοί μας είναι δίγλωσσοι και αλαζόνες, αν κρύβουν την πραγματικότητα και κατασκευάζουν μια δική τους, απαντήθηκαν καταφατικά, στο 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ένωσης Επαγγελματιών Ψυχιάτρων Ελλάδας.

«Η χώρα διέρχεται μία πολυεπίπεδη και γενικευμένη κρίση ήθους και αξιών και όχι μόνο οικονομική και πολιτική. Αντίπαλοι δεν είναι μόνο «οι κακοί δανειστές», είναι, κυρίως, όλες εκείνες οι πρακτικές που συνειδητά καθοδήγησαν μία ολόκληρη κοινωνία στο σημερινό αδιέξοδο».
Αυτό τόνισε ο Κώστας Αλεξανδρόπουλος, Ψυχίατρος Συντονιστής Διευθυντής Ψυχιατρικού Τομέα στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός».

Ο καθηγητής ψυχιατρικής Γιώργος Μουσσάς εκτίμησε, από την πλευρά του, ότι «από ψυχική άποψη το πολιτικό προσωπικό είναι σοβαρά ανεπαρκές και δεν μπορεί να ηγηθεί της κοινωνίας», προσθέτοντας πως «έχει ναρκισσιστική συμπεριφορά, χρησιμοποιεί ξύλινη γλώσσα και αρνείται την πραγματικότητα κατασκευάζοντας δική του».

«Οι πολιτικοί μας παρουσιάζονται αναποτελεσματικοί, παρόλο που είναι ευφυείς και μορφωμένοι διότι χαρακτηρίζονται από διγλωσσία, αλαζονεία και εξωπραγματική θεώρηση της πραγματικότητας» είπε ο κ. Αλεξανδρόπουλος, για να συμπληρώσει ο πρόεδρος της ΓΕΣΕΒΕ Δημήτρης Ασημακόπουλος που συμμετείχε στη συζήτηση ότι «οι πολιτικοί χρησιμοποιούν τη διγλωσσία για να αποκομίσουν ψήφους». Ακόμα και σε κρίσιμες στιγμές η αλήθεια αποκρύπτεται, είπε ο κ. Ασημακόπουλος και γίνεται επιλεκτική θεώρηση της πραγματικότητας.

«Νοσηρή κατάσταση και χειρότερη ύβρις για έναν πολιτικό είναι να τον χαρακτηρίζει αλαζονεία, διότι τότε παύει να είναι σεμνός και είναι αντιδημοκρατικός, δεν σέβεται νόμους, παρανομεί και καταντά επικίνδυνος για το συμφέρον του κόσμου» τόνισε ο κ. Αλεξανδρόπουλος.

Οι ομιλητές προχώρησαν και στην «εξέταση» των πολιτών και η διάγνωσή τους ήταν ότι φέρουν σοβαρές ευθύνες για την κατάσταση.
Ο καθηγητής της ψυχιατρικής Γιάννης Παπαδάτος τούς επέρριψε ευθύνες γιατί ανέχονται τα «ψέματα των πολιτικών», εκτιμώντας ότι «πρόκειται για κρίση ενός συγκεκριμένου μοντέλου της κοινωνίας, του πελατειακού κράτους και όσων δεν μπορούν να εισπράξουν αυτά που είχαν».

Την ευθύνη των πολιτών επισήμανε και ο κ. Ασημακόπουλος, λέγοντας ότι «αρέσκονται να ακούν ωραία λόγια», κάνοντας παράλληλα λόγο «για αξιακή οπισθοδρόμηση», ενώ ο κ. Μουσσάς μίλησε «για νεποτισμό που αφορά τόσο αυτούς που τον διαπράττουν όσο και αυτούς που τον ανέχονται».

Για την αντιμετώπιση της κατάστασης «επιβάλλονται δραματικές αλλαγές σε μια πορεία που εκφράστηκε με λαϊκισμό, ανειλικρινή αντιμετώπιση των προβλημάτων, αδιαφορία και εύκολη συγχώρηση των λαθών και των αδικιών. Επιβάλλονται αλλαγές σε συμπεριφορές και πρότυπα που επεβλήθησαν διότι «βόλευαν» βραχυπρόθεσμους στόχους και επιδερμικές φιλοδοξίες» είπε ο κ. Αλεξανδρόπουλος.

«'Αλλο πράγμα να κριτικάρεις την πολιτική και τους πολιτικούς και άλλο να τους απαξιώνεις. Αυτό είναι επικίνδυνο» ανέφερε ο πρόεδρος της ΓΕΣΕΒΕ, ο οποίος τόνισε την ανάγκη να βοηθηθεί το πολιτικό σύστημα για να σταθεί στα πόδια του.

Ολοι συμφώνησαν ότι μείζον ζήτημα αποτελεί η ανάγκη πάταξης της υποκρισίας σε όλα τα επίπεδα, διαπροσωπικό κοινωνικό, πολιτικό.

«Τα πολιτικά προβλήματα δεν τα λύνουν οι ψυχολόγοι. 'Ομως είναι αναγκαίες οι αλλαγές προτύπων που επιβλήθησαν διότι κάποιους εξυπηρετούσαν» σημείωσε από την πλευρά του ο κ. Μουσσάς, ενώ ο κ. Αλεξανδρόπουλος καταλήγοντας τόνισε ότι «για να αλλάξει η κατάσταση πρέπει να γίνει αντιληπτό από τους αρμοδίους ότι, σε μία ευνομούμενη κοινωνία οι άνθρωποι πρέπει να αντιμετωπίζονται ως μονάδες και όχι ως μάζα».

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

```````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Είναι της μόδας στους καιρούς μας ,η υπεράσπιση κάθε εγκληματία να επικαλείται την συνδρομή της ψυχιατρικής διάγνωσης της  ψυχικής  υγείας του κατηγορουμένου  για να του τεκμηριώσει το άλλοθι του ακαταλόγιστου  στο βαθμό που το διαθέτει , όταν  διαπράττει εγκλήματα .

Και βέβαια δεν είναι υγιές. Ασφαλώς και είναι νοσηρό κάποιος να προβαίνει σε πράξεις  εγκληματικές εις βάρος  ενός, ή,  πολλών , ή ,και μιας ολόκληρης κοινωνίας .π.χ. της Ελληνικής.

Λέτε, αν και ποτέ έλθει ή ώρα να καθίσουν στο εδώλιο ,να λογοδοτήσουν κάποιοι για την ανήκεστο βλάβη που προξένησαν στον  Ελληνικό  Λαό,  να μας τους βγάλουν ,
έναν- έναν ,  ψυχο-παθή;;;;;;;;;;

Σαν  κάτι  τέτοιο ένοιωσα να εκπέμπεται  στον αέρα  από  το  1ο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ένωσης Επαγγελματιών Ψυχιάτρων Ελλάδας.

Θεέ μου συγχώρεσε με.

Mια συγκλονιστική φιγούρα  ,καθηλωμένος  στο αναπηρικό του αμαξίδιο .
Διανύει 3500 χιλιόμετρα  μονάχος στους απέραντους δρόμους του κόσμου ,πλήρης  και εξοπλισμένος με μιαν ατέρμονη  ψυχική δύναμη, μιαν  ασύνορη  θέληση κι ένα  όραμα.
 Να ευαισθητοποιήσει  την  παγκόσμια κοινή γνώμη  σε μια νέα θεώρηση  της αναπηρίας.

Ιδού ο άνθρωπος  σε όλο του το μεγαλείο και το μέγεθος της  οντότητας του  που κανένα πολιτικό σύστημα, καμιά κοσμο-συμμορία  καμιά  ανάλγητη εξουσία δεν μπορεί  να τον υπερβεί  και να τον αφανίσει.

Του αξίζει ένα παρατεταμένο χειροκρότημα. Ένα  χαμόγελο  αισιοδοξίας, μια ζεστή  ανθρώπινη αγκαλιά .Ένα ευχαριστώ !

Του   τα αφιερώνω  και  αποστρέφω  το πρόσωπό μου με περιφρόνηση  από  όλους  αυτούς  τους  ρεμπεσκέδες, τους λιμοκοντόρους  που αναλίσκονται  ,συνεπαίρνονται και μεθούν από  προεκλογικά λογύδρια  με ένα και μοναδικό στόχο.

Την σειρά τους στο.....κρεβάτι της εξουσίας.

Από τις 15 Μαρτίου ήδη τρέχει με το αμαξίδιό του, ακούραστος, με πείσμα, από τα Σκόπια. Σήμερα πλέον, βρίσκεται στην πόλη Horgosh της Ουγγαρίας κι έχοντας διανύσει συνολικά 833 χιλιόμετρα, οδεύει προς την επόμενη πόλη που θα είναι η Kiskunfelegyhaza και το Orkeny της Βουδαπέστης.

Ένας παραπληγικός αθλητής από τα Σκόπια, ο Mile Stojkoski, σπρώχνει το αναπηρικό του αμαξίδιο σε εθνική οδό κατά τη διάρκεια μαραθωνίου από την γενέτειρά του το Krusevo μέχρι το Λονδίνο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012. Ο Stojkoski θα ταξιδέψει από τα Σκόπια στην Μεγάλη Βρετανία σε ένα μαραθώνιο που καλύπτει συνολικά 3500 χιλιόμετρα (2175 μίλια) με στόχο να αυξηθεί την ευαισθητοποίηση για τα άτομα με αναπηρίες.

Ο αθλητής έτρεξε 704 χιλιόμετρα στους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004 και 300 χιλιόμετρα στην Δαμασκό της Συρίας το 2008. Σύμφωνα με το πρόγράμμα υπολογίζεται ότι θα βρίσκεται στο Λονδίνο στις 27 Ιουλίου. Οι αποστάσεις που καλύπτει με το αμαξίδιο του μπορεί να είναι ασύλληπτες για τον ανθρώπινο νου, όχι όμως και ακατόρθωτες για την ψυχή και την δύναμη αυτού του αθλητή.